Κού- Κου! Τσα!

- Κύριε, κύριε! Κύριε!

Δεν ξέρω, πέστε μας παρακαλώ, σε μας που είμαστε καλά παιδιά. Μη μπλέξομε άδικα! Ποια κουκούλα, επιτρέπεται;

Έχω παραγγείλει στον Ασλάνη ένα παλτό με κουκούλα!

Να του πω να την κόψει;

Εε, γιατί και με το φουλάρι γύρω στο λαιμό και με την κουκούλα στο κεφάλι μπορεί να με πείτε και κουκουλοφόρο, ανάλογα της περίστασης.

- Κύριε, κύριε λέω, μια και υπάρχει ανεργία λέω και γω, να γίνω μετανάστης. Να πάω σε μια χώρα, στην Αμερική ας πούμε, που έχει θανατική ποινή.

Λέω, να γίνω εκτελεστής. Κουκούλα όμως θα βάλω στον μελοθάνατο;

Ή μήπως εκτός της θανατικής ποινής, αρπάξει και καμμιά άλλη ποινή, ως κουκουλοφόρος;

- Κύριε, κύριε! Το σκουφί επιτρέπεται; Το αδελφάκι μου έχει ανεμοβλογιά. Του’ βαλα και γω το σκουφί βαθιά- βαθιά μη μου το εκλάβετε για κουκουλοφόρο και μου το εκτελέσετε;

Και μετά; Θα μας κολλήσει και ανεμοβλογιά!

Την έχετε περάσει την ανεμοβλογιά;

- Κύριε , κύριε! Αυτή η ΝΕΤ όλο Ελληνικές ταινίες βάζει. Και προχτές είχε αυτόν τον Μάτσα τον ηθοποιό τον θυμάστε, που είχε ένα χαμόγελο σαρδόνιο σαν του Σημίτη. Ή μήπως ο Σημίτης είχε του Μάτσα; Τα μπλέκω. Τέλος πάντων! Είχε λοιπόν, αυτόν τον προδότη. Που’ μου’ χει μείνει απωθημένο από παιδί. Που φόραγε την κουκούλα και κάρφωνε στους Γερμανούς τους Έλληνες!

Δεν το συζητώ, ούτε αναρωτιέμαι καν. Αυτήν την κουκούλα να την βγάλετε και να τον εκτελέσετε αμέσως τον Μάτσα. Σας δίνω εγώ την άδεια. Αφού, να σκεφθείτε από παιδί, τι μου’ χε κάνει αυτός ο σιχαμερός κουκουλοφόρος.

Είχαμε δει την προηγούμενη στο σινεμά την ταινία «Η Μάχη της Κρήτης» και την Καρέζη να τραγουδά: «Σβήσε το δάκρυ με το μαντήλι σου να πιω το ήλιο μέσα απ’ τα χείλι σου». Και αυτός ο σιχαμένος, έβαλε την κουκούλα και την κάρφωσε την καημενούλα στους Γερμανούς και την εκτέλεσαν.

Άλλος νόμος ήταν τότε;

Την άλλη μέρα που γυρνούσαμε απ’ το σχολειό βλέπουμε με τον αδελφό μου τον προδότη να κάνει ποδήλατο.

- Βρε , μου λέει ο αδελφός μου, να ο προδότης που βλέπαμε χτες, με τη κουκούλα. Αυτός είναι ο ίδιος!

- Λες, Να’ ναι αυτός; Αυτός είναι , πάμε!

Τρέχομε και μεις μπροστά στο ποδήλατο, του πιάνομε το τιμόνι, βγάζομε δύο ρουχάλες φλάτς του τις αμολάμε στη μούρη και του φωνάζομε: «Φτου σου, προδότη».

Και μετά, που μας βούτηξε, γιατί ήταν μεγάλος αυτός, φάγαμε το ξύλο της χρονιάς μας.

Πώς να ξεχάσω λοιπόν την κουκούλα και το χαμόγελο του Μάτσα, με τόσο ξύλο που φάγαμε!

- Κύριε, κύριε, κύριε!

Η μάσκα όμως, δεν απαγορεύεται!

Άμα θέλομε να κάνομε κού-κου Τσα!

Παιδιά είμαστε, παιχνιδάκια να κάνομε! Μπορούμε να βάλομε μια μάσκα; Σαν του Ζορό. Ντυθήκατε ποτέ Ζορό τις απόκριες; Σας έντυνε η μαμά σας μασκαρά;

Τι σας έντυνε;

Ζορό ή κόμη;

Εμένα μ’ άρεσε ο Ζορό.

Γιατί τα ’κλεβε απ’ τους πλούσιους και τα ’δινε στους φτωχούς. Κι ήτανε κάτι κοιλαράδες οι πλούσιοι και κλέφτες και μοναχοφαγάδες και άδικοι.

Και ο Ζορό τους κορόιδευε κι ήταν ανάμεσα τους και μετά έβαζε την μάσκα και Ζήτω, παλαμάκια εμείς, τους περιποιόταν κανονικά.

Ωραία χρόνια, τα παιδικά!

Να ’μαστε πάντα παιδιά που λέει και το τραγούδι.

Πάντως, αν δεν σας αρέσει η μάσκα γιατί συνειρμικά ο Ζορό μπορεί να θυμίζει κάπως τον Παλαιοκώστα έτσι, που ξέφυγε και να ντρέπεστε.

Δεν παρεξηγώ απλά ρωτώ: Τι γνώμη έχετε για τις Βενετσιάνικες μάσκες;

Θεωρούνται κι’ αυτές κουκούλα; Αυτές έχουν ωραία εμφάνιση . είναι δόγηδες , καρδινάλιοι, ευγενείς, αριστοκράτες. Δεν μπορεί ν’ απαγορευθούν κι ‘ αυτές . Κι’ αυτός ο καημενούλης ο Αλέξης. Που φορούσε ένα ριγέ μπουφανάκι με κουκούλα. Και πάγωσαν για πάντα οι λέξεις στα χειλάκια του.

Αχ! Πως με «πιάνει μια μελαγχολία, πίσω απ’ τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης». Και το τραγούδι γράφτηκε πριν 30 χρόνια γι’ αυτόν.

«Πίσω από τις λέξεις κρύβεται ο Αλέξης». Και μας πιάνει μια μελαγχολία…..

Και σεις μιλάτε για κουκούλες!

Θα μπορούσε να είναι τίτλος ταινίας, ή θεατρικού έργου. Και μήπως δεν είναι; Μιλάμε για πολιτικο – κοινωνικό θέατρο: Κάποιοι επιδίδονται στις «αρπαχτές» και κάποιοι τους κυτάζουν, ξεροκαταπίνοντας λιγούρικα και με έκφραση επιδοκιμασίας: ώ αν μπορούσα κι εγώ τόσο!… Αλλά με τι… προσόντα… Αυτοί που επιδίδονται στις αρπαχτές, είναι μεγάλου – εθνικού θα έλεγα – βεληνεκούς, εν αντιθέσει με τους λιγούρηδες, που το βεληνεκές των είναι περιορισμένο και δρούν… περιφερειακά: έμποροι, διευθυντές δημοσ. οργανισμών, εργολάβοι, παπαδαριό, επιχειρηματίες, μικροαπατεώνες και άλλοι… ευσεβείς χριστιανοί. Που τηρούν ευλαβώς τις δέκα εντολές, και ειδικά μερικές εξ αυτών: «ου κλέψεις», «ου ψευδομαρτυρήσεις», «ου μοιχεύσεις».

του Α. Χαρχαλάκη

Και μια επιπλέον, που… την παρέλειψε ο Μωυσής: Ου δι΄γεις εντίμως, καθότι τούτο εστί βλακώδες και αντιπαραγωγικόν! Και ενδύκνειται μόνον δια …μωρούς και έντιμους ή σχετικώς έντιμους, κοινώς κοθώνια… Που δεν μπορούν να βουτήξουν «μαύρο χρήμα», ούτε νάχουν προσβάσεις στη Ζήμενς, στο υπουργείο πολιτισμού, στα κοινωνικά κονδύλια, στα ευρω – πακέτα κ.α. Κι αυτοί, γιατί αυτά τα κοθώνια τάχει αποστραφεί ο θεός της ελλάδος, που αντιθέτως είναι… μπαρής (συνεργάτης) των ατσίδων μεγάλου και μεσαίου βεληνεκούς… Και γελά κάτω από τα μουστάκια του σε κάθε νέα «αρπαχτή»! Μεγάλη η χάρη του!… Όμως εδώ θα ασχοληθούμε κυρίως με τους μεγάλους ατσίδες.

Που στην προσωπική τους ζωή, ακολουθούν τη θεωρία του αρχαίου έλληνος φιλοσόφου Επίκουρου: Τα πάντα να κατατείνουν στις απολαύσεις, την καλοπέραση, τον έρωτα – ορθόδοξο ή ανορθόδοξο – τις δυνατότητες επιβολής κ.λ.π. Και στην δημόσια (πολιτική) τους ζωή, ακολουθούν το παράδειγμα του αρχαίου αυτοκράτορα Ασουρβανιπάλ (Σαρδανάπαλου) που επέτρεπε τα πάντα στον εαυτό του, με τη δύναμη επιβολής που διέθετε. Με αποτέλεσμα να μπορεί, και να παραμπορεί, τα… επικούρεια, αλλά και άλλα που θα κοκίνιζε το χαρτί αν τάγραφα…

Αυτοί λοιπόν οι μεγάλοι ατσίδες, βγαλμένοι «με ζήλο απ’ τα σχολεία της προδοσίας» (Βάρναλης) είναι ξεφτέρια στα καραγκιόζικα… μαθηματικά: Αυτό δικό μου… κι αυτό δικό μου… κι αυτό δικό μου… κι αυτό… και αραιά και που: πάρτε και σεις κοθώνια, παρντόν παιδιά, ένα! Έτσι για να διατηρήστε, διότι μας είστε λίαν χρήσιμα δια τας συναλλαγάς μας! Αλλοίμονο (κι αυτό μεταξύ μας) αν απωλέσωμεν την λαϊκήν καλήν μαρτυρία!… Τότε θα υπάρξει πολιτική, δηλαδή ΕΘΝΙΚΗ κρίση… Κι επί των συναλλαγών μαζί σας, ημείς λαμβάνωμεν «μαύρο χρήμα», ασχέτως αν στην ουσία είναι… χρήμα αλληλοεκδουλεύσεων. Καθώς και εύνοιες παντός είδους. Και εγγυήσεις δια το μέλλον των παιδιών, των εγγονών, των δισέγγονων, των τρισέγγονών μας…

Μην νομισθεί βεβαίως πως έτσι κτίζουμε τα πολιτικά τζάκια, προς θεού! Εσείς μας δίνετε, πρωταρχικώς, τη δροσιά και την ανάσα των δημοσκοπήσεων και εν συνεχεία της ψήφου σας! Δια να βαίνουν όλα κατ’ ευχήν (μας), όχι στην «αποικία», αλλά στην… κρατιδιάρα της Ρωμανίας, κοινώς Ελλάδα!… Εμείς, ό,τι πολιτικό χρώμα και αν μας καλύπτει, π.χ. Βένετον ή Γαλάζιον, όπως στο Βυζάντιο, έχωμεν τας ιδίας ευκαιρίας και δυνατότητας δια όλα τα παραπάνω… Φυσικά δια το καλόν της Ρωμανίας και το δικό σας! Κι ας λέει ο αντίχριστος Βάρναλης: «ε ρε θύμα, ε ρε ψώνιο / ε ρε σύμβολο αιώνιο / αν ξυπνήσεις μόνο μιάς, / θάρθει ανάποδα και να πάνε στράφι τα έξη μεροκάματα που διέθεσε για να τον φτιάξει ο Γιαχβέ, ή Θεός των Χριστιανών; Δεν ξέρουμε αν το κατανοείτε, εν τη αγαθότητί σας, όμως ο Ντουνιάς (καθώς και το έθνος) ήμεθα ημείς και πέραν ημών το ΧΑΟΣ!

Γιαυτό ουδείς ψόγος, εις ότι αφορά τα φανερά ή κρυφά δρώμενα που μας καταλογίζουν οι εισαγγελείς και κάποιοι αρτηριοσκληρωτικοί έντιμοι!! Αν και κάποιοι εξ αυτών, ατυχώς, μας σύρουν όσα σύρει το σάρωθρον… Όμως ποιος τους ακούει; Και σαφώς, δεν τους χρειαζόμεθα ούτε για ψηφοφόρους… Ας μείνουν στην αρτηριοσκληρωτική τους εντιμότητα, που στο κάτω – κάτω δεν επιβραβεύεται όπως δείχνουν τα νούμερα των δημοσκοπήσεων!!! Κολλημένοι εσσαεί – όπως οι κοιλιές στα πλευρά κάποιων – στο περιθώριο της παγκοσμιοποιημένης Κοινωνίας μας!… Που δεν δείχνει σημεία επαναδιάταξης και επαναξιολόγησης των… αξιών που την διέπουν! Επ’ αγαθώ υμών, αλλά και ΗΜΩΝ, των οικούντων αυτή τη χώρα «όπου ανθεί φαιδρά πορτοκαλέα»! Και τα ΜΜΕ προάγουν την Νέαν Ελληνικήν Παιδείαν, επ’ οφελεία παντών: Ημών, της Οικονομίας, των Εργοδοτών, των εργαζομένων!… Και πάει… χωλαίνοντας…

Κατά την προϊστορική περίοδο – δηλαδή μεταξύ του 1967 – 2008 μ.Χ. – αυτή τη στενή λωρίδα γής, που περιβρέχει η Ανατολική Μεσόγειος, κι ενώνεται με τις βάρβαρες χώρες του Βορρά, την κατοικούσαν δυό φυλές. Βέβαια ήταν ελληνικής καταγωγής και οι δυό, όμως πέρα απ’ αυτό τις χώριζαν αρκετά ουσιώδη πράγματα. Η μία ήταν η φυλή των Μοχθούντων, που ήταν η πιο πολυάριθμη.

Του Α. Χαρχαλάκη

Η άλλη ήταν η φυλή των λεγόμενων «επικεφαλής» και ήταν μικρή σε ποσοστό επί του ιθαγενούς πληθυσμού. Κατά τα πρώτα χρόνια εκείνης της χρονολογικής περιόδου, ήρθανε στη χώρα διάφορες βάρβαρες φυλές: Τεύτονες, Γαλάτες, Βίκιγκς, Αλάριχοι, Γότθοι, Ρωμαίοι, Ούννοι και κάθε (ξένης) καρυδιάς καρύδι. Βεβαίως σε προηγούμενες «αφίξεις» των, έρχονταν οπλισμένοι σαν αστακοί, όμως η μανία τους ξεσπούσε στη φυλή των Μοχθούντων, είτε στα «αστικά» κέντρα, είτε στην ύπαιθρο.

Ακόμη – παρά τη χρονική απόσταση από ‘κείνες της επιδρομές – υπάρχουν τα σημάδια της αγριότητάς των, αρκεί νάχει κανείς τη μνήμη, και προπάντων τη θέληση να τα εντοπίσει… Περιέργως τότε δεν πείραζαν καθόλου τους «επικεφαλής», οι οποίοι κιόλας πήγαιναν μαζί τους, έτσι για να εκδικηθούν τη φυλή των Μοχθούντων.

Όμως περιέργως (;) αυτή τη φορά, ήρθανε σαν… φίλοι! Ντυμένοι με τα καλά τους, και με πλατύ χαμόγελο. Απ’ όπου περνούσανε, χτυπούσανε φιλικά τους ανθρώπους της φυλής των Μοχθούντων στην πλάτη, είτε στα γιαπιά δουλεύανε, είτε στα χωράφια, στα εργοστάσια, στα γραφεία, στα επιστημονικά εργαστήρια! Περίεργο, τέτοια… οικειότητα;

Ήταν φυσικά και μερικοί που δεν πείστηκαν με τίποτα από όλη αυτή την οικειότητα, όμως ήταν λίγοι και οι επικεφαλείς, τους κατηγορούσανε για ψεύτες κι εχθρούς αυτής της χώρας, με τους ιθαγενείς πληθυσμούς. Αλλά… Αλλά. Οι επικεφαλείς, τους καλοδέχτηκαν, περιμένοντας «στην αγορά συναθροισμένοι» (Καβάφης), κι όταν αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν σταυρωτά! Οπωσδήποτε «οι άνθρωποι αυτοί, ήταν μια κάποια λύσις!» (Καβάφης). Θα τους συνδράμανε στον διαρκή πόλεμο με τη φυλή των Μοχθούντων.

Στην ανάγκη, να νομοθετήσουν κιόλας! Ανεξαρτήτως αν οι «Βάρβαροι» του Καβάφη δεν νομοθέτησαν… Εξ άλλου «Τι νόμους πια να κάνουν οι Συγκλητικοί»; (Καβάφης). Έτσι μία και δυο, παράδωσαν τη γραφική ύλη στους βάρβαρους και τους είπαν: επειδή είστε φίλοι μας, θ’ αφήσουμε να νομοθετήσετε εσείς! Κι όσο για τους δικούς μας νόμους, που είναι για τους ιθαγενείς, θα τους επιβάλλουμε σε θέματα που δεν έχουν σχέση με τη φιλία μας! Ξέχασα να πώ, ότι στους επικεφαλείς υπήρχε και μια γυναίκα μ’ ένα κακόηχο όνομα: Φάνη Πάλη. Έδειχνε νάχει σπουδαία θέση και λόγο, γιατί κρατούσε ένα χαράκωμα από το οποίο εκτόξευε βόμβες μολότωφ, προς το πεδίο μάχης των Μοχθούντων. Βεβαίως την επιχείρηση συντόνιζε ένας μπούας (χοντρός δηλαδή), πούχε ένα ξενόφερτο όνομα: Καράμ Αλή… Ποιος ξέρει τίνος διαούλου σπορά ήτανε…

Η μάχη κρατούσε εντατικά, και κάποιοι από το στρατόπεδο των επικεφαλής, αξιωματούχοι και ορτινάτζες, (αυτές κι αν ήταν!!!) είχαν επιδοθεί με ζήλο να ανοίγουν λαγούμια, με κατεύθυνση το αντίστοιχο στρατόπεδο. Αντί για σχεδιαγράμματα χρησιμοποιούσανε τα βιβλία με τους νόμους που τους είχαν δώσει οι «μουσαφίρηδες»… Βέβαια η φυλή των Μοχθούντων τους είχε πάρει χαμπάρι, κι ορμούσε να σταματήσει τα λαγούμια, όμως εκείνοι το χαβά τους… Ξαφνικά έριξε κάποιος μια ιδέα, που την είπε στους Βάρβαρους: Δεν πάμε στην… Πατρίδα μας (Βρυξέλες), να σκεφτούμε με την ησυχία μας, πως θα δαμάσουμε όλον αυτό το συρφετό;

Κανονίστηκε, στην σπείρα (συγνώμην στην παρέα) που θα πήγαινε, νάναι η κυρία με το κακόηχο όνομα. Όταν πήγανε κι άρχισε η συζήτηση, (έγινε λόγος και για τους συρφετούς στις χώρες των Βαρβάρων), πάνω που τα συμφωνούσανε κι ήταν να… δέσει το γλυκό, η κυρία αυτή, ένοιωσε έντονη την ανάγκη για ένα αναψυκτικό! Τη συνόδεψαν μερικοί φίλοι στο κυλικείο κι αφού ήπιαν τη σφαή (το αναψυκτικό ήθελα να πώ) τόριξαν στην πάρλα. Κανείς δεν άνοιωσε την ανάγκη να γυρίσει στην αίθουσα όπου παίρνοντας οι αποφάσεις για την αντιμετώπιση της φυλής των Μοχθούντων!!! Εξ άλλου, γιαυτό δεν πήγαν εκεί, για να δούν τι θα κάνουν με δαύτους;

Κι οι εντός της αιθούσης το γνώριζαν, αφού τάχανε εκ των προτέρων κάμει «πλακάκια»… Βέβαια όταν δακρυλογραφήθηκε το κείμενο της απόφασης, έφερε στην κορυφή της σελίδας τον αριθμό 65. Και στο τέλος είχε ένα λογότυπο (ενώ αυτά μπαίνουν στην κορυφή) που παρίστανε μια αλυσίδα με χοντρούς κρίκους…

Όταν γύρισε η κυρία με το κακόηχο όνομα στη χώρα με τους ιθαγενείς, παράγγειλε σ’ έναν σιδερά του διοικητηρίου να φτιάξει μια, ακριβώς όπως στο χαρτί… Ο σιδεράς διέρρευσε το γεγονός για την παραγγελία, κι άρχισε το σούσουρο στο στρατόπεδο της φυλής των Μοχθούντων… Ακούστηκαν άγριες φωνές: Θα τη σπάσουμε! Δεν θα μπορέσουν να μας δέσουνε μ’ αυτή, κι άλλα… Μερικοί κιόλας κινήθηκαν απειλητικά…

Κάποιοι όμως περίεργοι τύποι, που μια ήταν στο στρατόπεδο και μια υτρύπωναν εκεί που ήταν οι Επικεφαλής, προσπάθησαν να ηρεμήσουν την κατάσταση. Και με τι τρόπο νομίζετε; Αγριεύοντας τη φυλή, για να την εκτονώσουν μ’ αυτό τον τρόπο και να μην κινηθεί!!!… Ακούστε λόγια: «Η ΓΣΕΕ ζητά να καταψηφισθεί αυτή η επαίσχυντη απόφαση» κ.λ.π. Αλλα: «Πρόκληση για τους εργαζόμενους, αλλά και για το όποιο ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο έχει απομείνει» ΑΔΕΔΥ.

Μερικοί Μοχθούντες γέλασαν: «Το σόϊ πράμα είναι αυτό το «κοινωνικό μοντέλο»; Δηλαδή… φάγαμε κι έχει κιόλας απομείνει; Μωρέ πετάκτε το, μα… χορτάσαμε…». Ένας μάλιστα ακούστηκε να λέει:

«Να… το χέσω εγώ, που πιάστηκα στον ύπνο και πίστεψα τα λόγια από τα μπαλκόνια … Βέβαια προχθές που κυκλοφόρησε πως ψηφίστηκε το χαρτί με το 65 στην κορφή, και το συζητούσαμε μ’ έναν γνωστό, του είπα: Ποιος μας ρώτησε που μας βάλανε στην παρέα των Βαρβάρων; Εμένα δε με ρώτησε κανένας!» Κι αυτός γέλασε και με ρώτησε με σημασία: «Τι ψήφισες;» Είπα ένα κόμμα απ’ αυτά τα χρωματιστά, πλήν κόκκινου χρώματος… Γέλασε σαρκαστικά: τράβα τα τώρα δύστυχε… Αλλά τι φταίς κι εσύ… άλλοι φταίνε… Τα λέγαμε βέβαια, μα που να στήσεις αυτί, με τόσους ψιθύρους στ’ αυτιά σου, που θέλουνε ξεπάτωμα!!!

Τώρα, όπισθεν ολοταχώς… Αυτή τη ρότα χαράζει η συμμορία των Βαρβάρων, για τη φυλή των Μοχθούντων… «Δηλαδή πόσο πίσω;» Ρώτησα εγώ ο μαχητής του στρατοπέδου της φυλής. «Πριν μπούμε στην ιστορική περίοδο, θα γυρίσουμε στην προϊστορική;» Κι ο συνομιλητής μου απάντησε: «Δηλαδή νόμισες πως θα μπεις στην ιστορική περίοδο, της ανθρωπιάς της πληρωμής του μόχθου σου, της αξιοπρέπειας; Κούνια που σε κούναγε… Αν δεν στείλεις κατά… Καπερναούμ «επικεφαλείς» και Βάρβαρους, βλέπεις «όνειρα θερινής νυκτός»! Γκέκε;

Κι εγώ ο μαχητής συλλογίστηκε χωρίς να μιλήσω: Τι δουλειά έχω βέβαια εγώ, μέσα στα θεριά που δεν έχουν έλεος… Αλλά που θα πάει… Όταν ξεχειλίσει η οργή όλων εμάς που προσπαθούν να μας γυρίσουν σε σκοτεινούς καιρούς, τετέλεσται το… καρέ των επι κεφαλής και των συνεταίρων τους Βαρβάρων!…. Θέλουμε την ελληνική Γή, που την γονιμοποιούμε με τον ιδρώτα μας, για μας και τα παιδιά μας! Ούφ πιά!!

Μπορεί ένα τοπίο, από γόνιμο να γίνει άγονο σαν πέτρα του Ακρωτηρίου; Πως δεν μπορεί… Πως μπορούν κάποιες ψυχές ενώ είναι πετρωμένες, όμως οι κάτοοχοί των να υπηρετούν τον Κύριο, τον «πανάγαθο», τον «πολυεύσπλαχνο», τον «Πολυέλεο»; Μπορεί ένα τοπίο τέτοιο να είναι ελκυστικό και να τραβά την προσοχή περιβαλλοντολόγων και ρομαντικών περιπατητών; Πως δεν μπορεί… Πως μπορούν κάποια άτομα, ενώ είναι ανέραστα, να έχουν ερωτευτεί αξίες… υπερκόσμιες, όπως τον Μαμωνά, που η επί γης έκφρασή του είναι τα ΕΥΡΩ και μάλλιστα στο ποσόν των 360.000 ετησίως;

Γράφει ο Α. Χαρχαλάκης

Πως μπορεί ένα τέτοιο τοπίο, να είναι ανεκτό από το γύρω ανθρωπογενές περιβάλλον, ενώ είναι στείρο; Πως δεν μπορεί… Πως μπορούν κάποια άτομα, ενώ έχουν κάνει την προσωπική τους στείρωση, να είναι ανεκτά από το γύρω ανθρωπογενές περιβάλλον, σε βαθμό μάλλιστα σεβασμού ή «σεβασμού» ακόμη κι αν δεν το αξίζουν; Πράγματα που επιβεβαιώνονται κατ’ αυτάς τας ημέρας, και δηλοποιούν πως εκ του «Αγίου και θεοβαδίστου Όρους», μας ήλθε το φως το ανέσπερον, και καταυγάζει το «Άγιον Όρος της Κρήτης» (όπως ονόμασε το Ακρωτήρι η γιατρός και συγγραφεύς κ. Δήμητρα Σπίθα – Πιμπλή). Πως το καταυγάζει; Μα με κάτοπτρα, που αντανακλώντας την ηλιακή ενέργεια, θα παράγουν ηλεκτρική ενέργεια, και εν συνεχεία… 360.000 ΕΥΡΩ ετησίως! Λίγο τόχετε;

Βεβαίως, αφού μιλάμε για «Άγιον Όρος της Κρήτης» δεν είναι… λογικόν να ισχύσει και σ’ αυτό το «άβατον», όπως εις το «Άγιον Όρος» της Χαλκιδικής; Οι αδελφοί εν Κυρίω, τουλάχιστον όσον αφορά τας γυναίκας, είναι ορθόν να σκανδαλίζονται; Θα μου πείτε, οι 360.000 ετησίως, δεν προκαλούν σκανδαλισμόν και παραινέσεις δια την είσοδον εις την «οδόν της απώλειας»;

Ναι, αλλά άλλος αυτός ο σκανδαλισμός, κι άλλος ο σκανδαλισμός από τας Εύας! Εδώ η μακρινή των πρόγονος ηπάτησε τον Αδάμ. Που ήτο ο κύριος Ανατολής – Δύσης – Άρκτου – Μεσημβρίας, εξ ού και το όνομά του που είναι από τα αρχικά των τεσσάρων σημείων του ορίζοντα! Και κατάφερε τον Αδάμ να φάγει το μήλον, εκδιωχθεί από τον Παράδεισον! Αν οι «αδελφοί», δια της παρουσίας των ευειδών απογόνων της Εύας, επιθυμήσουν να φάγουν κι εκείνοι το «μήλον» τι γίνεται;

Όπως πληροφορούμαι, οι αδελφοί προς αποφυγήν σκανδαλισμού των οφθαλμών τους («εάν σε σκανδαλίζει ο οφθαλμός σου έκβαλε αυτόν») που πρέπει ταυτοχρόνως με τον σκανδαλισμόν να τους εξορύξουν, δεν αφήνουν να εισέρχονται στο άβατον, τα πούλμαν. Διότι το φορτίο των είναι φορτίον σκανδαλισμού προς απώλειας την παρθενίας των αδελφών, έστω νοητικής!

Πληροφορούμαι επί πλέον, πως προς αποφυγήν σκανδαλισμού φτάνουν στο σημείο να υβρίζουν. Θα μου πήτε, η Ολύμπια αταραξία του Μοναχισμού, επιτρέπει τας ύβρεις και τας βλασθημίας; «Ο Κύριος δεν κρίνει και δεν κολάζει τα εξερχόμενα, αλλά τα εισερχόμενα» (εν αντιθέσει με το ανάποδο που λέγεται). Διότι τα εισερχόμενα είναι το αμάρτημα, δηλαδή το ντερλίκωμα με τροφάς εξόχως λιπαράς όπως είναι όλες οι παχυντικές, κρέας κ.α. Κι αν τυχόν κάποιος κακεντρεχής, διερωτηθεί: πως διογκώνεται η κοιλία αυτών, με το νερό;

Έχω την απάντηση έτοιμη: Ναι αμαρτωλέ με το νερό, και άφες τας υποψίας διότι αμαρτάνεις!…Όπως… αμαρτάνει και η Δημοτική αρχή του Ακρωτηρίου, που στρέφεται εναντίον αυτών των αγίων ανθρώπων! Τι πως επιδιώκουν αυτοί οι «Πτωχούληδες του Θεού» να ενισχύσουν το πενιχρόν τους εισόδημα; Θα τους αφήσουμε να ρέψουν εκ πείνης; Ποίος κατόπιν, θα δέεται εις τον Κύριον, δια «την σωτηρίαν ημών των Αμαρτωλών»; Ας σοβαρευτούμε επί τέλους! Μπορεί το Ακρωτήρι να είναι εξόχως επιβαρημένο από βάσεις κ.α., όμως αντέχει!

Όπως θα αντέξει και την επήρεια των κατόπτρων του μελετούμενου πάρκου, εις την υγείαν των κατοίκων! Και αν ακόμη, έχωμεν «εκδημίας» αδελφών, λόγω καρκινογενέσεων, οι αδελφοί της Μονής Γουβερνέτου, θα δέονται «υπέρ αναπαύσεως των ψυχών, των αδελφών ημών». Των θυσιασθέντων δια την πρόοδον και όχι βεβαίως δια τας τριακοσίας εξήκοντα χιλιάδας ευρώ ετησίως!!!!

Εκείνο που με παρηγορεί, είναι ότι ευρέθησαν και σώφρωνες (ακόμη και δημοτικοί σύμβουλοι!) οι οποίοι επιχειρούν να σύρουν το χαλινόν των υπολοίπων. Που δεν δικαιούνται να καταφέρονται κατά των αγίων πατέρων, ως «αλιβάνιστοι», που «δεν δικαιούνται να ομιλούν εκκλησιολογικά»… Μπράβο λιβανισμένοι, που «φυλάττετε Θερμοπύλας» δια να μην περάσουν οι βάρεβαροι και θραύσουν τα κάτοπτρα του ηλιοθερμικού πάρκου!!! Και η χάρις του Κυρίου, είη μεθ’ υμών!… Τι να ασχολείσαι με την ερημοποίηση μέρους της Χερσονήσου του Ακρωτηρίου, όταν αφίστασαι από τας Χριστιανικάς υποθήκας;

Ημπορεί κάποιοι να μην θέλουν την… πρόοδο, αλλά εκεί είναι το πρόβλημα; Πόσον απέχει αυτή η αντιπαλότης από την Θέωση, την οποίαν θα αντανα(κλάσουν) εις τους ουρανούς τα ηλιοθερμικά κάτοπτρα, προετοιμάζοντας το… συμφωνητικόν δια την αγοράς οικοπέδου εις «τας αικνίους μονάς»; Εύγε δια τον χριστιανισμόν σας αξιότιμε κ. Δημοτικέ σύμβουλε! «Ο μισθός υμών πολύς εν τοις ουρανοίς»!… Αυτό μετράει και όχι η ερημοποίηση, οι καρκινογενέσεις, η επί πλέον επιβάρυνση του Ακρωτηρίου… Συμφωνείται κ. Σύμβουλε;

Καιρός όμως να σοβαρευτούμε. Η πατρίδα μας δεν πρόκειται να ορθοποδήσει, να ανακτήσει την απωλεσθείσαν αξιοπρέπειά της, να ξανααρθρώσει λόγο στις τέχνες και στον πολιτισμό, να ξαναπάρει η Παιδείας της το πραγματικό της νόημα, επ’ αγαθών των ελληνοπαίδων, να ξαναγίνει πολιτικά αξιοπρεπής και να την σέβονται εχθροί και φίλοι, (δηλαδή με όλα αυτά) αν δεν απαλλαγεί από αυτή την μαύρη πανώλη! Που εν σωτηρίω έτει 2008 μετά Χριστόν, την κρατά δέσμια παρελθοντικών εποχών και προτύπων!

Η επιμονή κάποιων σε ιδεαλιστικές αντιλήψεις, και οι εξ αυτών αρνήσεις για βελτίωση των όρων που αφορούν χωροταξικά – περιβαλλοντικά – αναπτυξιακά – κοινωνικά θέματα, δεν έχουν καμία σχέση με τα πιστεύω του καθενός, που είναι αυστηρώς προσωπικό δεδομένο. Και δεν πρέπει να γίνεται εμπόδιο στη συνύπαρξη και στην ομοφωνία, μέσα στα αυτοδιοικητικά και κάθε άλλη λογής όργανα!!! Έτσι θα προχωρήσουμε, κι όχι με στείρες και κοντόφθαλμες απόψεις!

Τα συμφέροντα των μειοψηφιών (όποιες κι αν είναι αυτές) πρέπει να υποτάσσονται στα συμφέροντα των πολλών… Συνεννοηθήκαμε… «αδελφέ εν Κυρίω»;

(Φαρσοκωμωδία σε τρεις πράξεις) – Στοιχεία του έργου: Γράφτηκε από τη συγγραφική ομάδα του «τμήματος πολιτισμού» του ΑμερικανοΝΑΤΟϊκού επιτελείου. Υπεύθυνη σκηνοθεσίας, σκηνογραφίας, ενδυματολογίας η Ρωμιά εκπροσωπος στο πολιτιστ. τμήμα. Που ως ενδυματολόγος είναι ντυμένη προσεκτικά με ταγεράκι λευκό, με θαλασσί λωρίδες, χαριτωμένο. Όταν της πρότεινε το ΝΑΤΟϊκό επιτελείο να αναλάβει τις πιο πάνω αρμοδιότητες, ένοιωσε απέραντη περηφάνεια, ευχαρίστηση και φαγούρα στα σκέλια. Αυτό το τελευταίο, οι σεξολόγοι τόχουν ορίσει ως «φίλιον ηδονιστικόν σύμπεγμα».

Του Αντ. Χαρχαλάκη

Πράξη πρώτη

Οι οικονομικοί επιτελείς σε συνεργασία με την συγγραφική ομάδα, και την υπεύθυνη σκηνοθεσίας («ελληνίδα») αποφάσισαν τη χρηματοδότηση ανοικοδόμησης ψυχιατρείου στη θέση «Μελισσόκηπος» του Αμερικάνικου Ακρωτηρίου, πάνω από τον κόλπο της Σούδας. Το οποίο ψυχιατρείο, το συνέδεσαν νοερά, με τον «Ξερόκαμπο» αυτού του Ακρωτηρίου, και την θέση «Μαράθι», στη μπούκα του εν λόγω κόλπου. Έτσι ώστε να σχηματίζεται ιδεατά ένα χωροταξικό σκαλινό τρίγωνο. Ένας ευφάνταστος και… μυθομανής, θα μπορούσε να το ονομάσει «Τρίγωνο των Βερμούδων» ή τρίγωνο του διαβόλου. Όταν θα ολοκληρωνότανε το έργο, θα το παράδιναν στο λαό της σκηνοθέτιδας για τους δικούς της τρελούς, που δεν είναι και λίγοι, μέχρι να το χρειαστούν. Κοντά στ’ άλλα, θα εργαζότανε στο έργο «ιθαγενείς» μηχανικοί, αρχιτέκτονες, μαστοράντζα κι εργατιά… Οι οποίοι καμάρωναν κιόλας κατά τη διάρκεια των εργασιών, που θα φέρουν σε πέρας ένα μεγαλόπνοο έργο. Το οποίο, εδώ που τα λέμε, ήταν το πιο απαραίτητο σ’ αυτό τον τόπο! Και με την προοπτική πως ασφαλώς θα «στεγάζονταν» μια μέρα εκεί μέσα, αρκετοί από αυτούς τους ιθαγενείς!!! Λίγο τόχετε;

Όταν καταστρωνότανε η μελέτη, η σκηνοθέτης έκανε όνειρα: Τώρα θάχω τρεις τόπους να κάνω έρωτα!!! Αχ πόσο βολικά θα νοιώθουν σ’ αυτούς τους τόπους οι σεξουαλικοί μου παρτενέρ!!! Αυτοί οι ξανθοί παίδαροι!!! Το έργο λοιπόν ολοκληρώθηκε, εγκαινιάστηκε με λαμπρότητα, και οι παρευρισκόμενοι εύχονταν προς αλλήλους και προς τους ιθαγενείς που παρίσταντο: «Καλορίζικο και πάντα γεμάτο!». «Άντε, καλή διαβίωση εκεί μέσα» κι άλλα τέτοια.

Όμως η περηφάνεια γιαυτό το καμάρι της περιοχής, δεν κράτησε για πάντα. Μια μέρα οι χρηματοδότες το χρειάστηκαν: Άρχισαν οι επεμβάσεις και οι συρράξεις στο πυριφλεγές γεωπολιτικό πέταλο, που ορίζεται από τα Βαλκάνια, την Παρα-κασπιανή και ευρασιατική περιοχή και τη Μέση Ανατολή. Οπότε είχαν αυτές οι συρράξεις μεγάλη… παραγωγή από σχιζοφρενείς, καταθλιπτικούς, πάσχοντες από τρομώδη σύνδρομα, μανία καταδιώξεως και άλλες εμμονές, ακίνδυνες έως άκρως επικίνδυνες. Τι έπρεπε λοιπόν να γίνει μ’ όλους αυτούς; Να τους γίνει θεραπευτική αγωγή υπό μορφήν τουριστική! Από αυτή την ανάγκη προέκυψε ο όρος «Ψυχιατρικός Τουρισμός». Όπως θα δούμε στη δεύτερη πράξη: «Δημαρχον Νομαρχιακή μονομαχία», ο όρος αυτός έγινε «Ιατρικός Τουρισμός», δηλαδή «Αυγό δεν είναι, η κόττα τόκαμε»! Ανάγκη πάσα λοιπόν, να εκκενωθεί το Ψυχιατρείο από τους «ιθαγενείς» τρελούς», που εκεί μέσα κάνανε… πλαστοπροσωπία, ας πούμε γινότανε Μεγ. Ναπολέοντες, πρωθυπουργοί, βουλευτές, ΜεγαλοΒιομήχανοι! Όχι φυσικά εργάτες ή βιοπαλαιστές γενικά.

Το αδειάσανε λοιπόν μια ωραία πρωΐα, και πήγανε τους «ενοίκους» στο νέο νομαρχιακό νοσοκομείο, κοντά στους γνωστικούς. Έστω στριμωχτά, γιατί οι χρηματοδότες του Ψυχιατρείου το χρειάζονταν. Περνούσε ο καιρός, το Ψυχιατρείο «έχασκε» όπως το παλιό νοσοκομείο, κι όπως άρχισαν να χάσκουν οι «Φορείς» όπως θα δούμε στην Τρίτη πράξη.

Αυλαία

Πράξη Δεύτερη

Έγιναν στο μεταξύ Νομαρχιακές και Δημοτικές εκλογές, και αναδείχτηκε, και στις δυο, «Νέο αίμα»!! Νομάρχης αναδείχτηκε ο «Φαρμακοποιός της πλατείας», ένας μπουλούκος με, ομολογουμένως, «Πολύ τσαγανό»! Κι αυτό αποδείχνουν από την εκλογή του και μετά, οι πράξεις του: είναι ευγενέστατος προς τους εκάστοτε απεσταλμένους των χρηματοδοτών, είναι υπέρ της τροφοδοσίας των Βάσεων, ώστε να ωφεληθούν οι καημένοι οι έμποροι της Πόλης και οι αγρόται της υπαίθρου, είναι υπέρ του εκσυγχρονισμού του ψυχιατρείου, ώστε οι «Τουρίστες» να αισθάνονται άνετα! Γι’ αυτό ακριβώς, ανετέθη – σαφώς και λόγω της παρέμβασής του – σε μια ξένη εταιρεία να το εκσυγχρονίσει. (Η λέξη «εταιρεία» παράγεται από τη λέξη «εταίρες» δηλαδή γυναίκες δημοσίας χρήσεως).

Δήμαρχος εξελέγη ένας άξιος συμπολίτης μας, συγγενής στενός μιας «Αγίας Οικογένειας» που θα γραφτεί χρυσοίς γράμμασι στο «Λίμπρο ντ Όρο» της πολιτικής Αριστοκρατείας! (το – τείας δεν είναι λάθος). Ο άνθρωπος… «κατακόβεται» πως είχε μαύρα μεσάνυχτα για τις πρωτοβουλίες του κ. Νομάρχη κι έτσι, θιγμένος στο θεσμικό του φιλότιμο άρχισε… να μονομαχεί με το Νομάρχη, μπροστά στον κοσμάκη και τους Φορείς. Με κίνδυνο νάχουμε κανένα ατύχημα, από τις… ρουκέτες που εκτόξευε!

Το μάλε – βράσε λοιπόν… Τώρα ποιοι πιστεύουν πως δεν ήξερε τίποτα και ποιοι δεν πιστεύουν, είναι άλλο ζήτημα. Μπορεί – λέω μπορεί – νάναι κόλπο, για να μην θιχτεί το γόητρο της «Αγίας Οικογένειας»… Ποιος ξέρει… Γιατί είναι ο εντεταλμένος της! Κάτι σαν εγγυητής… Πάνω στο φόρτε της μονομαχίας, του φορτώνονται οι Φορείς, όπως θα δούμε στην τρίτη πράξη, όμως εκείνος μοιάζει νάχει πάθει το σύνδρομο της Βιβλικής Βαβέλ:

Ζητούν «Συνεδριακό κέντρο» οι Φορείς; Άχνα εκείνος ή μόνιμη απάντηση «Ιατρικός Τουρισμός» (Βλέπετε αυτό δεν τρομάζει όπως το «ψυχιατρικός»).

Το ίδιο βέβαια και ο νομαρχούκος… Αν και δεν… φαίνεται να είχαν αλληλοενημέρωση!!… έτσι δεν είναι;

Ζητούν να πάνε εκεί τα ΤΕΙ; Άχνα εκείνος ή μονίμως το: «Ιατρικός Τουρισμός». Προφανώς θα ξέρει – όπως και ο Νομάρχης – ποιος χρηματοδότησε το έργο…

Άρα αφού τώρα το χρειάζονται, ας είμαστε σε αναμονή κι ας μιλάμε όπως στην εποχή της Βαβέλ…

Τώρα αν εκείνοι οι «Τουρίστες», θα γυρνάνε την πόλη και την περιοχή – στα πλαίσια της θεραπευτικής αγωγής – που είναι το πρόβλημα; Πως θα μπουκάρουν σε σπίτια συμπολιτών μας; Πώς θα τα σπάνε στα μαγαζιά και δεν θα θέλουν να πληρώσουν; Πως θα χουφτώνουν κάποιες γυναίκες; Πως θα στριμώχνουν κάποια κοπέλα σε κάποια γωνιά, τις κατεβάζουν το βρακί κ.λ.π.; Χαράς το πράμα! Κάθε μέρα τα βλέπουμε στα κανάλια, στα πλαίσια μιας… πολιτιστικής εκστρατείας που στοχεύει να «οικοδομήσει» το… νέο ανθρώπινο τύπο! Που θα ορμά ακάθεκτος κρατώντας το «πουλί» του στο χέρι, που θα ηδονίζεται από παιδεραστικά ενσταντανέ μέσω του διαδικτύου, που θα «φτιάχνεται» με τα ναρκωτικά τα οποία θα νομιμοποιηθούν, που θα αντιμετωπίζει ψύχραιμα αιμομικτικές περιπτώσεις, που θάχει σαν υπέρτατες αξίες το «ο θάνατός σου ζωή μου», το «Ό,τι φάμε ό,τι πιούμε, κι ό,τι αρπάξει ο κώλος μας». Και λοιπόν; Σήμερα όλα επιτρέπονται! Δηλαδή όχι ακριβώς όλα, όπως το να τρώμε, να ελπίζουμε, να προγραμματίζουμε, κ.λ.π.

Και στο κάτω – κάτω μ’ αυτά θ’ απασχολούνται οι δύο μονομάχοι, κοτζάμ δημόσιοι άνδρες; Άλλο και δεν ήτανε!

Αυλαία

Πράξη Τρίτη

Πάνω λοιπόν στο φόρτε της μονομαχίας, νάσου κι αυτοί οι… περίφημοι Φορείς, που έχουν πολλές ομοιότητες με τις «Μη Κυβερνητικές οργανώσεις». Παρεμβαίνουν στο πεδίον της μονομαχίας, προβάλλοντας διάφορα ηρεμιστικά, όπως το «Να υπάρξει συναντίληψη», «Να υπάρξει πολιτική βούληση», «να ιεραρχήσουμε από κοινού τις τοπικές κοινωνικές προτεραιότητες» και διάφορα άλλα… Όπως είπαμε οι μονομάχοι – σαν να εκτοξεύουν «Πάτριοτ» – τους αντιμετωπίζουν με το «Ιατρικός Τουρισμός» και κανείς δεν ξέρει πότε θα πάψει ο σαματάς.

Δεν βάζουν οι φορείς, τη μεζούρα της χρονικής απόστασης, από την εκκένωση του ψυχιατρείου και την «ανεξήγητη» αχρησία του, στις προτάσεις που κάνουν.

Γιατί προφανώς δεν έχουν το «Τσαγανό», όπως ο κ. Νομάρχης, να σκεφτούν ή να υποψιαστούν έστω, πως αυτός ο νεκρός χρόνος (εκκένωση – προτάσεις για αξιοποίηση) κάτι ύποπτο σημαίνει!!… Κάτι που όπως είπα πιο πάνω, θα το βρουν και θα το βρούμε μπροστά μας, πολύ σύντομα φοβάμαι! Να πιστέψω πως δεν τους «έκοψε» ή μήπως δεν θέλουνε να προκαλέσουν υποψίες σε κάποιους πως άρχισαν να αμφιβάλλουν για την ορθότητα του… υπερήφανου δόγματος «Ανήκωμεν στην Δύση»; Όπως κι αν είναι δεν περιποιεί τιμές… Γιατί δείχνει πως ενώ επίκεινται τετελεσμένα γεγονότα, κάποιοι (οι Φορείς) προσποιούνται και «σφυρίζουν αδιάφορα». Και υπάρχει γιαυτούς μια ερώτηση: Καταγγέλουμε την ΝΑΤΟϊκή απόφαση για αποκοπή της Κρήτης από τον ελληνικό εθνικό κορμό – σύμφωνα με τους προγραμματισμούς του Σιωνισμού δια στόματος Κίσιγκερ – ή… άλλα λόγια ν’ αγαπιώμαστε; Η υποβολή προτάσεων που, τουλάχιστον, δεν οδηγούν πουθενά είναι χάσιμο χρόνου και προσπάθεια να γίνεται κουβέντα…

Τέλος της Παράστασης

Λίγα λόγια για την παράσταση: θα τολμούσα να την χαρακτηρίσω «Θέατρο Σκιών», αν και φοβούμαι πως θα προσβάλλω τον Καραγκιόζη. Που πραγματικά είναι το εθνικό μας Θέατρο! Φυσικά περισσεύουν σ’ αυτή την παράσταση ήρωες του Θεάτρου σκιών, ενώ άλλοι απουσιάζουν. Παρών ο Χατζηαβάτης, φυσικά σε δύο ρόλους… Απών ο Καραγκιόζης, η ελληνική φλέβα, που πάνε να την αποξηράνουν ο Βεζύρης και ο Πασάς. Απών επίσης ο μπάρμπα – Γιώργος που του φάγανε «το πράμα» οι μεσάζοντες και οι άνθρωποι του καρτέλ. Κι αγωνίζεται να επιβιώσει! Θα σηκώσει κάποια στιγμή τη γκλίτσα, να συγυρίσει χατζαβάτηδες και ΝΑΤΟϊκούς χρηματοδότες;

Νομίζετε που ευφυολογώ; Λάθος! Είμαστε η χώρα με τους λιγότερους ψυχιάτρους ανά ομάδα… σφυριγμένων! Και το πρόβλημα είναι πως αυτοί οι σφυριγμένοι δεν θέλουν να το παραδεχτούν. Αν τους το πεις, το πολύ – πολύ, να επικαλεστούν πως οι πάσχοντες είναι στα ψυχιατρεία! Κι αν τους πεις επι πλέον, πως οι εκεί μέσα είναι ελέγξιμες περιπτώσεις, μπορεί να κουνήσουν το κεφάλι τους σικτιρώντας σε ή και να σου πουν: Σε είδε τελευταία ψυχίατρος;

Του Α. Χαρχαλάκη

Όμως αυτούς, κι αν δεν τους είδε ψυχίατρος, τους βλέπουμε εμείς στην καθημερινότητά τους: Γυναίκα που στα «σαράντα» του ανδρός της «τον οποίο υπεραγαπούσε» πέταξε τα μαύρα! Πούλησε το σπίτι (με τρία παιδιά) και στα 50 της και κάτι, άρχισαν τα… γαργαλήματα στη βάση των ποδιών της… Άντρας που έχει τρεις «παράλληλες σχέσεις» και γυναίκα με παιδιά ενήλικα, και το καυχιέται τηλεφωνικές στις σχετικές εκπομπές! Γυναίκα που σκέφτεται να γράψει την περιουσία της στο «φίλο» της, συνομήλικο του γυιού της!

Άντρας που χωρίζει τη γυναίκα του με παιδιά, και «σπιτώνει» αλλοδαπή, μη στέλνοντας ούτε μόνο 1 ευρώ στα παιδιά του! Αν καταγράφαμε όλες τις περιπτώσεις ασθενών, θα θέλαμε τόμο ολόκληρο! Να προσθέσω και κάτι ακόμη: Τις περιπτώσεις… ασθενών που έχουν μια ειδική πάθηση. Οι ψυχίατροι θα μπορούσαν να την κατατάξουν στην πολιτική σχιζοφρένεια. Συμπτώματα εξωτερικά – εσωτερικά: ύφος σκυθρωπό, όψη – θρέψη κακή (λιπόσαρκη). Φορείς – κληρονόμοι πολιτικού αταβισμού, που συντείνει στην ιδεολογική ακινησία (μέχρι μούχλας).

Γλώσσα που τη χαρακτηρίζει ένα… σιελώδες μπλά – μπλά, γεμάτο μπούρδες: «Όλοι το ίδιο είναι». «Αν δε δουλέψω κανείς δεν θα μου δώσει να φάω» (όπως ας πούμε τα άτομα με «ειδικές ανάγκες» – τυφλοί – κουλοί. Και μήπως δεν υπάρχει… εκλεκτική συγγένεια;). Άλλο… πνευματώδες τσιτάτο: «εγώ έτσι έμαθα από τον μπαμπά μου, Θεός σχωρέστον». Κι αν τον ρωτήσεις αν πέθανε μεγάλος και από τι; Ιδού η απάντηση: «Ήταν μετανάστης στο Βέλγιο, και τον πλάκωσε μια στοά, εκεί που δούλευε… Ήταν πενήντα χρονών περίπου»… Μερικά από τα… χαριτωμένα αυτά…Είχε δίκιο ο αλήστου μνήμης Καραμανλής ο πρεσβύτερος που είπε: «Η Ελλάς είναι ένα απέραντο τρελοκομείο». Το ζήτημα βέβαια είναι πως – εκτός λίγων στεγασμένων χώρων – είναι ανοικτό, και με ανεπαρκές ψυχιατρικό δυναμικό. Και που να… μας προφτάσει όλους…

Ύστερα είναι και κάτι ακόμη: Πως θα αντιμετωπισθούν οι περιπτώσεις, που χρήζουν ιδιαίτερης ψυχιατρικής μέριμνας; Γιατί έχουμε περιπτώσεις βίαιων ξεσπασμάτων (φόνοι, βιασμοί, απόπειρες φόνων, ξυλοδαρμοί) που δεν αντιμετωπίστηκαν πριν ακόμη εκδηλωθούν. Κι έρχονται οι δικηγόροι (συνήγοροι) να υπενθυμίσουν το αναποτελεσματικό της ψυχιατρικής μέριμνας: «Ο πελάτης μου, κατά το παρελθόν παρουσίασε ενδείξεις ψυχικής διαταραχής». Βλέπετε… κομψότητα; Άκου «ενδείξεις»; Δηλαδή θα ηχούσε άσχημα πως ο ένοχος είναι κουζουλός, σε μια χώρα που λίγο – πολύ οι περισσότεροι από μας έχουμε την «πλακιά» μας; Άλλο πάλι κι αυτό!

Βεβαίως είναι οδυνηρές αυτές οι παραδοχές. Όμως όπως και να το κάνουμε κι η κουζουλάδα κάποιες φορές είναι τιμητική. Γιατί σύμφωνα με μια ρήση «οι κουζουλοί την κάνανε ελεύθερη την Κρήτη» και βέβαια όλη την Ελλάδα! Που γιαυτούς τους… κουζουλούς, καμώνονται πως καμαρώνουν κάποιοι… γνωστικοί. Που θεωρούν γνωστικάδα, αυτή την Πατρίδα να την πουλάνε με το κομμάτι στους ισχυρούς της συγκυρίας! Κι ύστερα ισχυρίζονται πως… συνεχίζουν το έργο αυτών των κουζουλών, με μια σύνεση που κανείς από τους λίγους έντιμους γνωστικούς δεν θα μπορούσε να συμβιβαστεί μ’ αυτήν! Και για την οποία «Σύνεση», ακόμα κι ο καλύτερος ψυχίατρος θα σήκωνε τα χέρια ψηλά.

Ακριβώς γιατί είναι από τις δυσκολότερες περιπτώσεις σχιζοφρένειας! Ελλάς το μεγαλείο σου! Και το… λοφίο σου! Πόση ανεπάρκεια υπάρχει στο ψυχιατρικό σου δυναμικό… Όπως και νάχει όμως ας μην το πάρουμε κατάκαρδα. Κι ας μπει ο καθένας μας στον εαυτό του ένα… ιαματικό ψεύδος: «εγώ πρέπει να επιβιώσω μέσα στους τρελλούς και στην τρελή (μέχρι επικινδυνότητος) εποχή – και χώρα – που βρέθηκα να ζω!

Κι ας ευχηθώ: Και μη χειρότερα!» Προβλέπετε αγαπητοί μου να πιάσει η ευχή; Μα η ελπίδα πεθαίνει τελευταία κι ας έχουμε ψήγματά της μόνο…