Του Αλέξανδρου Ι. Κατσανεβάκη.

Όπως έχει ειπωθεί από ειδικότερους, το δημόσιο χρέος είναι ένα πολυσύνθετο ζήτημα με μεγάλη ποικιλία συμβάσεων που έχουν συναφθεί με διαφορετικούς όρους σε διαφορετικούς χρόνους και με ελάχιστη διαφάνεια. Ουδέποτε, μέχρι τουλάχιστον να ξεσπάσει η σημερινή κρίση, ακούσαμε από κάποιον Έλληνα βουλευτή ή το κόμμα του, να ζητάει διευκρινήσεις για τέτοιου είδους δανειακές συμβάσεις, έστω κι αν τα κόμματά τους καταψήφιζαν τους προϋπολογισμούς του ελληνικού κράτους.

Στην Ελλάδα, πριν την θεσμοθέτηση του ευρώ, το σημαντικότερο μέρος του δημόσιου δανεισμού γινόταν σε δραχμές. Τα δραχμικά δάνεια της εποχής είχαν πολύ υψηλότερα επιτόκια σε σχέση με τα επιτόκια των δανείων με ρήτρα ξένων νομισμάτων για λόγους σχετικούς, κυρίως, με την τιμολόγηση του κινδύνου διολίσθησης της δραχμής σε σχέση με τα λεγόμενα “σκληρά” νομίσματα της προ ευρώ εποχής, όπως το δολάριο ή το ελβετικό φράγκο.

Κανείς από τους κατά τα άλλα λαλίστατους οικονομολογούντες στα διάφορα φόρα ή πάνελ, δε μπορεί ή δε θέλει να μας πει αν τα επιτόκια των δραχμικών δανείων που αποπληρώθηκαν μετά την υιοθέτηση του ευρώ, αποδόθηκαν στους δανειστές με προσαρμοσμένα προς τα κάτω επιτόκια, εφόσον εξέλειπε πλέον ο δραχμικός συναλλαγματικός κίνδυνος. Ιδού μια ενδιαφέρουσα ερώτηση προς τον κ. Χριστοδουλάκη που διαχειρίστηκε ως υπουργός Οικονομικών την μετάπτωση από την δραχμή στο ευρώ ή τον τότε επιτελή του και σημερινό Πρωθυπουργό, κ. Παπαδήμο. Μέσα στον ερχόμενο Μάρτιο λήγει ένα ομόλογο αξίας 14,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, για την πληρωμή του οποίου πρέπει να φτύσουν κι άλλο αίμα οι συνταξιούχοι κι οι εργαζόμενοι των 600 ευρώ. Πρέπει, λοιπόν, να γίνει καθολική η απαίτηση να πληροφορηθούμε, επιτέλους, αν το ομόλογο αυτό είναι παλαιότερο και αρχικά συνομολογημένο σε δραχμές με επιτόκιο της τάξης του 15-20% κι αν όταν μετατράπηκε σε ευρώ προσαρμόστηκε αντίστοιχα το επιτόκιό του.

Κανείς δημοσιογράφος δεν έχει ζητήσει από τον κ. Παπαδήμο να σχολιάσει την άποψη περί της αναγκαιότητας να ξεκινήσει μια συστηματική καταγραφή και αποτίμηση της -κατά καθολική πλέον συνείδηση-  διαχρονικά καταχρηστικής συμπεριφοράς όλων των ελληνικών κυβερνήσεων και να υπολογιστεί μια τάξη μεγέθους για το μέρος του δημόσιου χρέους που σαν κοινωνία θα έπρεπε να θεωρήσουμε αντικειμενικά ως ειδεχθές.

Δυστυχώς, οι διάφοροι “αστέρες” του αντιμνημονιακού μετώπου, αναλώνονται στη διατύπωση έωλων στρατηγικών επιστροφής σε εθνικό νόμισμα και σε άδικες προτάσεις για καθολική άρνηση του χρέους, αρνούμενοι πεισματικά να προωθήσουν ως κεντρικό πολιτικό αίτημα τον λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους που θάβεται οριστικά κάτω από το «κούρεμα», με διαπραγματευτή τον διορισμένο κ. Παπαδήμο και επιτελείς άτομα όπως ο κ. Χριστοδούλου, πρώην στέλεχος της Goldman Sachs και ο κ. Γεωργίου πρώην στέλεχος του Δ.Ν.Τ. Μαζί, ευτυχώς για όλους τους, θα θαφτούν οριστικά κι όλες οι ευθύνες του μεταπολιτευτικού πολιτικού συστήματος.

Αλλά, με αφορμή πρόσφατη συνέντευξή, δεν μπορεί να μη σχολιάσει κανείς και το οξύμωρο αυτής της ιδιότυπης “ομερτά”. Οξύμωρο που αφορά την πολιτική συμπεριφορά ατόμων όπως ο κ. Λεωνίδας Βατικιώτης, ένoς από τους οικονομολογούντες που κέρδισε ακροατήριο ως επιστημονικός συνεργάτης του διαφωτιστικού ντοκιμαντέρ “Χρεοκρατία”, και πλασαρίστηκε ως στυλοβάτης της Επιτροπής Λογιστικού Ελέγχου. Αλλά ο κ. Βατικιώτης ταυτόχρονα με το αίτημα για τον λογιστικό έλεγχο του δημόσιου χρέους, άρχισε να προπαγανδίζει και την καθολική άρνησή του. Ασφαλώς, θα ακούγαμε με ενδιαφέρον την εξήγησή του κ. Βατικιώτη, για το πώς γίνεται να θες να ελέγξεις κάτι το οποίο αρνείσαι!

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Η κυβέρνηση Παπαδήμου συμμετέχει στη διαπραγμάτευση που γίνεται, βοηθώντας τις θέσεις των τραπεζών εναντίον των ελληνικών συμφερόντων. Η κυβέρνηση Παπαδήμου, προφανώς ελεγχόμενη από τις τράπεζες, τον Σόρος, τον Ρόντος κλπ., αλλά και γιατί η ελληνική πολιτική τάξη έχει παραδοθεί ψυχολογικά, είναι έτοιμη να υπογράψει ότι χαρτί της βάλουνε μπροστά της. Υπερασπίζεται τις θέσεις του Νταλάρα εναντίον της Ελλάδας, και γι’ αυτό βγήκε αυτός και είπε στους ”Φαϊνάνσιαλ Τάιμς” και αλλού ότι δεν έχει κανένα παράπονο με την Αθήνα.

Έχει όμως με τη Γερμανία και το ΔΝΤ που, για δικούς τους λόγους, μπλόκαραν μέχρι στιγμής τη συμφωνία, απαιτώντας καλύτερα επιτόκια για την Ελλάδα! Ζητάνε χαμηλότερο επιτόκιο για τα ομόλογα από αυτό που ζητάει η Αθήνα! Το αγγλικό δίκαιο μάλιστα, που είναι το ατομικό όπλο της Αθήνας στον πόλεμο χρέους, που μπορεί να κάνει τη διαφορά ανάμεσα στο θάνατο και τη σωτηρία της Ελλάδας, βγήκαν οι ίδιοι οι Γερμανοί και είπαν στο ”Βήμα”, την Κυριακή, ότι δεν το θέλουν, αλλά δεν επιμένουν αφού το δίνουν οι ’Eλληνες.

Τα ελληνικά ΜΜΕ, που κυρίως έχουν μείνει πια στα χέρια της τρόικας, τα εμφανίζουν αυτά φυσιολογική εξέλιξη. Είναι τμήμα του ψυχολογικού πολέμου που δέχεται ο ελληνικός λαός από την αρχή της κρίσης.

Κατά τη γνώμη μου, στην Ελλάδα, σήμερα, εφαρμόζεται το πιο επεξεργασμένο πρόγραμμα ψυχολογικού πολέμου και χειραγώγησης της σκέψης ελίτ και κοινωνίας στην παγκόσμια ιστορία. Eίναι απίστευτα αυτά που κάνουν, δεν μπορεί να τους παρακολουθήσει κανείς. Να βγάζουν π.χ., την υπαρκτή τερατωδία του νέου μνημονίου μπροστά, και φροντίζουν να καλύψουν έτσι το πολύ χειρότερο έγκλημα των ομολόγων. Ο κόσμος τώρα δεν ξέρει ότι και το χειρότερο μνημόνιο μπορεί να ανατραπεί από τη Βουλή, όχι όμως να ξαναγυρίσουν τα ομόλογα στο ελληνικό δίκαιο ή να μην ισχύσουν οι όροι μιας διεθνούς συνθήκης όπως η δανειακή, αν ψηφιστεί από ενισχυμένη πλειοψηφία στη Βουλή. Για να αρνηθείς αύριο τέτοιες συνθήκες, πρέπει να κάνεις επανάσταση, να έρθεις σε πλήρη ρήξη με το διεθνές σύστημα.

Με τον τρόπο που τα μέσα παρουσιάζουν το PSI, κάνουν να φαίνεται φυσιολογική η προδοσία και η συνθηκολόγηση της χώρας για να μη ξεσηκωθούν οι ‘Ελληνες. Είναι μια διαδικασία εξοικείωσης, την ίδια που περνάει φερ’ ειπείν ένας νεκροθάφτης, κάποιος που δουλεύει με τα σκουπίδια ή σε ένα σφαγείο. Του φαίνεται φυσιολογική η μυρωδιά και καταλήγει να την αποδέχεται. Αλλοιώς δεν μπορείς να δουλέψεις.
Aυτό συνέβη στον ελληνικό λαό, με κολοσσιαίες πολιτικές συνέπειες. Βέβαια υπάρχει και πιο σπουδαίο σκέλος στην καμπάνια. Να δοθεί η εντύπωση και δυστυχώς έχει δοθεί, ότι δεν γίνεται τίποτα. ‘Aμα το πιστέψεις αυτό τέλειωσες. Ο λαός θα ξυπνήσει, γιατί η πραγματικότητα είναι ισχυρότερη από την καλύτερη πλύση εγκεφάλου, όταν όμως ξυπνήσει θα είναι σε πολύ δυσκολότερη κατάσταση. Γι’ αυτό και προσωπικά, ως δημοσιογράφος, πιστεύω ότι θα ήταν σοβαρό σφάλμα και δεν θα είχε κανένα νόημα να πάμε τώρα, που επιχειρούν τη μεγάλη εγχείρηση του ελληνικού λαού, που θέλουν να αφανίσουν αυτό τον λαό και το κράτος του, σε απεργία διαρκείας των δημοσιογράφων, να θέσουμε δηλαδή τον ελληνικό λαό σε κατάσταση καταστολής, να αποκοιμιέται με σήριαλ την ώρα που του κατακρεουργούν τη χώρα. Εκτός αν πιστεύουμε κι εμείς ότι δεν γίνεται τίποτα με τα γενικά και περιοριστούμε σε κλαδικές κινητοποιήσεις. Το πρόβλημά μας όμως είναι γενικό, ελληνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο.
Αν μας δίνανε ένα κούρεμα ικανοποιητικό, ας πούμε 80%, που θα μπορούσαμε άνετα να διεκδικήσουμε με τους παρόντες συσχετισμούς, αλλά δεν το κάνει η κυβέρνηση, γιατί δεν είναι ελληνική κυβέρνηση, το ζήτημα του δικαίου και των δικαστηρίων δεν θα ήταν σοβαρό. Αν η συμφωνία της 26.10, που οδηγεί στο “πακέτο PSI, νέο μνημόνιο, νέα δανειακή”, οδηγούσε σε βιώσιμο χρέος, δεν θα ήταν σπουδαία η διαφορά. Αλλά δεν οδηγούν. Οι ίδιοι το παραδέχονται, που τις έφτιαξαν. Λένε ότι θα πάνε το ελληνικό χρέος σε 120% το 2020. Φυσικά δεν θα γίνει αυτό, βασίζονται σε εξωφρενικές υποθέσεις και έπεσαν πάντα πολύ έξω μέχρι τώρα. Και μέχρι το 2020, με αυτές τις πολιτικές και τη διεθνή κατάσταση, δεν θα υπάρχει Ελλάδα. Αλλά ας πούμε προς στιγμήν ότι έχουν δίκηο. Πάλι 120% δεν είναι βιώσιμο. Με 120% μπήκαμε στο Μνημόνιο!

Μένοντας με μη βιώσιμο χρέος τι σημαίνει; ‘Oτι πάμε είτε σε χρεωκοπία είτε σε καινούρια αναδιάρθρωση. Αλλά ενώ τώρα έχουμε στην αρμοδιότητα της Βουλής να αποφασίζει τους όρους αποπληρωμής του δικαίου και των δικαστηρίων να εκδικάζουν τις διαφορές. Αύριο, το αγγλικό δίκαιο, το πιο φιλικό για τον πιστωτή, θα διέπει τα ομόλογα. Και ξένα δικαστήρια θα εκδικάζουν τις διαφορές τους. Τώρα βέβαια επειδή στη χώρα μας οργιάζει η απάτη, θα φέρει ο Παπαδήμος μια σαχλαμάρα, ότι τις δημευτικές αποφάσεις θα τις εκτελούν ελληνικά δικαστήρια, και θα πανηγυρίσουν οι καραγκιόζηδες. Θα μας κλείσουν το μάτι και θα μας πουν ότι αυτό που η κυβέρνηση δεν κάνει τώρα, που μπορεί από πλευράς διεθνούς νομιμότητας και πολιτικής ακόμα να το κάνει, θα το κάνει αύριο ο Ειρηνοδίκης της Κοζάνης, αμφισβητώντας όλη τη διεθνή νομιμότητα και τις συνθήκες που θα επικυρώσουν δια της υπογραφής τους οι εκπρόσωποι της Ελλάδας. Αρνήθηκαν να πληρώσουν τα χρέη οι Αμερικανοί όταν επαναστάτησαν κατά των ‘Aγλλων, οι Μπολσεβίκοι, ο Κάστρο. Αλλά δεν είναι βέβαια το απλούστερο πράγμα. Οι τίτλοι έχουν σημασία. Ο Εφραίμ χρησιμοποιεί πεντακόσια χρόνια μετά τα χρυσόβουλα Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Λέτε οι μεγάλες τράπεζες του κόσμου και τα ευρωπαϊκά κράτη να μας αφήσουν εύκολα να κάνουμε ότι θέλουμε, να μη χρησιμοποιήσουν τους τίτλους ιδιοκτησίας της χώρας, που ετοιμάζεται να τους δώσει αυτές τις μέρες, κατά τρόπο εγκληματικό και προδοτικό, η κυβέρνηση;

Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, πολύ σημαντικό. Σήμερα, νόμισμα της χώρας είναι το ευρώ. Δεν γνωρίζουμε όμως αν θα υπάρχει ευρώ αύριο, αν εμείς δεν θα θελήσουμε ή αυτοί δεν θα μας υποχρεώσουν να φύγουμε. Τι γίνεται με το χρέος σε αυτή την περίπτωση. Αν είμαστε σε ελληνικό δίκαιο και ελληνικά δικαστήρια το κάνουμε δραχμές και το αφήνουμε να παρακολουθεί την εξέλιξη του ΑΕΠ. Κατά πάσα πιθανότητα θα πληθωρισθεί. Αν τόχουμε δέσει τώρα σε ευρώ, με το αγγλικό δίκαιο, κινδυνεύει να διπλασιασθεί ή να τριπλασιασθεί.

Το χρέος υπό ελληνικό δίκαιο είναι όπλο της χώρας και για να αποφύγει την άτακτη χρεωκοπία και τη δήμευση της περιουσίας της και για να εμποδίσει τυχόν εξαναγκασμό σε αποχώρηση υπό δυσμενείς όρους από το ευρώ και για να επιχειρήσει μονομερή ήπια αναδιάρθρωση σε περίπτωση αποχώρησης. Χρέος στο αγγλικό δίκαιο, σε συνδυασμό μάλιστα με EFSF, μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και νέα δανειακή, σημαίνει ότι οι πιστωτές γίνονται νόμιμοι ιδιοκτήτες της χώρας, με εξευτελιστικό αντίτιμο. Αφοπλίζουν νομικά και πολιτικά την Ελλάδα, προτού της επιτεθούν οικονομικά και με άλλα ίσως μέσα, αυτό που κάνανε δηλαδή στο ΕΑΜ με τη Βάρκιζα, ή πήγαν να κάνουν με το σχέδιο Ανάν στην Κύπρο. Διατήρησαν την επιγραφή Κυπριακή Δημοκρατία και πήγαν να πάρουν όλο το περιεχόμενο του κράτους, τα μέσα να ασκεί την κυριαρχία και ανεξαρτησία του.
Αν διαλυθεί η Ευρωζώνη, τότε είναι πιο περίπλοκο το ζήτημα, γιατί δεν ξέρω με ποιο νόμισμα θα αντικαταστήσουν το ευρώ, ποιους όρους κ.λπ. Το σίγουρο είναι ότι η χώρα είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης, η Ε.Ε. περνάει μια πολύ μεγάλη κρίση, πιθανώς να γίνει ένας πολύ μεγάλος πόλεμος δίπλα μας, στη Μέση Ανατολή, και δεν ξέρω εάν υπάρχει σχέδιο εμπλοκής Ελλάδας και Κύπρου. Η παγκόσμια οικονομία βρίσκεται στην χειρότερη κρίση από το 1929. Είναι κυριολεκτικά τρέλα υπό αυτές τις συνθήκες η Ελλάδα να κατοχυρώσει νομικά αξιώσεις των πιστωτών.

Προτού όμως διαλυθεί η ευρωζώνη, εμείς πρέπει να αντιμετωπίσουμε το δικό μας πρόβλημα. Να παραμείνουμε στο ελληνικό δίκαιο. ‘Oπως και η συμμετοχή στην ευρωζώνη και την ΕΕ συνεπάγεται όχι μόνο προβλήματα και υποχρεώσεις, εμπεριέχει και τεράστιες δυνατότητες, πολύ μεγάλα θεσμικά και πολιτικά όπλα για μια χώρα μέλος, που φυσικά, αυτή η κυβέρνηση και η προηγούμενη, όχι μόνο δεν χρησιμοποίησαν, έκαναν ότι μπορούσαν για να τα αχρηστέψουν.
Η συζήτηση για ευρώ ή δραχμή είναι, στην καλύτερη περίπτωση, ανόητη με τον τρόπο που διεξάγεται. Δεν μας επιτίθεται άλλωστε η ΕΕ, ούτε το ευρώ είναι το μεγαλύτερο από τα προβλήματά μας. Μας επιτίθεται το χρηματιστικό κεφάλαιο, η Αυτοκρατορία του Χρήματος, πανταχού παρούσα στις οικονομικές και πολιτικές δομές της Ευρώπης και των κρατών της.
Την Ευρώπη πρέπει να την αντιληφθούμε ως το αντικειμενικό πεδίο μάχης στο οποίο βρισκόμαστε. Κι αν φύγουμε, πρέπει να το κάνουμε γιατί εξυπηρετεί τον αγώνα μας.

* Απόσπασμα από συνέντευξη του Δημ. Κωνσταντακόπουλου στην εφημερίδα ”Δρόμος της Αριστεράς”, 28.01.2012

Όλοι γνωρίζουμε τον Φαλμεράυερ. Τον μελετητή που με το κατάπτυστο του έργο δίνει βήμα εδώ και δύο αιώνες σε αυτούς που θέλουν να αμφισβητήσουν τις διαχρονικές αλήθειες του Ελληνισμού. Πως αλλιώς θα βληθεί αυτός ο υπέροχος, υπερχρονικός πολιτισμός, συνυφασμένος με την Αλήθεια και την Ανθρωπιά, εάν δεν πληγεί στην ίδια του την ύπαρξη;
Και όμως, η ιστορική πραγματικότητα είναι ο δικαιότερος κριτής. Μελετώντας την προσεκτικά, βλέπεις την πραγματικότητα, την ορθότητα και τις σκοπιμότητες.

Στο θεώρημα λοιπόν που μπορεί με σιγουριά να καταλήξει κάποιος μελετώντας την ιστορία είναι ένα: Η Αλήθεια λέγεται ως έμφυτη ανάγκη και γίνεται επαναστατική πράξη σε περιόδους ανελευθερίας. Το Ψέμα όμως, είναι στους αιώνες απόρροια των Αργυρίων της προδοσίας.

Από τον Εφιάλτη των Θερμοπυλών, τον Πήλιο Γούση του Σουλίου, έως τον Μαντέλη ή τους υπηρέτες του ΔΝΤ, σε κάθε μισελληνική ενέργεια υπάρχει και ένα πουγκί με αργύρια, βλ. σήμερα τραπεζικά εμβάσματα σε εταιρείες offshore.

Ο Φαλμεράυερ λοιπόν, δεν αποτελεί εξαίρεση. Την απόδειξη δεν μας την δίνει κάποια φιλελληνική ιστορική μελέτη αλλά ο ίδιος σε προγενέστερα πονήματα του!

Για την ακρίβεια, ο Φαλμεράυερ, πριν το κατάπτυστο έργο του που αμφισβητούσε τη φυλετική συνέχεια των Ελλήνων, υπήρξε ο μεγαλύτερος υπερασπιστής της διαχρονικής παρουσίας του Ελληνισμού!

Γι’ αυτό και κανείς δεν αναφέρεται στις προγενέστερες μελέτες του που έχουν “εξαφανιστεί” από τις ψευδοεπιστημονικές μεθοδεύσεις του σκοταδισμού, της σκοπιμότητας και της αμφισβήτησης.

Στο έργο του λοιπόν “Geschichte des Kaiserthums von Trapezunt” που διασώζεται στην βιβλιοθήκη του πανεπιστημίου του Μίσιγκαν, όχι μόνο αποδέχεται την αδιάλειπτη συνέχεια της Ελληνικής φυλής, αντίθετα τους εγκαλεί διότι με την “ηττοπάθεια” που τους καλλιεργούσε η εκκλησία, είχαν χάσει την πολεμική αρετή των προγόνων τους!

Δηλαδή ο Φαλμεράυερ όχι μόνο αποδεχόταν τη φυλετική συνέχεια των Ελλήνων αλλά τους έδινε και μαθήματα… χαρακτήρα ώστε να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους απέναντι στην Τουρκική λαίλαπα!
Και όμως, αυτός ο άνθρωπος, λίγα χρόνια αργότερα άλλαζε τελείως τα συμπεράσματα του τελώντας μία μεγαλοπρεπή “κυβίσθηση”. Αυτή η πρωτοφανής στροφή βέβαια θα έμενε στο επίπεδο του γραφικού, εάν δεν χρησιμοποιείτο στο να τεκμηριώσει την γενοκτονία του Ελληνισμού από τους δυνάστες του.
Η πολιτισμένη Ευρώπη έπρεπε να πάψει να υποστηρίζει τους αγωνιζόμενους Έλληνες. Το κύμα του Φιλελληνισμού έπρεπε να πληγεί από την ρίζα του, σπέρνοντας τον σπόρο της αμφιβολίας. “Οι Έλληνες είναι νεκρό φύλο. Δεν υπάρχει λόγος να υποστηρίζετε τους ραγιάδες, δεν έχουν καμμία σχέση με τους προγόνους τους”.
Όπως αποκαλύφθηκε λοιπόν, ο Φαλμεράιερ είχε παραδώσει την “επιστημονική του αυθεντία” στην υπηρεσία της Υψηλής Πύλης. Με το αζημίωτο λοιπόν, χτύπησε τον Ελληνισμό αλλά και την ιστορική αλήθεια με το “Geschichte der Halbinsel Morea während des Mittelalters” που το έγραψε το 1830.
Σας θυμίζει μήπως κάτι από την σημερινή Γερμανική προπαγάνδα τύπου “Focus”; Ότι δηλαδή οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι και απατεώνες, οπότε ας μην εκπληρώσουμε τις οικονομικές μας υποχρεώσεις απέναντι τους;

Και πάλι, πρόθυμοι πάντα θα υπάρχουν. Τα Αργύρια πάντα θα βρίσκουν πρόθυμους προς εξαγορά. Το τραγικό είναι όταν αυτά τα κωμικά, μα μολυσματικά ψεύδη βρίσκουν θιασώτες εντός των τειχών. Ακόμα και σήμερα, υπάρχουν Έλληνες που τολμούν να υιοθετούν τις στρατευμένες μελέτες του Φαλμεράυερ για να θίξουν τον Ελληνισμό. Υπάρχουν ακόμα και σήμερα Νεογενίτσαροι.

Θα πείτε, ότι εδώ υπήρξε “Έλληνας” πρωθυπουργός που αποκάλεσε όλους τους Έλληνες διεφθαρμένους και αυτός ο άνθρωπος παραμένει ακόμα και σήμερα αρχηγός κόμματος…

Δεν πειράζει, ο αιώνιος αντίπαλος του Ελληνισμού θα είναι το ψέμα. Τα δεσμά του θα τα σπάσουμε μόνο με το άδολο φως της Αλήθειας, το άδολο φως της Ελλάδας…
…καὶ γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς.

http://elladasimera.blogspot.com/2012/02/blog-post_440.html#ixzz1lFryqNFb

Κύριε Διευθυντά
Εμείς οι Ρωμιοί, καθώς και οι λαοί των ΗΠΑ – ΕΕ, έχουνε την πεπλανημένη εντύπωση πως διαθέτουμε την απόλυτη εξυπνάδα και ευφυία! Όμως φευ, γιατί αυτά τα κωνιορτοποίησαν κυριολεκτικά οι Μαύροι της Αφρικής και συγκεκριμένα της Νιγηρίας Αυτό τον καιρό της γενικής κινητοποίησής των, είδα στο φωτογραφικό υλικό μιας εφημερίδας μας, ένα πλακάτ που κρατούσαν οι απεργοί, το οποίον έγραφε: «Μια μέρα οι φτωχοί δεν θα έχουνε τίποτε άλλο να φάνε παρά μόνο τους πλούσιους»! Εμπνευσμένο, δε βρίσκετε; Και φυσικά η σκέψη μου, δεν κάνει αναδρομή στον καννιβαλισμό των παλιών χρόνων, στον οποίο επιδίδονταν πολλές φυλές της Αφρικής, καννιβαλισμό όχι λόγω πείνας, αλλά για θρησκευτικούς συμβολισμούς. Κι έρχομαι σε μας, λόγω των κρισιακών ημερών που διανύουμε παγκόσμια, πανευρωπαϊκά, ελληνικά μια που μας θίγει αυτό προσωπικά. Εδώ επιδιδόμαστε …σε ανθρωποφαγία, όχι φυσικά για… θρησκευτικούς συμβολισμούς, αλλά για πλουτισμό των ολίγων! Που τα επιτρέπει δυστυχώς όλα!! Ακόμα και το θάνατο αστέγου στα παγκάκια της Αγοράς! Γιατί εδώ που τα λέμε, ο πλουτισμός των ολίγων περνάει πάνω από νεκρούς σε παγκάκια, στρατιές ανέργων, καζάνια συσσιτίων, παιδιά που λιποθυμούν στα θρανία, συρρικνωμένη κοινωνική – νοσοκομειακή πρόνοια, και άλλα που δεν θα επαρκούσε ο χώρος, για την ονομαστική τους απαρρίθμηση και μόνον!
Και μιλάμε για καννιβαλισμό, που συστατικό του στοιχείο έχει την υποκρισία! Φερ’ ειπείν, δεν ξέραμε το πρόβλημα των αστέγων (που θα μπορούσε κάπως να λυθεί) παρά έπρεπε να μας το κάνει γνωστό, ένα… ανώνυμο πτώμα; Κι επειδή μίλησα για υποκρισία, βλέπω με απαξίωση το όψιμο «ενδιαφέρον» κάποιων βολεμένων της πόλης μας! Που έκρυβαν την τραγωδία συνανθρώπων μας, αν όχι «κάτω από το χαλί», όμως κάτω από την κοινωνική επάρκεια, και το λούστρο του βολεμένου, του «πνευματικού παράγοντος», του εκκλησιαστικού… συσιτιάρχη, του τοπικού άρχοντος!! Αυτή δηλαδή, που, κόντρα στα λόγια του Κ. Παλαμά, δεν «ντρέπονται για τη ζέστα τους και για την ανθρωπιά» τους…
Αυτή λοιπόν είναι η Κοινωνία (μας)! Μια κοινωνία που… ακκίζεται, «εκπλήττεται», φρικιά, σφυρίζει αδιάφορα, σωρεύει αίμα υπό μορφήν πλαστικών «Αξιών» και άλλα τινά… Και φυσικά εξορκίζει – όπως το λιβάνι τον Διάβολο – κάθε ιδέα αλλαγής των κοινωνικών μας συνθηκών!! Που θα επανατοποθετούσαν τις Αξίες μας στη σωστή βάση, η οποία θα μπορούσε να επαναδιατυπωθεί όπως στα λόγια των εκκλησιαστικών κειμένων: «Πάντες αδελφοί εν Χριστών εσμέν». Τώρα τι… Αδελφοί είμαστε, όταν κάποιοι πεθαίνουν άστεγοι, ή κάποιοι αδυνατούν ν’ αγοράσουν τα στοιχειώδη, αφήστε το καλύτερα! Μυρίζει απαίσια όπως ο ίδρως πρωτογόνων και ανθρωποειδών.
Όμως υπό αυτάς τας συνθήκας, οδηγούμεθα στη λογική και στα ενδεχόμενα του πλακάτ των Νιγηριανών απεργών: «Μία μέρα, οι φτωχοί δεν θα έχουν τίποτε άλλο να φάνε, παρά μόνο τους πλούσιους». Πρέπει να ξέρουμε – ακόμα και μέσα στην… επάρκειά μας – πως ο πεινασμένος είναι το πιο επικίνδυνο έμβιο ον!
Πιο επικίνδυνο από τα μοντέρνα όπλα, την πιο θανατηφόρα επιδημία, την πιο μεγάλη φυσική καταστροφή όπως σεισμός, τσουνάμι και άλλα!
Φοβούμαι πως αυτά δεν έχουν γίνει συνείδηση ούτε από τους έχοντες, ούτε από τις εξουσιαστικές πολιτικές ηγεσίες, ούτε από τους παγκόσμιους εντολοδότες! Αλλά ούτε από κανένα… νοήμονα πολίτη, που παραπαίει μεταξύ πολιτικής εμμονής και πεπλανημένης επιλογής… Πιστεύω να εννοούμεθα μεταξύ μας κι όχι να καταρώμεθα, κατά μόνας ή κατά τας συναναστροφάς, εκείνους που επιλέξαμε και είμεθα (φεύ!) «σαν έτοιμοι από καιρό» να ξαναεπιλέξουμε!!! Τα θέλει ο κ… μας!
Αναλάβανε λοιπόν, έστω ακούσια, οι Μαύροι της Μαύρης Ηπείρου να μας… υποκαταστήσουν, προειδοποιώντας τους ολίγους πως η κατάσταση πλησιάζει να εξελιχθεί σε… ευτυχία ανθρωποφαγίας, μεταφορικά έστων… Θα γίνει άραγε κατανοητόν κι από τους Ολίγους, αλλά κι από τις μάζες των Αστέγων, υποψηφίων Αστέγων, Ανέργων, Δημοσίως σιτούμενων, αλλά κι από τον καθένα μας χωριστά; Οι καιροί ού μενετοί!
Βιάζουν ασφυκτικά..

Με τιμή
Αντώνης Χαρχαλάκης
(συγγραφέας – ερευνητής – ποιητής)

Αναδημοσιεύουμε επιστολή αναγνώστη της ηλεκτρονικής “Καθημερινής” κάτω από άρθρο του Αλέξη Παπαχελά “ΘΕΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΝΟΜΙΑΣ ΤΩΝ ΙΣΧΥΡΩΝ” “Μετά τη χθεσινή συγκλονιστική εκπομπή του κ. Μπαξεβάνη,στην “Ν.Ε.Τ” της τρίτης 31-1-2012 οφείλετε ως όμιλος να δώσετε εξηγήσεις σχετικά με την ιδιαιτέρως περίεργη τοποθέτησή σας, σχετικά με την ανομία της ισχυρής Μονής Βατοπεδίου και της συνεργαζόμενης πολιτικής ελίτ. Λίγο πριν από την από ότι φαίνεται απόλύτως ορθή προφυλάκιση του κ. Εφραίμ ο τηλεοπτικός σταθμός του ομίλου σας με σειρά εκπομπών προσπάθησε κατόπιν εμπεριστατωμένης θεωρητικά έρευνας ,να απενοχοποιήσει πλήρως τους υπαιτίους της εν λόγω υπόθεσης. Τονίζω ότι “η Καθημερινή” και ο “Σκαϊ” είναι κατά την άποψη μου και πολλών εχέφρονων ανθρώπων τα μοναδικά μέσα στα οποία βασικό στοιχείο είναι η ποιότητα, η λογική, ο τεκμηριωμένος λόγος. Για αυτό και είναι εξαιρετικής σημασίας η παρουσία της ειδικά αυτήν την εποχή. Παρακαλώ να παρακολουθείσετε προσεκτικά την έρευνα του συναδέλφου σας και εφόσον πιστεύετε στην πάταξη της ανομίας των ισχυρών να επανέλθετε άμεσα στο θέμα απαντώτας στα εξής: η απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Κομοτηνής είχε ήδη εκδοθεί και απέμενε η τυπική πράξη της δημοσιεύσεως ναι ή όχι; Γνωρίζετε ότι η απόφαση δικαίωνε πλήρως το Δημόσιο; Γιατί τότε υπαναχώρησε το Δημόσιο; Πώς περιήλθε η απόφαση στην Εισαγγελία Εφετών Αθηνών; Γιατί καθυστέρησε η αποστολή του φακέλου στη Βουλή; Ποιες οι κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών της Μονής; Ποιες οι σχέσεις της με την σπείρα των τοκογλύφων; Ο αξιότιμος κ. Κολιούσης, πρώην Εισαγγελέας Εφετών, ήταν καταπέλτης. Φως τώρα κύριε Παπαχελά!” -ΝΙΚΟΣ

Μανούσος Γ. Δασκαλάκης

Δεκαετία του ’60 και ο Ελληνικός Κινηματογράφος με την Φίνος Φιλμ, ήταν στις δόξες του.
Και κλάααμα εμείς, στις ταινίες με θέμα τους Γερμανούς κατακτητές. Με τα πάθη μας, με την Αντίστασή μας και με τους προδότες.
Καλή ώρα σαν και τώρα.
Φοβερός «προδότης» στις ταινίες ήταν ο Μάτσας ο ηθοποιός.
Και να δείτε μια σύμπτωση. Ο Σημίτης όταν χαμογελούσε μ’ εκείνο το σαρδόνιο χαμόγελο και έλεγε το «Μπήκαμε στην ΟΝΕ» και είμαστε η «Ισχυρή Ελλάδα» ήταν ίδιος ο Μάτσας την ώρα που κατέδιδε τους Έλληνες στους Γερμανούς.
Από τότε έπρεπε να το ‘χαμε ψιλλιαστεί.
Πως ετοίμαζε την προδοσία!
Είχαμε λοιπόν ένα μίσος στον Μάτσα εγώ και η αδελφή μου, μικρά παιδάκια του Δημοτικού, που δεν λέγεται.
Αφού να σκεφτείτε!
Μόλις είδα τον Σημίτη τόοτε δίπλα στον Μπους να του μοστράρει το ευρώ μ’ εκείνο το χαμόγελο του Μάτσα έκανα συνειρμό. Ίδιος λέω και απαράλλακτος ο προδότης. «Φτου σου προδότη» του λέω. Και φτύνω τη τηλεόραση. Τέτοια ομοιότητα.
Τότε λοιπόν, τα χρόνια εκείνα, δηλαδή «τω καιρώ εκείνω» που είμαστε παιδάκια του Δημοτικού είχαμε δει την Καρέζη σε μια ταινία Αντιστασιακού περιεχομένου. Να τραγουδά η Καρέζη: «Σβήσε το δάκρυ με το μαντήλι σου να πιω τον ήλιο μέσα απ’ τα χείλη σου» να τρέχουν τα δάκρυα απ’ τα μάτια της γιατί ήδη την είχε καταδώσει ο προδότης «Μάτσας» και μετά το τραγούδι θα την συλλάμβαναν για εκτέλεση.
Αναφιλητά εγώ με την αδελφή μου!.
Άστα, μην τα πολυσκέφτομαι, θα κάνω συνειρμό με το τώρα και θα ξαναρχίσω τα κλάματα.
Μετά από μήνες, γυρνούσαμε απ’ το Δημοτικό σχολείο στο σπίτι μας, με τα πόδια.
Συναντάμε λοιπόν έναν ποδηλάτη. Και ξαφνικά, στα καλά καθούμενα βλέπω την αδελφή μου να αγριεύει, να του ορμά, να τον πιάνει απ’ το ποδήλατο, να τον ταρακουνά.
Έλα Παναγιά μου, σκέφτομαι.
Τι έπαθε! Δεν πρόλαβα να αντιδράσω.
Και πριν συνέλθω, την βλέπω να του βγάζει μια «ρουχάλα» – έτσι τις λέγαμε τότε – και να του κάνει με αφάνταση περιφρόνηση:
- «Φτουού σου προδότη!»
Κουνώ το κεφάλι μου, να δω αν ονειρεύομαι ή αν είμαι ξύπνια.
Κοιτώ τον άνθρωπο και αμέσως καταλαβαίνω την αγανάκτηση.
Ο άνθρωπος, ήταν ίδιος ο Μάτσας.
Ο άνθρωπος τα ‘χασε.
«Γιατί με φωνάζεις προδότη;» θυμάμαι της φώναξε αγριεμένος και μας πήρε στο κυνήγι να μας δείρει.
Και μεις, πόδια μας βοηθάτε μας: Όπου φύγει – φύγει για να μην φάμε τις ξυλιές. Και με το δίκιο του. Γιατί τέτοιο φτύσιμο στην ψύχρα!
Ενώ τώρα ας πούμε, το φτύσιμο καθόλου δεν θα πέσει στην ψύχρα. Θα το ρίξομε στους προδότες και θα κολλήσει. Φτου σας προδότες!!

Α.Κ.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
“Σαν είναι ο τράγος δυνατός δεν το στένει η μάντρα, ο άντρας κάνει την γενιά κι όχι η γενιά τον άνδρα”. Κρητική Μαντινάδα, που τραγούδησε ο μεγάλος Κρητικός Ελευθέριος Βενιζέλος.
Ο Παπανδρέου μίλησε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ και υπαραμύνθηκε του έργου του. Αν άκουγε κάποιος ξένος  τον λόγο του και μάθαινε τι έκανε στην πράξη , τα δύο χρόνια που κυβέρνησε και σε τι δραματική πορεία και ταπείνωση έχει φέρει τον Ελληνικό λαό , θα υποπτευόταν βασίμως ότι ο Παπανδρέου ζει  σε άλλη χώρα. Προφανώς στην Κόστα Ρίκα όπου έγινε το συνέδριο της δήθεν “σοσιαλιστικής διεθνούς”.  Το προεκλογικό του σύνθημα ¨ “αλλάζουμε ή βουλιάζουμε” , το μετέτρεψε στο¨ “ανέλαβα για να σας βουλιάξω.” ” Το λεφτά υπάρχουν” το μετέτρεψε στο “λεφτά υπάρχουν στην τσέπη του χαμηλοσυνταξιούχου όπου του παίρνουμε την μπουκιά από το στόμα με το χαράτσι της ΔΕΗ, την άυξηση του ΦΠΑ, την αύξηση του φόρου εισοδήματος, του πετρελαίου θέρμανσης κ.λπ.” Ο Παπανδρέου, θα μείνει στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός ο οποίος βοήθησε την Α. Μέρκελ να φέρει το Δ.Ν.Τ στην Ευρώπη, και με την πολιτική της σκληρής λιτότητας να επιβάλλει μονοδιάστατα τους όρους της, για να κυριαρχήσει η Γερμανία. Αλήθεια πως δεν κατανόησε τον αγώνα του, ο Ελληνικός λαός, για να σώσει την Ελλάδα και έχει ρίξει τον ΠΑΣΟΚ δημοσκοπικά, στα τάρταρα της ανυποληψίας; “Να ζει κανείς ή να μη ζει ιδού η απορία΄”

Του αρχιμανδρίτου ΙΓΝΑΤΙΟΥ Θ. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ, Θεολόγου – τ. Λυκειάρχου
2 Φεβρουαρίου: η Υπαπαντή του «παιδίου Ιησού» στον Ναόν από τον πρεσβύτη Συμεών. Κοιτάζω την εικόνα της Εορτής αυτής. Συγκινούμαι, διδάσκομαι, συλλογιέμαι, μα και πονώ. Το τελευταίο συναίσθημα θα φανεί στην πορεία του γραφτού μου, αν και ο τίτλος του ήδη το πρωτομαρτύρησε.
Στην εικόνα αποτυπώνεται η Αγία Οικογένεια. Η οικογένεια της κλήσεως του ουρανού για την σωτηρία του σύμπαντος κόσμου. Εορτάζοντας την Υπαπαντή του Χριστού, εορτάζομε την Αγία Οικογένεια. Ευλογία και προφητεία. Εικόνα – πρότυπο για το μέλλον της ανθρωπότητας. Εικόνα – μοντέλο για την οικογένεια κάθε εποχής. Ξεκίνημα μέσα από τον Ναόν του Θεού και της σώζουσα, δια της θείας χάριτος, Εκκλησία Του.
Και, επέρασαν χρόνια και αιώνες και η ανθρώπινη οικογένεια επέρασε δοκιμασίες. Και η οικογένεια βλάστησε αγίους, μάρτυρες και ήρωες, αλλά και χριστομάχους, και διώκτες και απανθρώπους.
… Και φθάνομε στην εποχή μας με τον «πολιτισμόν» και τις ανέσεις. Με τα συνέδρια και τις επιστημονικές ανακοινώσεις και εφευρέσεις, και όμως η οικογένεια δεν άλλαξε συμβιωτικά και διανθρώπινα παρουσιάζουσα μάλιστα μια τρομερή και ανεξέλεγκτη αποσάρθρωση βεβαίως, η και η «πολιτισμένη» και «ευρωπαϊκή» χώρα μας δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση! Αυτό έλλειπε!
Η οικογένεια είναι το θύμα των εκάστοτε κρατούντων της προκλήσεως. Της παραπληροφορήσεως. Της προπαγάνδας. Της αποκηρύξεως της στυγνής πραγματικότητος και της ωραιοποιήσεως του ψεύδους. Της απομακρύνσεως του κόσμου από τα καυτά προβλήματά του με την προβολή «σκανδάλων» και καταχρήσεων. Μια εγκληματική διαστροφή με θύμα την οικογένεια.
Πάνω σ’ αυτά που αναφέραμε, συνοπτικά βέβαια λόγω του περιορισμένου χώρου ενός άρθρου, αναφέρεται το άρθρο αθηναϊκής εφημερίδας με τον ίδιο τίτλο που βάλαμε στην επικεφαλίδα του άρθρου μας.
Λέγει, λοιπόν, το άρθρο: «Ξεπερνά και την πιο νοσηρή φαντασία η βάναυση, ανάλγητη και απάνθρωπη κακοποίηση ενός παιδιού, δύο μόλις χρόνων, μέσα στο ίδιο οικογενειακό περιβάλλον του. Κάτω από συνθήκες στις οποίες ουσιαστικά συνέπρατταν και εκείνοι ακριβώς οι οποίοι όφειλαν να παρέχουν προστασία και στοργή στο μικρό αγγελούδι.
Οι λεπτομέρειες της φρικτής αυτής υπόθεσης παραμένουν ακόμη ασαφείς και αντιφατικές. Οι πρώτες ωστόσο πληροφορίες προδίδουν νοσηρές εξαρτήσεις, υποταγή και απόπειρα απόκρυψης του χηδαίου και του βάναυσου.
Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι το έγκλημα δεν καταγγέλθηκε από συγγενικό πρόσωπο, αλλά από τους γιατρούς στους οποίους δύο φορές μέσα σε εννέα ημέρες, οδηγήθηκε το παιδί, με κατάγματα στα χέρια. Και είναι βεβαίως συγκλονιστική η μαρτυρία των γιατρών για τις ασαφείς εξηγήσεις των γονιών και τους ισχυρισμούς τους ότι δεν άκουγαν ούτε το κλάμα του παιδιού.
Η υπόθεση προδίδει αθεράπευτη εγκληματική διαστροφή. Εντοπίζει την ανάπτυξη, νοσηρών καταστάσεων στους κόλπους της Ελληνικής οικογένειας, οι οποίοι οδηγούν στην αδιαφορία, την αναλγησία, ακόμη και τη βαρβαρότητα. Επισημαίνει την αποσάρθρωση που οδηγεί ακόμη και στην ανοχή και την συγκάλυψη του εγκλήματος. Υπογραμμίζει μια τάση που, όσο ισχνή κι αν είναι τούτη τη στιγμή, δεν μπορεί να μας αφήνει αδιάφορους.
Μόλις πρόσφατα η κοινή γνώμη – εξαιτίας της αυτοκτονίας του καταδικασθέντος γονιού – ανακαλούσε στη μνήμη μια άλλη περίπτωση κακοποίησης παιδιού έως θανάτου.
Επρόκειτο ασφαλώς για ιδιαιτέρως ειδεχθές, στυγερό και αποτρόπαιον έγκλημα. Από εκείνα που πρωτοεμφανίζονται στην ελληνική κοινωνία.
Πολύ συχνά ωστόσο ακούγονται καταγγελίες για ατυχήματα ανηλίκων – και μωρών ακόμη – που εγκαταλείφθηκαν μόνο για κάποια δουλειά ή έναν καφέ των γονιών.
Και ακόμη συχνότερα παρακολουθούμε την εκτροπή εφήβων στο περιθώριο και τα ναρκωτικά εξαιτίας της αδιαφορίας και των νοσηρών καταστάσεων, που αναπτύσσονται στους κόλπους οικογενειών.
Η τάση είναι ευδιάκριτη και άκρως επικίνδυνη. Και τα αίτια αναμφισβήτητα πολλά.
Η εισαγόμενη υποκουλτούρα, η έλλειψη προτύπων, η μιζέρια της εποχής, η πενία αρχών, αξίων και ιδανικών, συγκαταλέγονται βέβαια στους ιούς που μολύνουν την εποχή, την κοινωνία, την οικογένεια. Και γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους, φέρουμε όλοι μερίδιο ευθύνης. Καιρός να το συνειδητοποιήσουμε».

Του Γιώργου Δελαστίκ
Ποιος κυβερνά τον κόσμο; Το κλασικό και σχεδόν γραφικό αυτό ερώτημα, που σε κάθε εποχή δέχεται διαφορετικές απαντήσεις, έχει την απάντησή του και στις μέρες μας: μόλις 147 επιχειρήσεις! Μπορείτε να απαντήσετε και 737 επιχειρήσεις, καθώς οι 147 πρώτες ελέγχουν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ οι 737 (στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι 147) ελέγχουν το 80% της οικονομίας του πλανήτη! Είναι απίστευτη πραγματικά η συγκέντρωση του κεφαλαίου και η αλληλοδιασύνδεση των κολοσσιαίων επιχειρήσεων που κυριαρχούν στην υδρόγειο.

Οι πάντες υπέθεταν ισχυρότατη συγκέντρωση ελέγχου, αλλά τέτοιο πράγμα, μερικές εκατοντάδες επιχειρήσεις αλληλοδιαπλεκόμενες να έχουν συμμετοχή σε εταιρείες που εκπροσωπούν το 80% της παγκόσμιας οικονομίας από πλευράς κύκλου εργασιών, κανένας δεν το φανταζόταν. Γι’ αυτό και έχει προκαλέσει παγκόσμιο σάλο, αίσθηση και συζητήσεις η πρωτοποριακή μελέτη τριών Ελβετών ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης, που αποκάλυψε τα στοιχεία αυτά.

Ο Τζέιμς Γκλάτφελντερ, ο Στέφανο Μπατιστόν και η Στεφανία Βιτάλι, ειδικοί στα σύνθετα δίκτυα, ανέλαβαν ένα εξαιρετικής σημασίας και τεράστιου όγκου δουλειάς έργο. Αντλησαν τα στοιχεία της βάσης δεδομένων του ΟΟΣΑ για τις επιχειρήσεις (Οτβίς) για το έτος 2007, το οποίο τότε περιλάμβανε στοιχεία για 37 εκατομμύρια επιχειρήσεις σε όλον τον κόσμο (σήμερα περιλαμβάνει 44 εκατομμύρια εταιρείες).

Από αυτά τα 37.000.000 ξεχώρισαν 43.060 επιχειρήσεις, οι οποίες ανταποκρίνονται στα κριτήρια που θέτει ο ΟΟΣΑ για να οριστούν ως πολυεθνικές. Από εκεί και πέρα άρχισε η κοπιαστική και πρωτότυπη δουλειά των ερευνητών: ερεύνησαν τι ποσοστό συμμετοχής έχει η καθεμιά από τις μεγάλες αυτές επιχειρήσεις παγκόσμιας κλίμακας σε άλλες επιχειρήσεις, μικρές ή μεγάλες…

Εκπληκτοι διαπίστωσαν ότι κάθε μία από αυτές τις 43.000 επιχειρήσεις είχε κατά μέσο όρο πακέτα μετοχών (όχι πλειοψηφικά, εννοείται) σε άλλες 20 επιχειρήσεις αυτής της κατηγορίας! Η αλληλοδιαπλοκή μεταξύ τους δηλαδή ήταν τεράστιας έκτασης, πέρα φυσικά από τις μετοχές εταιρειών μικρότερου μεγέθους που κατείχαν και οι οποίες αποκάλυψαν ένα δίκτυο 600.000 αλληλεξαρτώμενων εταιρειών.

Η περαιτέρω επεξεργασία των στοιχείων αυτών έφερε στο φως τις 147 προαναφερθείσες επιχειρήσεις (τα τρία τέταρτα των οποίων ανήκουν στον χρηματοπιστωτικό τομέα, με πρώτη στον κόσμο τη βρετανική τράπεζα Μπάρκλεϊς) που εκπροσωπούν το 40% της παγκόσμιας οικονομίας. Διαπιστώνεται έτσι η ύπαρξη «μιας οικονομικής υπερ-οντότητας στο παγκόσμιο δίκτυο των μεγάλων εταιρειών», όπως επισημαίνουν οι Ελβετοί ερευνητές.

Η αλληλοδιασύνδεση αυτών των πανίσχυρων επιχειρήσεων ενισχύεται ακόμη περισσότερο από δάνεια που χορηγούν η μία στην άλλη, από ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) και από άλλα υψηλού κινδύνου χρηματοοικονομικά προϊόντα εντελώς αδιαφανή.

Το πολύ σημαντικό όμως στοιχείο επίσης είναι ότι αυτή η στενότατη αλληλοδιασύνδεση αυξάνει τρομερά τους κινδύνους μετάδοσης σε περιόδους οικονομικών κρίσεων, γιατί «σε άσχημες εποχές οι επιχειρήσεις εμφανίζουν ταυτόχρονα προβλήματα» και έτσι δρουν άκρως αποσταθεροποιητικά για το σύστημα.

Αυτό αποδείχτηκε περίτρανα το φθινόπωρο του 2008 με την κατάρρευση της επενδυτικής τράπεζας Λίμαν Μπράδερς. Ετσι εξηγείται γιατί η χρεοκοπία μίας και μόνης τράπεζας (34ης στη λίστα των Ελβετών ερευνητών το 2007) πυροδότησε μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση – ακριβώς λόγω της ισχυρότατης αλληλοδιασύνδεσης αυτών των γιγαντιαίων επιχειρήσεων.

Η μελέτη των ερευνητών του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης δεν μετράει φυσικά την τρομερή πολιτική ισχύ που δίνει σε αυτές τις 147 εταιρείες η κολοσσιαία οικονομική τους δύναμη. «Στις ΗΠΑ κατόρθωσαν πάνω απ’ όλα οι πρώην συνεργάτες της τράπεζας Γκόλντμαν Σαξ που βρίσκονται στην αμερικανική κυβέρνηση και στο Κογκρέσο καθώς και οι λομπίστες της Γουόλ Στριτ να εμποδίσουν κάθε πραγματικό έλεγχο του χρηματοπιστωτικού τομέα… Επίσης στην Αγγλία, στην Ελβετία ή στη Γερμανία πολύ λίγα έχουν γίνει στο θέμα αυτό», έγραφε η συντηρητική γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ».

Σκάνδαλο – Αντί για φόρους επιδοτήσεις
Ισχύς χωρίς οικονομικά ανταλλάγματα δεν σημαίνει τίποτα στην εποχή μας. Γι’ αυτό και οι κολοσσιαίες επιχειρήσεις που προαναφέραμε δεν πληρώνουν ουσιαστικά φόρους. Οπως γράφουν οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης», η Τζένεραλ Ελέκτρικ για παράδειγμα, με κέρδη μέσα στις ΗΠΑ το 2010 ύψους 5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, όχι μόνο δεν πλήρωσε ούτε ένα δολάριο φόρο, αλλά πήρε κι από πάνω προνομιακές επιδοτήσεις τριών δισεκατομμυρίων δολαρίων! Σκανδαλώδες, αλλά συνηθισμένο πλέον. Αρκεί να φανταστεί κανείς ότι στις ΗΠΑ της δεκαετίας του 1950, το κράτος εισέπραττε από τις επιχειρήσεις το 30% των εσόδων του, ενώ το 2009 εισέπραξε μόλις το… 6,6%! Τώρα τα κράτη «γδέρνουν» φορολογικά τους πολίτες τους. Οι εταιρείες κάνουν πάρτι.

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
«Άπασα η ζωή των κοινωνιών στις οποίες κυριαρχούν οι σύγχρονες συνθήκες παραγωγής,προαγγέλεται ως μια απέραντη συσσώρευση θεαμάτων.Ότι υπήρξε άμεσο βίωμα έχει απομακρυνθεί σε μια αναπαράσταση» (ΓΚΙ ΝΤΕΜΠΟΡ – Η κοινωνία του θεάματος)
Όταν η κυβέρνηση του Γ.Α.Π έφερε στην Ελλάδα το ληστρικό Δ.Ν.Τ και την φασιστογερμανική τρόικα υπέγραψε την καταδίκη του Ελληνικού λαού και ιδιαίτερα των φτωχότερων στρωμάτων και της μεσαίας τάξεως. Ο Γ.Α.Π θα μείνει στην ιστορία ως ο πρωθυπουργός ο οποίος έφερε πρώτος σε ανεπτυγμένη χώρα της Ευρώπης το Δ.Ν.Τ για να την οπισθοδρομήσει σε χώρα της Λατινικής Αμερικής ή της Αφρικής. Οι υπουργοί του Γ.Α.Π δηλώνουν για να διασωθούν πολιτικά μέσω θύελλας ότι δεν διάβασαν το μνημόνιο της καταδίκης μας, πριν το υπογράψουν. Το σφάλμα τους είναι διπλό, και η υποκρισία τους τεράστια. Τώρα ο Βενιζέλος και ο Λοβέρδος δηλώνουν δημόσια ότι θα συμπορευθούν για να σώσουν το κόμμα τους . Τώρα που βούλιαξαν την χώρα δίκην «Τιτανικού» ποιος νοιάζεται για το ΠΑΣΟΚ;  Σώνεται το βουλιαγμένο καράβι;  «Ξεκινώντας από εμάς, τι περιμένατε κύριοι και κυρίες πολιτικοί μας ηγέτες; Μπορεί το Μνημόνιο να μην το διαβάσατε, όμως δεν καταλάβατε ότι με την υπογραφή του η χώρα έμπαινε (καλώς ή κακώς) σε Διεθνή Οικονομικό Έλεγχο; Και τι σημαίνει αυτό; Δεν σημαίνει ότι οι ξένοι ελεγκτές ουσιαστικά αποκτούσαν εκτελεστική αλλά και (έμμεσα) νομική εξουσία στον τόπο μας; Δεν καταλάβατε ότι η εθνική ανεξαρτησία απωλέσθη την ώρα που εσείς αποδεχθήκατε την λογική των τεράστιων δανείων σε συνδυασμό με την λιτότητα που με μαθηματική ακρίβεια θα μείωνε το εθνικό εισόδημα από το οποίο υποτίθεται ότι θα αποπληρώνονταν αυτά τα δάνεια; Το να διαμαρτύρεστε τώρα για την γερμανική έλλειψη ευαισθησίας ως προς την. εθνική μας ανεξαρτησία αποτελεί απόδειξη είτε ανοησίας είτε υποκρισίας. (Διαλέξτε ποιο από τα δύο σας χαρακτηρίζει!)

Γιάννης Βαρουφάκης καθηγητής Π.Α

Κοιτάει τον καλοσιδερωμένο άντρα με το εξαιρετικά γυαλισμένο μαύρο παπούτσι, καθώς αιωρείται πάνω απ’ τον ξαπλωμένο άντρα στα σκαλιά της Ασκληπιού. Ο άντρας με το γκρι κοστούμι σχεδόν πηδάει πάνω απ’ τον άστεγο για να ανέβει τα τρία σκαλιά της εισόδου της πολυκατοικίας, στην οποία βρίσκεται το γραφείο του. Βλέπει την αντιστοιχία. Και ο ίδιος πάνω από κάποιο ανώνυμο, παγωμένο πόδι πρέπει να περάσει κάθε πρωί.
Στην είσοδο του γραφείου, στην έξοδο του μετρό, πέντε μέτρα παρακεί απ’ τα σταρμπακς, λίγο μετά το ΑΤΜ. Γεμίσαμε άυπνους ημικοιμισμένους, νεκροζώντανους με πλαστικά ποτήρια στο χέρι, κουβέρτο-πεζοδρόμια. Για να φτάσει στο προορισμό του πρέπει να παίζει διαρκώς ένα ιδιότυπο κουτσό, να σηκώνει προσεχτικά το πόδι, να κινείται σε ένα ατέλειωτο ναρκοπέδιο. Πτώματα ζωντανών σπαρμένα ανάμεσα στα πόδια βιαστικών ημιαπασχολούμενων.
Καμιά φορά σκέφτεται ότι πρέπει να υπάρχει ένα μαγικό σκοινί. Κάτι που μας κρατάει δεμένους. Ένα σκοινί που κρατάει δεμένα τα μικρά κομμάτια. Αυτά που μας επιτρέπουν να λέμε «η ζωή συνεχίζεται». Ένα σκοινί που ενώνει μισές αλήθειες και χωρίζει ότι υπάρχει ως αίσθημα μεταξύ στομαχιού και μυαλού.
Ένα σκοινί που εξηγεί με θαυμαστή ετοιμολογία όλα τα παγωμένα πόδια, όλα τα σερνόμενα βήματα, όλες τις εντός συστήματος αδικίες, όλες τις παρανοήσεις και τις δικαστικές πλάνες. Ένα σκοινί που εκλογικεύει, εσωτερικεύει, αναλύει, κατακερματίζει τις δραστηριότητες, τις μέρες, τις νύχτες. Θρανίο, μάθηση, εξετάσεις, επαγγελματικός προσανατολισμός, επαγγελματική επιτυχία, κοινωνική καταξίωση. Καθισμένος αναπαυτικά στον καναπέ που κέρδισες με τον ιδρώτα σου απολαμβάνεις τη σύνοψη της θυσίας σου. Θρίαμβος, η αντανάκλαση της χειρότερης εκδοχής σου στο σαλόνι. Όλα είναι φωτισμένα, σκηνοθετημένα, μακιγιαρισμένα, τοποθετημένα, λαμπερά, έχουν χάπι έντ και έτσι λες – με μια μικρή όλο και πιο συχνή νύστα – «η ζωή συνεχίζεται» .
Αυτό το σκοινί, δεν μας επιτρέπει να φωνάξουμε, παρά επιβάλλει να έχουμε αίτημα. Δεν μας επιτρέπει να βρεθούμε παρά αν δομηθούμε, αν εκπροσωπηθούμε, αν γίνουμε μέλη, μέρη, φορείς. Δεν επιτρέπει τις ιδέες, παρά κάνει αναγκαίες τις θεωρίες. Τις θεωρίες που υποτάσσουν, συστηματοποιούν, τετραγωνίζουν, φτιάχνουν εκατομμύρια μικρά κουτάκια. Κουτάκια που επιτρέπουν να χωρέσουν όλα όπως πρέπει να χωρέσουν. Τίποτα δεν περισσεύει, τίποτα δεν κρέμεται. Όλα είναι στοιχημένα, τακτοποιημένα και κωδικοποιημένα. Κι έτσι λες – με μια μικρή πού και πού τύψη – «η ζωή συνεχίζεται».
Παριστάνοντας άλλη μια φορά τον ακροβάτη, πάνω από ένα ποτήρι, πάνω από ένα απλωμένο χέρι, δίπλα από ένα γερμένο κεφάλι, σκέφτεται. Σκέφτεται ότι κάποτε αυτό το σκοινί, δεν μπορεί αλλιώς, θα κοπεί. Τότε θα σπεύσει από συνήθεια, φόβο ή ανία να το δέσει γρήγορα ένα κόμπο. Μόνο που τότε θα πρέπει να αποφασίσει. Να πατήσει πάνω στο κόμπο, να τοποθετήσει εκεί γερά το παπούτσι του και να προσπαθήσει να ανέβει, να σκαρφαλώσει, να ξεπεράσει πια αυτόν το βράχο που έχει στηθεί μπροστά στη ζωή και παριστάνει τη ζωή. Να φτάσει κάπου αλλού, στον τόπο που δεν υπήρξε ακόμη και που δεν χρειάζεσαι σκοινί να τα ενώνει όλα, δεν χρειάζεται να λες «η ζωή συνεχίζεται», μπας και συνεχιστεί.
Ή να το πάρει τελικά απόφαση. Αντί για κόμπο, να φτιάξει μια καλή θηλιά, να την σφίξει γύρω απ’  το ωραίο λευκό του κολάρο και να πάει στο διάολο πια. Κάποτε, η ζωή του ακροβάτη δεν θα έπρεπε έτσι απλά να συνεχίζεται.

http://tovytio.wordpress.com/

Δεκαετία του ’60 και ο Ελληνικός Κινηματογράφος με την Φίνος Φιλμ, ήταν στις δόξες του.
Και κλάααμα εμείς, στις ταινίες με θέμα τους Γερμανούς κατακτητές. Με τα πάθη μας, με την Αντίστασή μας και με τους προδότες.
Καλή ώρα σαν και τώρα.
Φοβερός «προδότης» στις ταινίες ήταν ο Μάτσας ο ηθοποιός.α
Και να δείτε μια σύμπτωση. Ο Σημίτης όταν χαμογελούσε μ’ εκείνο το σαρδόνιο χαμόγελο και έλεγε το «Μπήκαμε στην ΟΝΕ» και είμαστε η «Ισχυρή Ελλάδα» ήταν ίδιος ο Μάτσας την ώρα που κατέδιδε στους Γερμανούς τους Έλληνες.
Από τότε έπρεπε να το ‘χαμε ψιλλιαστεί.
Πως ετοίμαζε την προδοσία μας στους Γερμανούς.
Είχαμε λοιπόν ένα μίσος στον Μάτσα εγώ και η αδελφή μου, μικρά παιδάκια του Δημοτικού, που δεν λέγεται.
Αφού να σκεφτείτε!
Μόλις είδα τον Σημίτη δίπλα στον Μπους να του μοστράρει το ευρώ μ’ εκείνο το χαμόγελο του Μάτσα έκανα συνειρμό.
Να τος ο προδότης λέω. Και του κάνω «Φτου σου προδότη». Και φτύνω τη τηλεόραση.
Τότε λοιπόν, τα χρόνια εκείνα, δηλαδή «τω καιρώ εκείνω» που είμαστε παιδάκια του Δημοτικού είχαμε δει την Καρέζη σε μια ταινία Αντιστασιακού περιεχομένου. Να τραγουδά η Καρέση: «Σβήσε το δάκρυ με το μαντήλι σου να πιω τον ήλιο μέσα απ’ τα χείλη σου» να τρέχουν τα δάκρυα απ’ τα μάτια της γιατί ήδη την είχε καταδώσει ο προδότης «Μάτσας» και μετά το τραγούδι θα την συλλάμβαναν για εκτέλυση.
Αναφιλητά εγώ με την αδελφή μου, δεν λέγεται.
Άστα, μην τα πολυσκέφτομαι, θα κάνω συνειρμό με το τώρα και θα ξαναρχίσω τα κλάματα.
Μετά από μήνες, γυρνούσαμε απ’ το Δημοτικό σχολείο στο σπίτι μας, με τα πόδια.
Συναντάμε λοιπόν έναν ποδηλάτη. Και ξαφνικά, στα καλά καθούμενα βλέπω την αδελφή μου να αγριεύει, να του ορμά, να τον πιάνει απ’ το ποδήλατο, να τον ταρακουνά.
Έλα Παναγιά μου, σκέφτομαι.
Τι έπαθε! Δεν πρόλαβα να αντιδράσω.
Και πριν συνέλθω, την βλέπω να του βγάζει μια «ρουχάλα» – έτσι τις λέγαμε τότε – και να του κάνει με αφάνταση περιφρόνηση:
- «Φτουού σου προδότη!»
Κουνώ το κεφάλι μου, να δω αν ονειρεύομαι ή αν είμαι ξύπνια.
Κοιτώ τον άνθρωπο και αμέσως καταλαβαίνω την αγανάκτηση.
Ο άνθρωπος, ήταν ίδιος ο Μάτσας.
Ο άνθρωπος τα ‘χασε.
«Γιατί με φωνάζεις προδότη;» θυμάμαι της φώναξε αγριεμένος και μας πήρε στο κυνήγι να μας δείρει.
Και μεις, πόδια μας βοηθάτε μας: Όπου φύγει – φύγει για να μην φάμε τις ξυλιές. Και με το δίκιο του. Γιατί τέτοιο φτύσιμο στην ψύχρα!
Ενώ τώρα ας πούμε, όπου και να τους το ρίξουμε στους προδότες, θα κωλλήσει. Φτου σας προδότες!!

Α.Κ.

Διάβαζα νωρίτερα την ανακοίνωση της Ανεξάρτητης Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων ΟΤΑ του Νομού Χανίων, η οποία ανακοίνωση, ορθά κατά τη γνώμη μου, διαπιστώνει ότι εμείς οι πολίτες, παραμένομε άναυδοι (τηλε)θεατές των πεπραγμένων της ελληνικής “Παπαδημοκρατίας” κι επισημαίνει την κατά πλειοψηφία απόφαση του δημοτικού συμβουλίου Χανίων να εγγράψει στον προϋπολογισμό του 2012 ένα ποσό της τάξης των 1,6 εκατομμυρίων ευρώ για την ανάθεση της καθαριότητας του Δήμου Χανίων σε ιδιώτες.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι ανάμεσα στο “άσπρο” της ανάληψης όλων των δραστηριοτήτων από δημόσιες δομές, που έτσι κι αλλιώς στην εποχή του “Μνημονίου” καταρρέουν με πάταγο, και το “μαύρο” της στυγνής εκμετάλλευσης από τα ολιγοπώλια που καταγγέλλει η εν λόγω ανακοίνωση, υπάρχει μια τεράστια γκρίζα περιοχή στην οποία μπορεί να βρει χώρο δράσης η συμμετοχή συμπολιτών μας που ανήκουν στους “άλλους”, αυτούς δηλαδή που δε θέλουν να παραδοθούν, αλλά επιθυμούν να παραδώσουν κοινωνικά θετικό αποτέλεσμα που θα αποδώσει έργο, νόμιμη εργασία και θα επιστρέψει στην κοινωνία φορολογητέα κερδοφορία.

Υπάρχουν διάφορα εργαλεία εταιρικής οργάνωσης, όπως για παράδειγμα το εργαλείο του Νόμου 4019/2011 που εισάγει την έννοια της «Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης» και που προβλέπει -μεταξύ πολλών άλλων- κοινωνικές συνεταιριστικές επιχειρήσεις συλλογικού σκοπού οι οποίες αφορούν στην παροχή υπηρεσιών.

Μια τέτοια επιχείρηση θα μπορούσε να ιδρυθεί για την αποκομιδή απορριμμάτων και την καθαριότητα του δήμου Χανίων, με μέτοχους τους ανθρώπους που θα ήταν διατεθειμένοι να εργαστούν γι’ αυτήν, καλύπτοντας το κομμάτι που δεν καλύπτεται από την Δ.Ε.ΔΙ.Σ.Α. και βάζοντας στην άκρη εκείνους που –όπως καταγγέλλει η ανακοίνωση- επιβουλεύονται το ευρύτερο δημόσιο συμφέρον.

Έχω την αισιοδοξία να πιστεύω ότι αν κι εφόσον  τα μέλη της Ανεξάρτητης Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων ΟΤΑ του Νομού Χανίων, αποφασίσουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, στην πορεία θα βρεθούν για να προσφέρουν την εθελοντική τους βοήθεια και δικηγόροι για τις τυπικές διαδικασίες και οικονομολόγοι για την εκπόνηση επιχειρησιακού σχεδίου, για την αποτελεσματική συμμετοχή στον μειοδοτικό διαγωνισμό που αργά ή γρήγορα θα εξαγγείλει ο Δήμος Χανίων. Και τότε θα δούμε ποια θα είναι τα μέλη του δημοτικού συμβουλίου που θα αρνηθούν την υποστήριξη μιας τέτοιας δομής.

Η ανακοίνωση της Ανεξάρτητης Πρωτοβουλίας Εργαζόμενων ΟΤΑ του Νομού Χανίων τελειώνει σημειώνοντας: “Έφτασε η στιγμή να πάρομε τις τύχες μας στα χέρια μας και να αφήσομε στο περιθώριο της Ιστορίας όσους μας οδήγησαν εδώ”. Στους δίσεκτους καιρούς που ζούμε, κανείς σκεπτόμενος άνθρωπος δεν μπορεί να διαφωνήσει σ’ αυτό. Όμως αντί να κλαψουρίζομε τον καταγγελτικό μας λόγο για τους κακούς άλλους, καλύτερα θα είναι να σηκώσουμε τα μανίκια και να ξεκινήσουμε ωφέλιμη δουλειά, γιατί, πράγματι “θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία”

Αλέξανδρος Ι. Κατσανεβάκης

Μήπως όμως η ένωση ειναι ο λάκκος των λεόντων;

Τα σαϊνια, με τα λευκά κολάρα τα “golden boys” του νεοφιλελευθερισμού,με τις φούσκες των suprimes, οι ευρωπαίοι πολιτικοί, ως υπηρέτες του μεγάλου κεφαλαίου ,και της άναρχης αγοράς, η “ΛΙΜΠΕΡΑΣΙΟΝ” ιδιοκτησίας του τραπεζίτη Ρότσιλδ, και οι αγορές ,δηλαδή το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που κυριαρχεί στον κόσμο, σε τι εξίσωση μας φέρνουν;

Σκεφθείτε πριν απαντήσετε.

Μήπως σε εξαθλίωση;

Και στη μέση ο Γ.Α.Π και οι χειρισμοί του το 2010.

MANOYΣOΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Τη στιγμή που κορυφαία στελέχη του ΝΕΟΠΑΣΟΚ, με λόγια ή με έργα αποστασιοποιούνται των προδοτικών επιλογών της ηγεσίας, προκειμένου να σώσουν – έτσι νομίζουν – το πολιτικό τους τομάρι, άλλοι της ίδιας δωσιλογικής συντροφιάς, δέχονται ανερρυθρίαστα, νέο τελεσίγραφο για ακόμα μεγαλύτερα δεινά του λαού και της χώρας από τον σύγχρονο εφιάλτη, τον εκπρόσωπο κι εντολοδόχο των ξένων εισβολέων και αδίστακτων τοκογλύφων δανειστών.
Τον Παπαδήμιο, όπως τον αποκαλεί ο λαός!
Και για να μην υπάρξει καμμία αμφιβολία για την ταυτότητα του αποστολέα, το κείμενο ήταν γραμμένο στην αλλοδαπή!!
Δυστυχώς, θέλουν να λέγονται Έλληνες τα πολιτικά αυτά πτώματα προχωρημένης σήψης που το παρέλαβαν χωρίς να το επιστρέψουν αμέσως.
Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με τις προσπάθειες που καταβάλλονται από τις μαριονέτες του μαύρου μετώπου, προκειμένου να φιμωθούν, δικαστές και όσοι άλλοι πατριώτες προσπαθούν ν’ αποκαλύψουν την αλήθεια για τις πισώπλατες μαχαιριές, σε βάρος της χώρας, την πολιτών και της ίδιας της Δημοκρατίας, αποδεικνύει περίτρανα, τη δραματική κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε, και το μέγεθος της πολιτικής αλητείας αυτών, που σε διατεταγμένοι υπηρεσία ευρισκόμενοι δεν κάνουν ούτε βήμα πίσω, αν δεν ολοκληρώσουν το καταστροφικό έργο τους.
Κι’ ενώ εκείνοι λειτουργούν ως αδίστακτοι μακελάρηδες σύμφωνα με τη ρήση Λοβέρδου, το ερώτημα είναι ο λαός, όλοι εμείς, τι κάνουμε;
-    Δεν νομιμοποιούμε λοιπόν αυτή την ακροδεξιά κυβέρνηση που συστάθηκε ερήμην του λαού, με στόχο την εξόντωσή του.
-    Κλείνομε μάτια και αυτιά στην κατευθυνόμενη ενημέρωση κατ’ εντολή ντόπιων και ξένων αφεντικών
-    Δεν μας τρομάζουν τα σατανικά τους σχέδια που στόχο έχουν να κάμψουν το αγωνιστικό μας φρόνημα
-    Δεν αναγνωρίζουμε, χρέη που δεν μας ανήκουν
-    Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στους κατατρεγμένους συμπολίτες μας και αγωνιζόμαστε να ξεριζώσουμε το καρκίνωμα που προκαλεί τη δυστυχία.
-    Διατρανώνουμε την αντίθεσή μας στη μεθοδευόμενη συρρίκνωση της εθνικής μας κυριαρχίας, την καταπάτηση του Συντάγματος και των ατομικών δικαιωμάτων.
Η μακραίωνη ιστορία μας διδάσκει πως τίποτα δεν κατακτήθηκε χωρία αγώνες και θυσίες.
Στις προκλήσεις των ημερών μας, εμείς πώς απαντάμε;
-    Γυρίζομε την πλάτη στην ιστορία ως άλλοι ρίψασπις ή
-    ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΑ ΙΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΟΣΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΑΘΗΣ ΑΥΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΛΑΟΥ;

Αλ.Σ.

Του Γιώργου Δελαστίκ
Έφριξαν όλοι οι Ελληνες μόλις άκουσαν ή διάβασαν τις πρώτες ειδήσεις για το γερμανικό έγγραφο αναφερόμενο στις προτάσεις του Βερολίνου για τη χώρα μας που επιδόθηκε την Παρασκευή το βράδυ στις αντιπροσωπείες των υπόλοιπων κρατών της Ευρωζώνης. Ένα έγγραφο που αποκάλυψε πρώτη η βρετανική εφημερίδα «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου, υποχρεώνοντας έτσι όλες τις κυβερνήσεις, συμπεριλαμβανομένης της ελληνικής, να διοχετεύσουν στον Τύπο το πλήρες κείμενό του, με αποτέλεσμα να μάθουν όλο το περιεχόμενό του και οι Ελληνες από χθεσινές εφημερίδες.
Πρόκειται για επαίσχυντο κείμενο πρωτοφανούς ωμότητας, το οποίο διαπνέεται από απροκάλυπτα αποικιακή -για να μην πούμε ναζιστική- νοοτροπία κατά της Ελλάδας, τέτοια που σε γραπτή μορφή υπήρχε μόνο πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, προ εβδομηκονταετίας και πλέον. Σε καμία περίπτωση το έγγραφο αυτό δεν μπορεί να θεωρηθεί προερχόμενο από φιλική χώρα. Συνιστά υπαγόρευση όρων από κατακτητή προς υπόδουλο πληθυσμό και έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί από τον ελληνικό λαό – ως εχθρική επίθεση από κράτος που θέλει να καταλύσει την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας κατά το πρότυπο της επίθεσης της ναζιστικής Γερμανίας του Χίτλερ τον Απρίλιο του 1941.
Εν πρώτοις το Βερολίνο απαιτεί να οριστεί κατοχικός διοικητής της Ελλάδας από την ΕΕ με το προκάλυμμα του «επιτρόπου επί του ελληνικού προϋπολογισμού». Αυτός ο κατοχικός διοικητής, όπως οι γκατουλάιτερ που διόριζαν οι ναζί σε όσες χώρες κατακτούσαν, τονίζεται ρητά στο γερμανικό έγγραφο ότι «πρέπει να έχει την εξουσία… να ασκεί βέτο (!) σε αποφάσεις που δεν ευθυγραμμίζονται με τους δημοσιονομικούς στόχους που θέτει η τρόικα»!
Καμία απόφαση δηλαδή της εκλεγμένης ελληνικής κυβέρνησης για να δοθούν χρήματα για την παιδεία ή την υγεία ή για συντάξεις δεν θα ισχύει, αν ο κατοχικός διοικητής κρίνει μόνος του και αποφασίσει ότι αυτή η απόφαση δεν συνάδει με τις εντολές της τρόικας για την Ελλάδα. Σε απλά ελληνικά ο Γερμανός γκαουλάιτερ θα αποφασίζει και θα κλείνει σχολεία και νοσοκομεία ή δεν θα πληρώνει μισθούς και συντάξεις στο Δημόσιο έναν ή πολλούς μήνες!
Στο κατάπτυστο έγγραφό τους οι Γερμανοί ετοιμάζουν το πλαίσιο για να οδηγήσουν κυριολεκτικά, όχι μεταφορικά, στην πείνα τον ελληνικό λαό! «Η Ελλάδα πρέπει να δεσμευτεί νομικά να δίνει απόλυτη προτεραιότητα στη μελλοντική εξυπηρέτηση του χρέους. Τα κρατικά έσοδα θα χρησιμοποιούνται πρώτα και πάνω απ’ όλα για την εξυπηρέτηση του χρέους. Μόνο τα έσοδα που απομένουν μπορούν να χρησιμοποιούνται για να χρηματοδοτούν πρωτογενείς δαπάνες» αναφέρει ρητά το απίστευτα εξευτελιστικό για τη χώρα μας γερμανικό έγγραφο.
Κάθε μήνα δηλαδή ο κατοχικός διοικητής της ΕΕ θα πληρώνει τους δανειστές και ανάλογα με τα λεφτά που θα μένουν, θα παίρνουν ή δεν θα παίρνουν μισθό οι δημόσιοι υπάλληλοι και συντάξεις οι συνταξιούχοι! Λήγει π.χ. ομόλογο 14,5 δισ. ευρώ τον Μάρτη, δεν δίνει μισθούς εκείνον τον μήνα ο γκαουλάιτερ και βγαίνουν στη ζητιανιά οι δημόσιοι υπάλληλοι!
Η ναζιστική θηριωδία των Γερμανών αναπηδά και σε ένα άλλο σημείο του εγγράφου τους, όπου ουσιαστικά προαναγγέλλουν ότι μόλις ψηφιστεί αυτό το θεσμικό πλαίσιο υποδούλωσης της Ελλάδας, θα πάψουν να μας δίνουν και τις δόσεις του δανείου! Ο λόγος είναι απλούστατος. Με το νέο αποικιακό καθεστώς, η Ελλάδα θα είναι αδύνατον να χρεοκοπήσει γιατί ο κατοχικός διοικητής θα πληρώνει ανελλιπώς τα τοκοχρεωλύσια ακόμη και αν δεν του μένουν λεφτά να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Αν δηλαδή δεν δώσουν οι Ευρωπαίοι κάποια δόση του δανείου, ο γκαουλάιτερ θα δίνει οπωσδήποτε τα λεφτά στους ξένους δανειστές και θα κόβει ακόμη περισσότερο τους μισθούς και τις συντάξεις ή θα κλείνει νοσοκομεία και σχολεία!
«Αν μια μελλοντική δόση δανείου δεν εκταμιευθεί, η Ελλάδα δεν μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της με χρεοκοπία, αλλά θα πρέπει αντιθέτως να δεχθεί περαιτέρω περικοπές σε πρωτογενείς δαπάνες ως τη μοναδική δυνατή συνέπεια οποιασδήποτε μη εκταμίευσης» αναφέρεται -με ομολογουμένως εντυπωσιακό κυνισμό που αφήνει άναυδο κάθε αναγνώστη- στο ανατριχιαστικό γερμανικό έγγραφο που αποκαλύπτει το αποκρουστικό πρόσωπο της Ευρωζώνης και της ΕΕ του 21ου αιώνα.
Συνταγματικά
Πολίτευμά μας η… αποικιοκρατία
ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ των Γερμανών επικυρίαρχων της Ευρώπης είναι απύθμενο. Δεν τους αρκεί η επαίσχυντη επιβολή αποικιοκρατικού – κατοχικού καθεστώτος στην Ελλάδα. Απαιτούν και τη… συνταγματική κατοχύρωσή του!!! Να ορίσουμε επισήμως δηλαδή ως πολίτευμα της χώρας την αποικιοκρατία! «Η Ελλάδα πρέπει να διασφαλίσει ότι ο νέος μηχανισμός επιτήρησης θα κατοχυρωθεί πλήρως στο εθνικό δίκαιο, κατά προτίμηση μέσω συνταγματικής αναθεώρησης» υπογραμμίζεται ρητά στην τελευταία φράση του εγγράφου τους, που ξεσήκωσε τους Ελληνες. Ελπίζουμε ότι δεν θα βρεθούν τόσοι δωσίλογοι Ελληνες βουλευτές ώστε να ικανοποιηθεί και αυτή η γερμανική απαίτηση – αν και καθόλου σίγουροι δεν είμαστε γι’ αυτό, οφείλουμε να ομολογήσουμε.

Πηγή: Έθνος

Τελικά ποιοι και γιατί δεν θέλουν να ξαναγίνει η λιμνοδεξαμενή των Αγίων Θεοδώρων;
Αντιγράφω από
εφημερίδα των Χανίων…….ο κ. Μυλωνάκης, δήμαρχος Κισάμου, εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά του για τη στάση της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης  (γενικός γραμματέας της οποίας είναι ο κ. Θανάσης Καρούντζος), επισημαίνοντας ότι η απόφασή της να συστήσει Επιτροπή, η οποία εισηγείται τη μη αποκατάσταση του έργου (!), αποτελεί «μια απαράδεκτη εν κρυπτώ διαδικασία», που αγνοούσαν πλήρως τόσο ο Δήμος Κισάμου όσο και ο αντιπεριφερειάρχης Χανίων Απόστολος Βουλγαράκης. Τονίζει, δε, ότι «είναι κατακριτέα και μόνο η ενέργεια της σύστασης της Επιτροπής δεδομένου ότι αποτελείται από 4 μηχανικούς, εκ των οποίων οι 3 είναι σε εντελώς άσχετες ειδικότητες με το θέμα».
Βρε Καρούντζε κάτσε καλά…….

Από το blog “Σα δε ντρέπεσαι;”

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Ο δημοσιογράφος του «ΜEGA» Δημήτρης Καμπουράκης, σε άρθρο του στο διαδικτυακό σάϊτ “PROTAGON.GR” απαξιώνει σχεδόν όλους τους μάρτυρες κατηγορίας, που κάλεσε ο οικονομικός εισαγγελέας Γρ.Πεπόνης για να ερευνήσει την καταγγελία περί φουσκώματος του ελλείμματος του 2009, για να οδεύσουμε από τον Γ.Α.Π στο Δ.Ν.Τ. Τους απαξιώνει επειδή όπως γράφει είναι πρώην, ΠΑΣΟΚ και πρώην Ν.Δ
Άρα κατά τον κ. Καμπουράκη και την μεροληπτικώς “πράσινη” γνώμη του άσχετοι και αναξιόπιστοι, ασχέτως αν είναι οι περισσότεροι παλαιοί και έμπειροι πανεπιστημιακοί. Εκτός βέβαια αν εννοεί ο. ποιητής, ότι είναι πολιτικά υποκινούμενοι, και ιδιοτελείς επειδή προφανώς δεν συμφωνούν με την ολέθρια πολιτική που άσκησε ο Γ.Α.Π και η παρέα του. Είναι υπόλογοι εκτός των άλλων, επειδή ταξίδευαν στην Ευρώπη και δυσφήμιζαν την Ελλάδα που τους εξέλεξε σε πρωθυπουργό τον Γ.Α.Π, και υπουργό οικονομικών τον Παπακωνσταντίνου. Ο Γ.Α.Π έλεγε σε όλους τους τόνους για να τον ακούν οι αγορές, και να ανεβάζουν τους τόκους, ότι «κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα.» Τώρα το ανακάλυψε ο ΓΑΠ μετά 30 χρόνια στην πολιτική; Κι αν είναι έτσι, έπρεπε να το διαλαλεί δημόσια να το ακούν οι αγορές που θα τους ζητούσε δανεικά; Ο Παπακωνσταντίνου έλεγε ότι ¨ «η χώρα μοιάζει με τον Τιτανικό».Κι αν έμοιαζε; Γιατί δεν τον έσωσαν παρά του έδωσαν δυνατή σπρωξιά και βούλιαξε; Ασφαλώς για τα στατιστικά στοιχεία χρειάζεται πολύπλευρη διερεύνηση από όσο δυνατόν αμερόληπτους ειδικούς. Χωρίς κανενός είδους παρωπίδες. Για να βγαίνει πάντα η αλήθεια στο φως. Δεν σημαίνει όμως ότι πρέπει να ποινικοποιείται η δημόσια ζωή και να γεμίζει η Ελλάδα δικαστήρια, να δημιουργούνται πολιτικά, πάθη και διχασμοί. Φθάνουν όσα ιστορικά γεγονότα ζήσαμε στο παρελθόν. Οι ευθύνες των κομμάτων καταλογίζονται από τον λαό στις εκλογές. Δεν βγαίνει τυχαία το ΠΑΣΟΚ πέμπτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις. Γράφει μεταξύ άλλων ο Δημήτρης Καμπουράκης¨«Ο οικονομικός εισαγγελέας διερεύνησε μια πιθανή τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος από την ΕΛΣΤΑΤ τον Νοέμβριο 2010, σύμφωνα με τις καταγγελίες της κ. Γεωργαντά που εργαζόταν στην υπηρεσία αυτή. Κάλεσε μάρτυρες, αυτοί αναφέρθηκαν σε ονόματα πολιτικών, οπότε ως όφειλε ο κ. Πεπόνης έστειλε τον φάκελο στη βουλή. Ως εδώ όλα σύννομα και λογικά. Ουδέν μεμπτόν.Διαβάζοντας όμως τα ονόματα των μαρτύρων που κάλεσε ο κ. Πεπόνης, στις μαρτυρίες των οποίων στηρίζεται η πιθανή ποινική ευθύνη των πολιτικών προσώπων για τεχνητό φούσκωμα του ελλείμματος, ξαφνικά όλα καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος. Διότι αυτή δεν είναι δικογραφία, είναι πρωινή ενημερωτική εκπομπή. Όλο το κατηγορητήριο στηρίζεται στις μαρτυρίες του πρώην συμβούλου του Ανδρέα Παπανδρέου συνταξιούχου συνταγματολόγου κ. Κασσιμάτη, του πρώην νομάρχη του ΠΑΣΟΚ και νυν καθηγητή του Παντείου κ. Μαριά, του πρώην υποδιευθυντή της ΝΔ και μετέπειτα ειδικού επί των συντάξεων κ. Ρωμανιά και της συναδέλφου πρώην βουλευτίνας επί Καραμανλή κ. Βούλτεψη. Δεν έχω τίποτα με τους ανθρώπους, αλλά -συμπαθάτε με- έχουν τόση σχέση με τα στοιχεία του ελλείμματος, όση έχω εγώ με την αστροναυτική. Μπορεί να φτιάχνουν μια εξαίρετη πρωινή εκπομπή τού φίλου μου του Παπαδάκη ή του φίλου μου του Αυτιά (πράγμα που κάνουν καθημερινά σχεδόν), αλλά για τη διόγκωση του ελλείμματος δεν έχουν ιδέα. Τι τους κάλεσε να πουν ο Πεπόνης; Γιατί δεν κάλεσε και τον Παναγιώτη Ψωμιάδη; Η γνώμη του επί του συγκεκριμένου θέματος, θα είχε την ίδια βαρύτητα μ’ αυτή των υπολοίπων.

Είπαμε, θα τον κλείσουν μέσα τον Γιώργο, αλλά ας το κάνουν με λίγο στυλ.»

Η χώρα του Νείλου αυτή την εποχή, περνά μια δύσκολη περίοδο. Ψάχνει να βρει μια ταυτότητα και προσπαθεί να χαράξει μια πορεία προς το αύριο.Μια χώρα 76 εκατομμυρίων κατοίκων με το 86% περίπου απ’ αυτούς αναλφάβητους, με ελάχιστη μεσαία τάξη και το 6% να ευημερεί, ενώ οι υπόλοιποι να ζουν στην φτώχεια. Μια πλούσια χώρα, χάρης τον Νείλο, το υπέδαφός της και την βιομηχανία του τουρισμού, με το λαό της όμως να υποφέρει και αιτία οι δικτάτορες που ως τώρα την κυβερνούσαν.
Η μετά Μουμπάρακ εποχή θα είναι μία δύσκολη εποχή. Η πολιτική της «Ανοιχτής Πύλης» των Σαντάτ και Μουμπάρακ που ήθελαν να μεταβάλουν το Ισλάμ σε πολιτική θρησκεία αλλά απόλυτα υποταγμένης στο κράτος, τείνει να εξαλείφεται. Αυτή η πολιτική, η αντίθετη με αυτή του Νάσερ, ο οποίος δεν ήθελε να δώσει καμιά ισχύ στις ισλαμικές ομάδες, έδωσε την αφορμή να μπουν τα θεμέλια για το μέλλον των οργανώσεων Αδελφών Μουσουλμάνων και Σαλαφιτών και σήμερα να έχουν τον πρώτο λόγο στις εκλογές με το 61,36% των ψήφων. Αυτό το αποτέλεσμα άρχισε να φοβίζει τους στρατηγούς γιατί τα δύο αυτά κόμματα είναι τα πιο φανατικά, ισλαμικά. Το ένα μάλιστα από τα Σαλαφίτικα, το Οικοδόμησης και Ανάπτυξης, παλιά ήταν η τρομοκρατική ομάδα Γκαμίγια Ισλαμίγια. Και τα δύο έχουν δηλώσει εχθροί του Ισραήλ και του Σιμιασμού και αν συνεχίσουν αυτή την πολιτική κινδυνεύει η ειρήνη στην περιοχή.
Ο Σαντάτ είχε φυλακίσει πολλούς απ’ αυτούς. Ο Μουμπάρακ επίσης δεν τους έβλεπε με καλό μάτι και δεν τους είχε πολύ ελευθερία κινήσεων, αν και απελευθέρωσε αρκετούς απ’ αυτούς από τις φυλακές. Άφησε επίσης αρκετούς να ανέβουν σε κυβερνητικές θέσεις μικρής επιρροής. Γενικά όμως ήταν σε διαρκεί ρήξη με πολλές από τις αδελφότητες γιατί κάθε που οι δύο ηγέτες προσέγγιζαν την Δύση και ήθελαν ειρήνη με το Ισραήλ, εκείνες για να δείξουν την αντίθεσή τους, στρέφονταν κατά των χριστιανών ταυτίζοντάς τους με τους Δυτικούς Σταυροφόρους (αλ – Σαλιμπίγια). Στους υπόδουλούς τους δηλαδή, γιατί οι κόπτες Χριστιανοί της Αιγύπτου που αριθμούν περίπου τα 18 εκατομμύρια, είναι οι γνήσιοι απόγονοι των Αρχαίων Αιγυπτίων. Δεν είναι Άραβες, αλλά αυτοί που υπήρχαν όταν την χώρα τους κατάλαβαν οι Άραβες (638μ.Χ.).
Έτσι γίνονται δέκτες οργής και μίσους από τους φανατικούς Μουσουλμάνους, όχι γιατί τους ενοχλούν οι χριστιανοί, αλλά γιατί δεν είναι σαν αυτούς. Όταν άρχισαν οι εξεγέρσεις στην πλατεία Ταχρίρ κάποια μέρα έσπασαν το Μουσείο του Καΐρου, όπου εκτίθενται 120.000 αρχαιότητες, το σύλησαν προξενώντας επίσης διάφορες καταστροφές και αυτό γιατί δεν τα θεωρούν δικά τους, κληρονομιά τους, γιατί αυτοί είναι Άραβες.
Ο Μοχάμεντ Ελ Μπαραντέϊ (επικεφαλής της Διεθνούς Υπηρ. Ατομ. Ενέργειας) αποσύρθηκε από την κούρσα των εκλογών γιατί κατάλαβε πόσο θολό είναι το τοπίο. Ο λαός ως τώρα πήγαινε να «ψηφίσει» με γνωστό το αποτέλεσμα. Έτσι και τώρα με καχυποψία πήγε και ψήφισε ένα κόμμα που τους θύμιζε την θρησκεία τους, για να έχουν καθαρή την συνείδησή τους, αν και την μοίρα τους την θεωρούν προγεγραμμένη, δεν περιμένουν καλυτέρευση.
Το θέμα είναι τώρα τί θα κάνουν οι στρατιωτικοί, θα δεχτούν πιέσεις από τη Δύση να μην παραδώσουν το κράτος σε φανατικούς; Τι είδους «δημοκρατία» θα επιλέξουν; Τα ισλαμικά κράτη έχουν αποδείξει ως τώρα ότι απεχθάνονται την κοσμικότητα, τις δυτικές αξίες και τον ατομισμό. Προσπαθούν να ταυτίσουν την θρησκεία με την εθνική ταυτότητα και γι’ αυτό ακολουθούν συντηρητικές πολιτικές (εκτός από την οικονομία).
Εύχομαι να καλλιεργήσουν την δημοκρατία και να γίνει από την Αίγυπτο η αρχή. Από την πλευρά της χώρας μας, ουδείς από τους τιποτένιους πολιτικούς μας δεν νοιάστηκε να διατηρήσει μια επικοινωνία με το στρατιωτικό μεταβατικό συμβούλιο. Ήδη αμφισβητούν το Καστελόριζο για την ΑΟΖ κάνοντας τα χατίρια της Τουρκίας, παρότι ότι οι Αιγύπτιοι αγαπούν τους Έλληνες. Ξεχάσανε οι πολιτικοί ότι εκεί έχουμε ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας μας. Επίσης ένα Πατριαρχείο με ότι αυτό συνεπάγεται σε περίπτωση ενός θρησκευτικού ξεσηκωμού εναντίον όλων των χριστιανών, στην χειρότερη περίπτωση.

Μιχαήλ Γ. Κελαϊδής

«Όταν συνειδητοποιήσεις ότι καβαλάς ένα ψόφιο άλογο, τότε είναι η ώρα να το ξεπεζέψεις», λέει μια ινδιάνική παροιμία…
Έχω θυμώσει, ως πολίτης, με τη δήλωση που αποδίδεται στον αντιπεριφερειάρχη Χανίων, ο οποίος φέρεται να δήλωσε ότι μετά την επικείμενη κατάργηση του ινστιτούτου υποτροπικών κι ελιάς, οι εγκαταστάσεις του ινστιτούτου μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως κοινωνική δομή για την περίθαλψη αστέγων. Λες και δεν περισσεύουν οι κτιριακές εγκαταστάσεις για την εφαρμογή κοινωνικής πολιτικής. Λες και δεν έχουν επενδυθεί πόροι ούτε παράγεται έργο σε ένα ερευνητικό ινστιτούτο που ασχολείται με το ελαιόλαδο σε μια ελαιοπαραγωγό οικονομία που χρεοκοπημένη, χοντροκέφαλή κι ακαθοδήγητη πνέει τα λοίσθια πουλώντας χύμα ελαιόλαδο, για πενταροδεκάρες, στους διάφορους πειρατές. Θα περίμενα από τον «πρώτο τη τάξει» της τοπικής αυτοδιοίκησης, να δώσει μάχη για τη συνέχεια ενός χρήσιμου οργανισμού, όπως το ινστιτούτο υποτροπικών κι ελιάς αντί να κάνει σχέδια «φιλολαϊκής ευαισθησίας» επί του πτώματός του.
Έχω θυμώσει ως πολίτης, που στην τοπική αγορά βρίσκω καρύδια Αμερικής, κάστανα Κορσικής και λεμόνια Αργεντινής.
Έχω θυμώσει ως πολίτης, που ανακοινώνεται σε μονόστηλα του τοπικού Τύπου η έγκριση, από την Περιφέρεια Κρήτης, της μετεγκατάστασης της ΒΙΟΧΥΜ, χωρίς κουβέντα για το επιχειρησιακό σχέδιο αυτής της μετεγκατάστασης, την ώρα που τα πορτοκάλια σαπίζουν κάτω από τα παρατημένα δένδρα ή φτάνουν από το χωράφι στο ράφι, λίγα χιλιόμετρα απόσταση, σε εξαπλάσια από την τιμή παραγωγού.
Έχω θυμώσει ως πολίτης, που η ΑΒΕΑ οργανώνει εντατική διαφημιστική καμπάνια στην τοπική τηλεόραση για μια σκόνη πλυντηρίου που παράγεται τοπικά, αλλά δεν την αγοράζει κανείς, διότι όσοι έσπευσαν να δοκιμάσουν και να υποστηρίξουν, συμπέραναν ότι είναι ένα ποιοτικά υποδεέστερο προϊόν.
Έχω θυμώσει ως πολίτης, με τη δήλωση που αποδίδεται στον Περιφερειάρχη Κρήτης ο οποίος φέρεται να δήλωσε ότι η λιμνοδεξαμενή του Ομαλού έχει ολοκληρωθεί κατά 73% όταν ακόμα δεν έχει διευκρινιστεί αν έχει ανάγκη η τοπική κοινωνία ένα τέτοιο έργο, που εξάλλου παραμένει πρακτικά παγωμένο εδώ και μια διετία
Έχω θυμώσει, ως πολίτης,  με την «αποφασιστικότητα» της κυβέρνησης να μειώσει «το σπάταλο κι αναποτελεσματικό κράτος» ξεκινώντας από δομές όπως το ινστιτούτο γεωλογικών και μεταλλευτικών ερευνών, την ώρα που σύσσωμη η απελπισμένη ελληνική κοινωνία πιστεύει -με μυστικιστικό κι ορθόδοξο τρόπο- στο θαύμα του ενεργειακού «ελντοράντο» πέριξ της ακριτικής Γαύδου, που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο του Παραγοντισμού, του Παρασιτισμού και της Παραβατικότητας για να συμπληρωθεί έτσι και το τέταρτο «Π» του ελληνικού μίγματος: Ο Παλιμπαιδισμός!
Την περασμένη Παρασκευή έγινε μια ενδιαφέρουσα εσπερίδα στα Χανιά, με θέμα την οικονομική και πολιτική κρίση, αλλά ο καθηγητής οργάνωσης και διοίκησης (μάνατζμεντ, επί το ελληνικότερο) που συμμετείχε στο πάνελ, παρά τα άλλα κοινότοπα, πλην όμως ιδιαιτέρως ενδιαφέροντα που είπε, παρέλειψε να αναφέρει καθαρά εκείνο το προφανές, που κάποτε με δίδασκε ως φοιτητή του, σχετικά με τα συστήματα οργανωτικής προσέγγισης:
(α) Η πρώτη προσέγγιση είναι αυτή της κορυφής προς τη βάση (top-to-bottom analysis). Στη δική μας περίπτωση, υπό το βάρος του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος, αυτή η προσέγγιση έχει προφανώς αποτύχει κι αυτό αποδεικνύεται αν όχι από την εναργή δραστηριότητα των αγανακτισμένων «αυγοβόλων», σίγουρα από τις εξτρεμιστικές προτάσεις των γερμανών φίλων μας για εποπτεία κι επιτροπεία επί ανίκανων, άβουλων και διεφθαρμένων διαχειριστών.
(β) Η δεύτερη προσέγγιση είναι η αντίστροφη, από τη βάση στην κορυφή  (bottom-to-top analysis) η οποία προϋποθέτει την ενεργή συμμετοχή αυτών που συνιστούν την παραγωγική βάση στη διαδικασία λήψης αποφάσεων και νομίζω ότι, με λίγα λόγια, θα μπορούσε να συνοψιστεί σε αυτό που έλεγα σε προηγούμενη παρέμβασή μου, σημειώνοντας ότι «απομένει στις τοπικές κοινωνίες να αυτοοργανωθούμε, να δικτυωθούμε μεταξύ μας και να αρχίσουμε να ανοικοδομούμε τα ερείπια που αφήνει πίσω της η εποχή των μπλε και των πράσινων καφενείων καθώς και των όψιμων παραφυάδων τους».
Καιρός να ξεκινάμε, δε νομίζετε;

Αλέξανδρος Ι. Κατσανεβάκης

Γράφει ο Γιώργος Ματαλλιωτάκης
Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής
Αρχής ως προς τις εισαγωγές οσπρίων και κηπευτικών στη χώρα μας ,πατάτες ,καρότα ,κρεμμύδια και είδη διάφορα φρούτων, σε ποσοστά ιδιαίτερα υψηλά, που σε αρκετές των περιπτώσεων αγγίζουν το 70%. Ανάλογη είναι η κατάσταση στο χώρο των γαλακτοκομικών προϊόντων και των χυμών.
Εύλογα διερωτάται ο πολίτης, πώς οδηγηθήκαμε ως χώρα σε αυτό το σημείο, όταν η Ελλάδα με τη μοναδική γεωγραφική της θέση, τα γόνιμα εδάφη της σε συνδυασμό με το εκάστωτε μικροκλίμα κάθε περιοχής, μπορεί να αποδώσει προϊόντα υψηλής ποιότητας και εξαιρετικών οργανοληπτικών χαρακτηριστικών, αποφεύγοντας κάποια άλλα ευάλωτα ή συνηθισμένα τα οποία θα καλύπτουν αφενός την εγχώρια αγορά, αφετέρου θα μπορούν να βρεθούν στο δρόμο των διεθνών αγορών καθιστώντας τα  ανταγωνιστικά.Είναι προφανής και πολλαπλή η ευθύνη της πολιτείας. Υιοθέτησε την πολιτική των επιδοτήσεων από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως μέσο χάραξης της αγροτικής πολιτικής, αλλά μονομερώς .Η Ελλάδα, ως μέλος κράτος της Ε.Ε δέχτηκε κατά το παρελθόν επιδοτήσεις τις οποίες ο αγροτικός παραγωγικός κόσμος χρειαζόταν απαραίτητα για την ενίσχυση της παραγωγικής διαδικασίας .Σε αυτό το σημείο, η έλλειψη σχεδιασμού από την πολιτεία ή και η άγνοια προκειμένου αυτές  να  αξιοποιηθούν κατάλληλα και στοχευόμενα, είναι αισθητή. Ο αγροτικός κόσμος σε πολλές περιπτώσεις τελούσε χωρίς την καθοδήγηση της πολιτείας σε θέματα επιδοτήσεων και χωρίς τη στοιχειώδη ενημέρωση ότι αποτελούν μέσο στήριξης της παραγωγής με συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα.. Αδιαφόρησε για την αύξηση της παραγωγής και την ενίσχυση της οικονομίας μέσω αυτής ωθώντας τον αγροτικό κόσμο σε λύσεις, επιζήμιες πολλές φορές όπως είναι ο δανεισμός. Δηλαδή, αντί να αναζητηθούν τρόποι αύξησης παραγωγής και εισροής χρήματος μέσω της παραγωγής, ωθούσαν τους πολίτες στο δανεισμό. Αγνόησε τον καταλυτικό παράγοντα για τους αγρότες, της ενημέρωσής τους σε θέματα ανταγωνιστικότητας των προϊόντων τους από άλλες χώρες ,ώστε να στραφούν  εγκαίρως και σε νέες καλλιέργειες. Πολύ περισσότερο δε, όφειλε να τις επιδοτήσει. Έτσι, δεν θα βρίσκονταν οι Έλληνες ελαιοπαραγωγοί, για παράδειγμα, προ εκπλήξεως και εκτεθειμένοι από την «πρωτιά» της Ισπανίας στη παραγωγή ελαιόλαδου ,όταν και για τη χώρα μας το ίδιο προϊόν αποτελεί τον πυλώνα
της αγροτικής παραγωγής.
Οι παραπάνω πολιτικές επιλογές αποδεκάτισαν την αγροτική παραγωγή, «γονάτισαν» τον αγροτικό κόσμο και κατέστησαν τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα ασύμφορα. Είναι πραγματικά το υψηλό κόστος πολλών ελληνικών προϊόντων αυτό που έχει στρέψει πολλές μικρομεσαίες επιχειρήσεις στην Ελλάδα να τα προμηθεύονται όχι από ελληνικές εταιρείες παραγωγής αλλά με εισαγωγές τους από το εξωτερικό, όπου αρχικά είχαν εξαχθεί,πετυχαίνοντας με αυτό τον τρόπο χαμηλότερο κόστος αγοράς και έχοντας στη συνέχεια οι ίδιοι τη δυνατότητα για ευνοϊκότερες τιμές προς τους πελάτες τους .
Αναζητείται πλέον ο τρόπος με τον οποίο θα μπορούσαμε να αντιπαρέλθουμε αυτής της κατάστασης και να αντιστρέψουμε το κλίμα μπαίνοντας εκ νέου σε ρυθμούς ανάκαμψης της αγροτικής οικονομίας. Είναι προφανές ότι η πολιτεία οφείλει να παρέχει συνεχή και αδιάλειπτη στήριξη στους παραγωγούς και τα προϊόντα τους. Να «ανακαλύψει» δηλαδή τους τρόπους με τους οποίους τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα θα πρωταγωνιστήσουν και θα εδραιωθούν τόσο στην εγχώρια όσο και στη διεθνή αγορά .Η ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα αποτελεί μονόδρομο για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Η πτώση της αγροτικής παραγωγής είναι συνεχής, η οικονομική δυσπραγία ταλανίζει όλο και περισσότερους Έλληνες αγρότες και η Ελληνική πολιτεία πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η Ελλάδα με τη μοναδική γεωγραφική της θέση, το μεσογειακό κλίμα -που παρά την αλλαγή των κλιματολογικών συνθηκών παραμένει ιδανικό για πολλές καλλιέργειες -και τα γόνιμα εδάφη της, μπορεί να επιδοθεί στην καλλιέργεια αγροτικών προϊόντων υψηλής ποιότητας, αποφεύγοντας κάποια άλλα ευάλωτα ή συνηθισμένα και να καταστεί ανταγωνιστική στη διεθνή αγορά.
Αρχικά πρέπει να υπάρξει εθνικός σχεδιασμός της αγροτικής παραγωγής και καλλιέργειας ενισχύοντας ταυτόχρονα τις παραγωγικές τάξεις. Όπως η δημιουργία ομάδων παραγωγών με κοινές καλλιεργητικές μεθόδους και παραγωγή προϊόντος καθώς και η λειτουργία νέων και υγειών οικονομικά αγροτικών συνεταιρισμών στα πρότυπα συγχρόνων εταιριών που θα προβάλλουν και θα προωθούν τα αγροτικά προϊόντα. Να λειτουργήσουν προγράμματα εκπαίδευσης των παραγωγών ανά κατηγορία, να ειδικευτούν οι παραγωγοί σε νέες καλλιέργειες υιοθετώντας ταυτόχρονα καινοτόμες μεθόδους παραγωγής και αξιοποιώντας όλες τις δομές και τα μέσα της σύγχρονης τεχνολογίας που απαιτούνται,  για την επίτευξη του στόχου τους. Καταλυτικός σε αυτό το σημείο είναι ο ρόλος των ειδικών επιστημόνων όπως οι γεωπόνοι, οι οποίοι με την κατάρτισή τους θα καθοδηγήσουν τις παραπάνω προσπάθειες.
Αναμφισβήτητα, η ελληνική πολιτεία πρέπει να κινηθεί ταχύτατα στη σήμανση προϊόντων ως Π.Ο.Π. ή Ορεινά, για την πιστοποίηση των ελληνικών προϊόντων, την κατοχύρωση δηλαδή της εμπορικής τους ταυτότητας. Με αυτό τον τρόπο θα αποφευχθεί το παράδοξο, βασικά ελληνικά προϊόντα όπως το ελαιόλαδο του οποίου η παραγωγή πρωτοστατεί στην Κρήτη, να διατίθενται στις ξένες αγορές με τρόπο που του αφαιρεί την ταυτότητά του και ζημιώνοντας ανεπανόρθωτα την ελληνική οικονομία.
Επιπρόσθετα πρέπει να στραφεί η ελληνική παραγωγή στην ενίσχυση των τοπικών προϊόντων. Πολλές περιοχές της Ελλάδας παράγουν συγκεκριμένα προϊόντα ανυπέρβλητης ποιότητας και γεύσης τα οποία ,με τη σωστή διαχείρισή τους, μπορούν
να γίνουν άριστοι πρεσβευτές της ελληνικής εικόνας στο εξωτερικό και ταυτόχρονα βασική πηγή ενίσχυσης της ελληνικής οικονομίας. Η ποιότητα, οι ανταγωνιστικές τιμές και η σωστή προβολή , αποτελούν τις ασφαλείς δικλείδες για την επιτυχημένη πορεία τους. Αναγκαία κρίνεται βέβαια και η προώθηση κινήσεων όπως το “καλάθι Κρητικών προϊόντων” και η  σήμανση ξενοδοχείων-εστιατορίων ως “Κρητική κουζίνα” με αυστηρά μόνο Κρητικά προϊόντα.
Η παράμετρος της ανάπτυξης της συλλογικότητας και σε αυτή την περίπτωση δημιουργεί αρκετές προσδοκίες για την πορεία προς την πρόοδο.  Επιτακτική είναι η σύνθεση ομάδων προώθησης προϊόντων και η συμμετοχή αυτών σε εκθέσεις του εξωτερικού, ώστε να στηριχθεί ο τομέας των εξαγωγικών διαδικασιών με δομές που θα υποστηρίζουν με τεχνογνωσία τις ομάδες παραγωγών. Επίσης η δημιουργία cluster επιχειρήσεων προϊόντων οι οποίες θα δρουν ανά χώρα και θα  προωθούν τα προϊόντα αποτελεσματικά στις αγορές του εξωτερικού αναδεικνύοντας τη διατροφική τους αξία, την εξαιρετική φύση και ποιότητά τους λόγω του τόπου ή του τρόπου παραγωγής τους και την κατανόηση από τις ομάδες στόχου των σημαντικών πλεονεκτημάτων που συνεπάγονται.
Προχωρώντας δηλαδή η πολιτεία στις επενδυτικές εκείνες διαρθρώσεις που θα ενισχύσουν την παραγωγή, θα αναβαθμίσουν την ποιότητα της ζωής των αγροτών και θα ανατροφοδοτήσουν την ελπίδα και το όνειρο για ένα καλύτερο αύριο, δημιουργεί μία σοβαρή επενδυτική βάση για τη χώρα. Οι νέοι αποκτούν κίνητρα για να επιστρέψουν στην περιφέρεια καθώς αυτή κρίνεται ελκυστική και αμβλύνεται η ανισότητα ανάμεσα στο κέντρο και την ύπαιθρο. Ταυτόχρονα καλλιεργείται η συνείδηση της σοβαρής και υπεύθυνης αγροτικής παραγωγής που απαιτεί εκτός των άλλων, συνέπεια ,επιμονή και υπομονή προκειμένου να φανούν τα αποτελέσματα της
σε ένα περιβάλλον ιδιαίτερα ανταγωνιστικό .Η προσήλωση και η πίστη στους στόχους πρέπει να είναι σταθερή και συνεχής από την πλευρά των παραγωγών οι οποίοι θα αποβλέπουν σε μακροπρόθεσμα οφέλη. Πρέπει επίσης να γνωρίζουν ότι σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον όπου τα συμφέροντα τα οποία διακυβεύονται είναι τεράστια, ενδέχεται να αντιμετωπίσουν απρόβλεπτες δυσκολίες, προκλήσεις ή και απώλειες. Απεμπολώντας κάθε φόβο, σεβόμενοι τους κανόνες της διεθνούς αγοράς   και έχοντας οπλιστεί με υπομονή θα καταφέρουν να αποκτήσουν το δικό τους μερίδιο σε αυτήν αργά και σταθερά και έχοντας το χρόνο σύμμαχό τους.
Τώρα είναι η ευκαιρία, τα ελληνικά αγροτικά προϊόντα, σε συνθήκες ύφεσης και οικονομικής δυσχέρειας να αναδειχθούν σε τοπικό και διεθνές επίπεδο, ανακτώντας τη χαμένη αξία τους και διεκδικώντας αξιόλογο μερίδιο της παγκόσμιας αγοράς. Εξάλλου δεν πρέπει να λησμονούμε ότι οι Έλληνες είναι λαός δημιουργικός και πρωτοπόρος, που κατορθώνει να υπερβεί τις όποιες δυσκολίες συναντά και να τις μετουσιώνει σε συνθήκες ανάπτυξης και ευημερίας.

*Μηχανικός Παραγωγής & Διοίκησης, PhD, MSc
Διδάσκων Πολυτεχνείου Κρήτης

Νά ‘μαστε πάλι εδώ.
-    Ώρες – ώρες «μου τη δίνει» ν’ αρχίσω να μιλώ για τους λογής – λογής ρουφιάνους, τους υποκριτές, τους κομπιναδόρους, τους συνομήτες σε βάρος κάθε ωραίου και ελπιδοφόρου για τον τόπο.
Αλήθεια, ποιος «μεγαλοδημοσιογράφος» έχει ακίνητα στην παλιά πόλη;
Ποιος κάνει μπίζνες πολλαπλές «ότι λάμπει δεν είναι χρυσός»…
-    Καημένε Γιώργο, έφυγες. Σε έσκασαν οι μπράβοι που είχες μπλέξει. Και τι δεν σου έκαναν, εκβιασμούς, συνομωσίες, ακόμα και τραμπούκικες μεθόδους.
-    Ποια η ανάμειξη του τελευταίου Νομάρχη. Τι έκανε αυτό το Μπουμπούκι;
-    Ρουφιάνοι όλων των εποχών ενωθείτε. Είναι η ώρα σας.
-    Έχω για τη γούνα σας ουκ ολίγα…
-    Ας τολμήσετε να βγάλετε γλώσσα και τα λέμε… θα σας την «κόψω» ΣΥΡΙΖΑ…
-    Σήκωσαν κεφάλι και οι φασίστες και μιλούν… Ας όψετε ο ανεγκέφαλος, αδίκαστος υπηρέτης
-    Υπεράνω υποψίας οι δράστες των δράσεων που συνεχίζονται. Έως πότε;…
-    Έρχεται η ώρα που ο κάθε κατεργάρης θα καθίσει στον πάγκο του.. ΕΡΧΕΤΑΙ!!!

ΥΠΟ-νομευτής

Άρθρο του Tim Worstall στο περιοδικό Forbes 28.1.2012
Πηγή: blog ΑΝΤΙΛΟΓΙΕΣ

Οι διαπραγματεύσεις για το ελληνικό χρέος μπαίνουν πραγματικά σε μια πολύ ενδιαφέρουσα φάση. Ενδιαφέρουσα επειδή, αν δεν ανησυχείτε για το τι μπορεί να συμβεί, τότε δεν έχετε δώσει τη δέουσα προσοχή.
Όπως όλοι γνωρίζουμε, η Ελλάδα πρέπει να μειώσει το βάρος του χρέους της. Προβλέπεται λοιπόν ένα κούρεμα για μερικούς από τους κατόχους ομολόγων. Οι πληροφορίες για δημόσια κατανάλωση λένε ότι την απώλεια θα πρέπει να αναλάβουν μόνο οι ιδιώτες κάτοχοι. Στο παρασκήνιο η άποψη είναι ότι αυτό δεν αρκεί, μερικοί δημόσιοι φορείς θα πρέπει επίσης να αποδεχτούν απώλειες, διαφορετικά το ελληνικό συνολικό χρέος δεν θα πέσει αρκετά ώστε να είναι βιώσιμο.
Ωστόσο, υπάρχουν δύο νέα σημεία που κάνουν την όλη διευθέτηση πολύ πιο δύσκολη -συναρπαστική αν προτιμάτε. Η πρώτη είναι η εξαιρετικά εντυπωσιακή απαίτηση προς την Ελλάδα όπως γράφουν οι Financial Times:
“Απόλυτη προτεραιότητα στην εξυπηρέτηση του χρέους. Η Ελλάδα πρέπει να δεσμευθεί νομικά στο να δώσει απόλυτη προτεραιότητα στη μελλοντική εξυπηρέτηση του χρέους. Η δέσμευση αυτή πρέπει να είναι νομικά κατοχυρωμένη από το Ελληνικό Κοινοβούλιο. Τα κρατικά έσοδα πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά κύριο λόγο για την εξυπηρέτηση του χρέους, και μόνο τυχόν εναπομείναντα έσοδα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση των πρωτογενών δαπανών. Αυτό θα καθησυχάσει τους δημόσιους και ιδιωτικούς πιστωτές ότι η Ελληνική Δημοκρατία θα τιμήσει τις δεσμεύσεις της μετά το PSI και θα επηρεάσει θετικά την πρόσβαση στην αγορά.
Ο de facto αποκλεισμός της δυνατότητας μιας στάσης πληρωμών θα εξαλείψει την απειλή μιας μη αποπληρωμής δόσεων του GRC II. Σε περίπτωση που δεν αποπληρωθεί μια μελλοντική δόση, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της με στάση πληρωμών, αλλά θα πρέπει να δεχτεί περαιτέρω περικοπές των πρωτογενών δαπανών ως τη μόνη δυνατή συνέπεια της τυχόν μη αποπληρωμής.”
Αυτό είναι εντελώς πρωτάκουστο. Πρόκειται για πιο σκληρούς όρους από όσους επέβαλε ποτέ η Βρετανική Αυτοκρατορία, ακόμα και με την υποστήριξη κανονιοφόρων και του Βασιλικού Ναυτικού. Που να επέβαλε σε οποιονδήποτε, όχι μόνο στις όποιες διαμάχες της με την Ελλάδα.
Μια “με κάθε τρόπο” δέσμευση για την αποπληρωμή του χρέους είναι αρκετά συνηθισμένη, αλλά μια απόλυτη είναι απλά ανήκουστη. Αυτό που λέει στη κυριολεξία είναι ότι αν υπάρξει ένα ξέσπασμα πανούκλας στη χώρα (ή οποιαδήποτε άλλη καταστροφή μπορείτε να σκεφτείτε), τότε η Ελλάδα πρέπει πρώτα να εξοφλήσει τα χρέη και μετά να προσφέρει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη στους πολίτες της σε μια στιγμή εθνικής καταστροφής.
Πραγματικά δεν υπάρχει καμία περίπτωση ότι μια δημοκρατική κυβέρνηση πρόκειται να υπογράψει κάτι τέτοιο. Ή ότι ένας λαός θα επιτρέψει στην κυβέρνησή του να το πράξει -μόλις το πάρουν είδηση εννοείται. Κάτι τέτοιο θα κάνει την Ελλάδα υποδεέστερη δύναμη από ένα κρατίδιο της Γερμανίας, κατώτερη και από έναν νομό ή δημοτική αρχή των ΗΠΑ. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτό εφόσον η Ελλάδα έχει κάποια εναλλακτική λύση, έτσι πιστεύω.
Και το θέμα είναι ότι η Ελλάδα έχει τώρα μια εναλλακτική λύση. Η Stephanie Flandersτου BBC λέει ότι η Ελλάδα έχει σήμερα ένα πρωτογενές πλεόνασμα. Έχω εξηγήσει τι συνέπειες έχει αυτό (σε σχέση με την Ιταλία) πιο παλιά. Με δυο λόγια, αν έχετε πρωτογενές έλλειμμα τότε πρέπει να κάνετε λίγο πολύ αυτό που σας λένε. Ωστόσο, εάν έχετε πρωτογενές πλεόνασμα θα μπορούσατε (ναι, μια εκρηκτική, μια δύσκολη επιλογή, όμως είναι μια δυνατότητα) να πείτε σε όλους να πάνε στο καλό.
Στην πραγματικότητα, αν έχετε ένα πρωτογενές πλεόνασμα και ταυτόχρονα τεράστια χρέη (όπως η Ελλάδα), τότε είναι μάλλον προτιμότερο να πείτε στον καθένα να πάει μια βόλτα να δει αν έρχεστε.
Και εκεί βέβαια βρίσκεται ο κίνδυνος. Η Ελλάδα διαθέτει πλέον επιλογές, κάτι που μάλλον δεν είχε 6 και 8 μήνες πριν. Και αυτή τη στιγμή που η Ελλάδα έχει επιλογές, της ζητούν να υπογράψει κάτι εντελώς απαράδεκτο. Έτσι θα μπορούσε κάλλιστα να εξαναγκαστεί να κάνει την επιλογή που οι περισσότεροι δεν θα ήθελαν: μια πλήρη στάση πληρωμών.
Άλλωστε, για να παραφράσω τον Στάλιν, πόσες μεραρχίες διαθέτει η ΕΕ για να τους σταματήσει;

[Μετάφραση ΘΝΣ]

Ίσως έχουμε μπει στην τελευταία πράξη του ελληνικού δράματος: μιας  κρίσης χρέους η οποία, από τα λάθη ενός διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος που είχε καταφύγει σε ανεξέλεγκτο δανεισμό προκαλώντας αυτό το δυσβάστακτο χρέος, μετατράπηκε στην μεγαλύτερη πολιτική, οικονομική και κοινωνική κρίση που γνώρισε η χώρα μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου, το 1949.  Και με την πολύτιμη συμβολή μιας, εξ ίσου ανίκανης, ευρωπαϊκής ηγεσίας, σε υπαρξιακή κρίση όλης της ευρωζώνης.
Το Σάββατο διέρρευσαν δύο νέοι, απεχθείς όροι, που σύμφωνα με ένα ανεπίσημο έγγραφο θέτει η γερμανική πλευρά, προκειμένου να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση, η οποία παράλληλα με το PSI, το κούρεμα του ελληνικού χρέους, υποτίθεται ότι θα μας ξελαφρώσει από τα δεινά μας. Όπως συχνά συμβαίνει στα δημόσια πράγματα της χώρας, οι ηλίθιοι  κοίταξαν το δάχτυλο, αντί να δουν το φεγγάρι. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το «δάχτυλο» είναι η τοποθέτηση ενός επιτρόπου που θα ελέγχει τα δημοσιονομικά της χώρας. Αυτό δηλαδή  που στο περίπου κάνει μέχρι τώρα ο Ράιχενμπαχ και οι σύμβουλοι του, εποπτεύοντας ουσιαστικά το σύνολο της ελληνικής προσαρμογής  στις απαιτήσεις των μνημονίων.
Το «φεγγάρι» είναι η παρακάτω ρύθμιση που προβλέπεται στο έγγραφο: «Η Ελλάδα πρέπει να δεσμευθεί νομικά να δώσει απόλυτη προτεραιότητα στη μελλοντική εξυπηρέτηση του χρέους της. Η δέσμευση αυτή θα πρέπει να κατοχυρωθεί νομικά από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Τα δημόσια έσοδα θα πρέπει να χρησιμοποιούνται πρωτίστως για την εξυπηρέτηση του χρέους, και μόνο τα εναπομείναντα έσοδα θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τη χρηματοδότηση των πρωτογενών δαπανών». Που σημαίνει ότι ακόμη και αν η χώρα πληγεί από τσουνάμι, λιμό, σεισμό ή καταποντισμό, θα πρέπει πρώτα να ικανοποιήσει τους δανειστές και μετά τους λεπρούς ιθαγενείς.  Τέτοιοι αδυσώπητοι όροι δεν είχαν επιβληθεί την δεκαετία του 80 ούτε στις φτωχές λατινοαμερικανικές μπανανίες, το πρώτο πεδίο δοκιμών της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας που ενέσκηψε τώρα στην Ευρώπη.
Ακόμη πιο εύγλωττη είναι η αιτιολόγηση της προηγούμενης απαίτησης στο ίδιο έγγραφο: « Αυτό θα διασφαλίσει στους επίσημους και ιδιώτες πιστωτές ότι η Ελληνική Δημοκρατία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις μετά το PSI και θα επηρεάσει θετικά την πρόσβασή της στις αγορές. Η εκ των πραγμάτων  κατάργηση της δυνατότητας μιας χρεοκοπίας θα καταστήσει την απειλή της μη εκταμίευσης μιας δόσης του δεύτερου ελληνικού πακέτου πολύ πιο αξιόπιστη. Σε περίπτωση που μια μελλοντική δόση δεν εκταμιευθεί, η Ελλάδα δεν θα μπορεί να απειλήσει τους δανειστές της με χρεοστάσιο,  αλλά αντιθέτως θα πρέπει να αποδεχτεί περαιτέρω περικοπές των πρωτογενών δαπανών ως τη μόνη πιθανή συνέπεια της μιας μη εκταμίευσης». Σε απλά ..γερμανικά, η Ελλάδα χάνει το τελευταίο χαρτί που της έχει απομείνει: τη στάση πληρωμών, αν δεν έχει να πληρώσει.
Περιέργως, στις δηλώσεις που έκαναν μετά την χθεσινή συνάντηση τους, ούτε οι αρχηγοί των τριών κομμάτων ούτε ο πρωθυπουργός αναφέρθηκαν στο –διόλου αμελητέο- δάχτυλο και πολύ περισσότερο στο φεγγάρι. Εκτός και αν φλερτάρει με την εθνική προδοσία, καμία ελληνική κυβέρνηση δεν μπορεί να υπογράψει τον πλήρη ευνουχισμό της χώρας.  Η ευρωζώνη έτσι και αλλιώς κλυδωνίζεται: θύμα και αυτή του φαύλου κύκλου μέτρα λιτότητας-ύφεση-λιτότητα, η  Πορτογαλία θα ζητήσει πιθανότατα νέο πακέτο βοήθειας. Αν σε αυτές τις συνθήκες οι Μερκοζί θελήσουν να παίξουν κι άλλο με το ελληνικό πειραματόζωο, ας το δοκιμάσουν: αποθανέτω η ψυχή μας μετά των Ευρωπαίων αλλοφύλων

ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΤΑΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

ΘΥΜΑ Η ΕΛΛΑΔΑ, ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΗΨΙΑΣ
Ο Γερμανικός λαός έχει τραυματικές ιστορικές εμπειρίες από το ταραχώδες παρελθόν του 20ου αιώνα. Οι προσπαθειες των Γερμανικών κυβερνήσεων  μετά το 1923{Δημοκρατία Βαϊμάρης}, ήταν να τιθασεύσουν τον πληθωρισμό και επέβαλλαν πολιτικές διαρκούς λιτότητας. Αυτές έφεραν δραματκά αποτελέσματα. Διότι άφησαν 6 εκατομύρια ανέργους και οδήγησαν τους Ναζί στην εξουσία. Γιατί άραγε δεν συνετίζεται η Γερμανική ελίτ, από το παρελθόν της και προσπαθεί με αντιδημοκρατικό τρόπο να επιβάλλει στην Ελλάδα, και σόλη την Ευρώπη πολιτικές μεσοπολέμου οι οποίες έφεραν δυστυχία στις μάζες όπου απελπισμένα πίστεψαν στις σειρήνες του λαϊκισμού και του φασισμού; Οι ηγέτες της Γερμανίας κήρυξαν δύο μεγάλους πολέμους για να κατακτήσουν με τα όπλα την Ευρώπη. 0 20ος αιώνας ονομάστηκε από τον Γάλλο φιλόσοφο Εντγκάρ Μορέν «αιώνας πολιτισμού και βαρβαρότητας.» Αλλά και ο φιλόσοφος Βάλτερ Μπένγιαμιν έχει γράψει ότι¨ «κάθε τεκμήριο πολιτισμού είναι και τεκμήριο βαρβαρότητας.» Αλήθεια ποιος το περίμενε ότι ένα έθνος που διατεινόταν ότι έχει κληρονομήσει τον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, και όπου ο λαός του είχε τόσο  υψηλό επίπεδο παιδείας και πολιτισμού, θα αιματοκυλούσε τόσο βίαια την ανθρωπότητα; Ηττήθηκαν και στους δύο πολέμους οι Γερμανοί και πολλοί αναλυτές λένε ότι οι ηγέτες τους κατατρύχονται από το σύνδρομο της δημοκρατίας της Βαϊμάρης με τον υψηλό πληθωρισμό που έφερε τους ναζί του Χίτλερ στην εξουσία. Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης  σχηματίστηκε μετά την πτώση του Κάιζερ {Αυτοκράτορα} και της Γερμανικής αυτοκρατορίας, κι από τότε έγινε η ανακήρυξη του Γερμανικού κράτους, σε κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ο καθηγητής της πολιτικής επιστήμης στο πανεπιστήμιο του Παρισιού, Κώστας Βεργόπουλος ο οποίος ήταν καλεσμένος ομιλητής της «Ανεξάρτητης κίνησης Οικονομολόγων» του Οικονομικού Επιμελητηρίου Χανίων, και μίλησε στην “Τράπεζα Χανίων”, μαζί  με τον Γιώργο Δουράκη καθηγητή Α.Π.Θ, τον Δημήτρη Μπουραντά καθηγητή στο Παν.Αθηνών, και τον Γιώργο Χατζημαρκάκη ευρωβουλευτή, των Γερμανών φιλελευθέρων ,  είπε ότι¨ « η Δημοκρατία της Βαϊμάρης είχε υψηλό πληθωρισμό μέχρι το 1923. Μετά οι Γερμανικές κυβερνήσεις άσκησαν αντιπληθωριστική πολιτική λιτότητας, όπου άφησε 6 εκατομμύρια ανέργους. Ο Χίτλερ βγήκε στην εξουσία υποσχόμενος δουλειά στους ανέργους.» Κι όχι μόνο. Την ίδια πολιτική λιτότητας που εξαχρείωσε τους Γερμανούς του μεσοπολέμου, επιβάλλει σήμερα η Γερμανία στην Ελλάδα. Μην ξεχνάμε όμως τους υπαίτιους που μας έστειλαν στην αγκαλιά του Δ.Ν.Τ και της τρόικα. Είναι ο Γ.Α.Π και η παρέα του, είναι η πρώτη κυβέρνηση Καραμανλή, με τις στατιστικές αλχημείες του Αλογοσκούφη, είναι και η τελευταία κυβέρνηση Καραμανλή που άφησε το χρέος να διογκωθεί. Παραθέτουμε απόσπασμα άρθρου του Δημ. Αναστασόπουλου για την δημοκρατία της Βαϊμάρης.
«Οι κομμουνιστές έχαναν διαρκώς έδαφος, καθώς οι ηγέτες του «Σπάρτακου», η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Καρλ Λίμπκνεχτ, δολοφονήθηκαν τον Ιανουάριο του 1919 από παρακρατικά όργανα των σοσιαλδημοκρατών.
Η επισφαλής τάξη τηρούνταν από το στρατό και τις τυχοδιωκτικές παραστρατιωτικές ομάδες των Freicorps, οι οποίες δρούσαν ανεξέλεγκτα και εκτελούσαν επαναστάτες – όπως τον συγγραφέα ΓκουστάβΛαντάουερ.
Φυσικά δεν έλειπαν οι απόπειρες πραξικοπήματος είτε από το στρατό είτε από παραστρατιωτικές ομάδες, μεταξύ των οποίων και το πρώτο και αποτυχημένο πραξικόπημα του Εθνικοσοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (NSDAP) του Χίτλερ το 1923.
Από το 1923 μέχρι το 1929 ήταν μια εποχή σχετικής ηρεμίας. Η γερμανική οικονομία τονώθηκε χάρη στα δάνεια από το εξωτερικό που της επέτρεψαν να αντιμετωπίσει την οικονομική ύφεση, να εκσυγχρονίσει τη βιομηχανία της και να μειώσει την ανεργία.
Οι Σοσιαλδημοκράτες συνέχιζαν να κατέχουν την πλειοψηφία στο Ράιχσταγκ, αλλά κατηγορούνταν ότι έδειχναν ιδιαίτερο ζήλο στην καταστολή των αριστερών επαναστατικών ομάδων και άφηναν στο απυρόβλητο τους ακροδεξιούς.
Το 1929 έρχεται η παγκόσμια οικονομική κρίση. Η δανειοδότηση από το εξωτερικό σταματάει και η γερμανική βιομηχανία παραπαίει, με την ανεργία να ανεβαίνει στα ύψη. Μαζί με τη βιομηχανία παραπαίει και η κυβέρνηση. Οι ναζί καταλαμβάνουν τους δρόμους, οργανώνοντας πογκρόμ κατά των Εβραίων και οδομαχίες με τους κομμουνιστές και τους σοσιαλιστές. Στις εκλογές του 1932 το ναζιστικό κόμμα βγαίνει πρώτο και στις επαναληπτικές εκλογές που έγιναν εν μέσω πολιτικού, κοινωνικού και οικονομικού χάους το κόμμα παίρνει και την απαραίτητη πλειοψηφική κυριαρχία (να σημειώσουμε ότι ένα χρόνο πριν την κρίση του 1929, το ναζιστικό κόμμα είχε εκλογικό ποσοστό κάτω από 3%).
…και οι παλιοί αριστοκράτες -σε συνεργασία με τους νέους βιομηχάνους- θα στηρίξουν τον Χίτλερ.
Και έτσι η Δημοκρατία της Βαϊμάρης λαμβάνει τέλος. Ακολουθούν μερικές από τις πιο μαύρες σελίδες της ανθρώπινης ιστορίας.
Έτσι κι αλλιώς, αφού η δημοκρατία εγκαινιάστηκε πάνω στις άγριες δολοφονίες των ηγετών του εργατικού κινήματος, δεν είναι περίεργο που κατέληξε στη ναζιστική θηριωδία.”

Προς τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ευάγγελο Βενιζέλο
Κύριε Υπουργέ
Η τοπική Εφορία μου έστειλε μια ιταμή ειδοποίηση, στην οποία, μεταξύ άλλων, απειλεί:
«Επειδή μέχρι σήμερα δεν έχετε φροντίσει για την τακτοποίηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών σας προς το Δημόσιο (και εφόσον δεν μεριμνήσετε για την εξόφλησή τους), μέσα σε 15 ημέρες από την έκδοση της ειδοποίησης αυτής, είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε στη λήψη εις βάρος σας μέτρων, όπως προβλέπεται από το νόμο…»!
Και θέλω να ρωτήσω εσάς και την τοπική Εφορία:
Έχω ποτέ, μέχρι τώρα, καθυστερήσει ή παραλείψει την εξόφληση των οφειλών μου προς το Δημόσιο; Παρά την, συχνά, δυσανάλογα βαριά και άδικη φορολόγηση!
Γιατί, προφανώς, πάντα ήθελα να είμαι εντάξει με την έννομη τάξη.
Εκτός και αν η έννομη τάξη βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με την ηθική και λογική τάξη. Και παράλληλα με τις οικονομικές μου δυνατότητες. Όπως συμβαίνει, στην προκειμένη περίπτωση και με εκατομμύρια άλλων καταληστευόμενων και δεινοπαθούντων Ελλήνων…
Κύριε Υπουργέ
Στα χρόνια του προ-προηγούμενου, «σεμνού και ταπεινού», πρωθυπουργού μπουχτίσαμε ν’ ακούμε για σκάνδαλα και σκανδαλάρες. Τόσο σε βάρος του δημοσίου, όσο και του άγρια φορολογούμενου, απ’ το πολιτικοοικονομικό τεμπελχανείο, λαού.
Που όμως, με την τακτική της γάτας, που παραχώνει τα κόπρανά της, ο αλήστου μνήμης τα…κουκούλωσε. Βάσει του περί ασυλίας βουλευτών και υπουργών νόμου και της παραγραφής των οποιωνδήποτε εγκλημάτων τους.
Νόμου, που, όπως λέγεται, χαλκεύσατε εσείς και ο κ. Παυλόπουλος, σε βάρος του Δημοσίου και του λαού, για λόγους, όπως φαίνεται, αλληλεγγύης-και μάλιστα προληπτικής- προς τους μέλλοντες να εγκληματήσουν-συναδέλφους σας.
Και το πράξατε αυτό, ως διαπρεπείς, βεβαίως, καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου. Που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, διαπρέψατε, κατά κοινή ομολογία, στην τερατώδη ΑΔΙΚΙΑ!
Και να, που τώρα μας αριβάρατε τόσο σεις, όσο και οι ομογάλακτοι συνοδοιπόροι σας. Με τα δολοφονικά μνημόνια και τις προδοτικές συμβάσεις. Που συνεπάγονται την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και την εκποίηση της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Στο όνομα, μάλιστα, του κανιβαλικού αποικιοκρατικού αγγλικού, νομικού καθεστώτος.
Και, προκειμένου ν’ ανταποκριθείτε στις ληστρικές απαιτήσεις των οικονομικών αυτών δολοφόνων της Ελλάδας και του λαού της, εφαρμόζετε την συνταγή του Προκρούστη. Και μάλιστα με την τακτική της αμφίσβαινας (φίδι με δυο κεφάλια):
Με τις αλλεπάλληλες βάρβαρες και καταιγιστικές, αφενός, περικοπές μισθών και συντάξεων, ακόμη και των επικουρικών. Και με τη ραγδαία, αφετέρου επιβολή αλλεπάλληλων χαρατσιών.
Εκ των οποίων την είσπραξη του περί ακίνητης περιουσίας συνδυάσατε, κατά τρόπο απίστευτα εξωφρενικό, απάνθρωπο και φασιστικό με την διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος.
Πράγμα, που ο οποιοσδήποτε, με στοιχειώδη λογική και συνείδηση Έλληνας, θα ντρεπόταν, έστω και να διανοηθεί. Δεδομένου ότι η ηλεκτροδότηση συνιστά βασικό αναπαλλοτρίωτο, για τον καθένα πολίτη, κοινωνικό αγαθό…
Και, παράλληλα με την τακτική της προκρούστιας αμφίσβαινας, έχετε αφήσει ασύδοτο τον καλπασμό της οργιαστικής ακρίβειας των μαυραγοριτών.
Έτσι, ώστε να μη μπορεί ο λαός να αμυνθεί στην πολυμέτωπη και βάρβαρη επίθεση, που δέχεται. Και, όπως λέει ο ποιητής, του «σφαλίζετε τα μάτια με απόγνωση». Με το άγριο κυνηγητό της ΕΦΟΡΙΑΣ, του ΤΕΒΕ, των ΤΡΑΠΕΖΩΝ και των πάσης φύσεως νομίμων και παράνομων ληστάρχων…
Με αποτέλεσμα τις ολοένα και περισσότερο αυξανόμενες αυτοκτονίες. Που είναι, ουσιαστικά, σε τελική ανάλυση, δολοφονίες.
Και θα έπρεπε στους τάφους τους, αντί του «απεβίωσε» να γράφεται το «δολοφονήθηκε από τη Χούντα των κατοχικών κυβερνήσεων των δοσίλογων του 4ου Ράιχ»!
Και καταλήγουν στις αυτοκτονίες οι άνθρωποι του λαού, κύριε Υπουργέ, γιατί δεν ξέρουν να κλέβουν και να ληστεύουν. Ή και να πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα τους δολοφόνους τους. Αλλά κι αν κάποιοι ξέρουν, ξέρουν πως τους περιμένει το «μακελειό»-για να θυμηθούμε και τον κ. Λοβέρδο- των αλλήθωρων και αλλοπρόσαλλων νόμων.
Γιατί για το λαό δεν υπάρχουν ασυλίες και παραγραφές. Όπως για τους απατεώνες και προδότες βουλευτές και υπουργούς.
Οι οποίοι θυμίζουν τα «ουαί» του Χριστού εναντίον των γραμματέων και των φαρισαίων. Που φόρτωναν το λαό με φορτία δυσβάστακτα, που οι ίδιοι ούτε με το δαχτυλάκι τους δεν καταδέχονταν να τα αγγίξουν.
Η σημερινή πραγματικότητα, κ. Υπουργέ, δεν οφείλεται σε κάποια λάθη, όπως κάποιοι απ’ τους πρωταγωνιστές του προκρούστιου και εφιαλτικού σεναρίου διατείνονται.
Όπως όλα φωνάζουν, πρόκειται για εφαρμογή προσχεδιασμένων και προγραμματισμένων, προ πολλού, δολοφονικών μεθοδεύσεων.
Και, επειδή, για λόγους συνειδήσεως, δεν μπορούμε όλοι οι Έλληνες να αυτοκτονήσουμε, θα θέλαμε να απευθύνουμε στους αρχιτέκτονες της δολοφονίας μας μια ύστατη έκκληση:

Ανάλογη με την προτροπή, που ο Χριστός απηύθυνε στον Ιούδα: Λέγοντάς τους πως ο, τι έχουν προγραμματίσει να κάμουν σε βάρος μας να το ολοκληρώσουν το ταχύτερο!
Αντί, δηλαδή για τον αργό θάνατο, που, όπως φαίνεται, έχουν επιλέξει «για χάρη μας», να κάμουν κάτι στοιχειωδώς εντιμότερο:
Να συστήσουν εκτελεστικά αποσπάσματα, προκειμένου να αποτελειώσουν όσους δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις προδιαγραφές και απαιτήσεις των τοκογλύφων και του 4ου Ράιχ.
Αφού, προφανώς, θέλουν να εξοντώσουν όσους δεν μπορούν να μεταλλάξουν την έμφυτη, στο φυσιολογικό άνθρωπο, λογική και ηθική τους υπόσταση.
Για να επικρατήσουν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, μόνο τα, «κατ’ εικόνα και ομοίωση» των ναζιστών και σιωνιστών, μεταλλαγμένα ανθρωποφάγα τέρατα….

παπα-Ηλίας

Και ενώ εμείς τα θύματα της ελληνικής κοινωνίας, που οδηγηθήκαμε στην εξαθλίωση και στην φτώχεια, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, πιστεύαμε ότι τα πάθη και τα μίση και οι όποιες κακές συνήθειες και χώριζαν και μας διαιρούσαν επρόκειτο να ξεχασθούν και έτσι εξαγνισμένοι θα οδηγούμαστε στην ανορθωμένη νέα Ελλάδα, διαψευσθήκαμε και χάνεται και η παραμικρή ελπίδα.
Η θλιβερή επιβεβαίωση έρχεται από μια απλή περίπτωση, που με αγγίζει προσωπικά και που έχει τις ρίζες της στην πορεία του Πολυτεχνείου Κρήτης, όταν διοικείτο από τον αλήστου μνήμης Πρόεδρο Θαλή Αργυρόπουλο [Καθηγητή Αρχιτεκτονικών Συνθέσεων του Α.Π. Θεσσαλονίκης], ο οποίος αναλαμβάνων τα καθήκοντά του, με βρήκε Οικονομικό Διευθυντή του Ιδρύματος, με προηγηθείσα την μονοπρόσωπη παρουσία μου στο Ίδρυμα, ασχολούμενος με την οργάνωση των Διοικητικών Υπηρεσιών – άρα και της Οικονομικής – και την υλοποίηση όλων των αποφάσεων της μέχρι τότε Διοικούσας Επιτροπής (Δεκέμβριος 1981).
Και αφού το Ίδρυμα (Π.Κ.) ήταν νέο – ιδρύθη με το νόμο 545/1977 – επροκαλούντο καθημερινώς πολλαπλές δαπάνες με σκοπό την ίδρυση και λειτουργία του. Καθημερινώς και ανελλιπώς λοιπόν ο κ. Αργυρόπουλος μου προσυπέγραφε τα Σντάγματα (Χρηματικά), τα οποία είχε υπογράψει πρώτα εγώ, με την ιδιότητα μου ως Οικονομικού Διευθυντού.
Βρισκόμασθε στα μέσα του Μαρτίου του 1982, οπότε εκεί που μου υπέγραφε, πήγε να μου επιβάλλει να κλέψουμε, οπότε εγώ αντέδρασα σθεναρά, λέγοντάς του, ότι αφού εγώ δεν κλέφτω πώς θα επιτρέψω σε σας; Να σημειωθεί δε ότι ο εντολέας μου ελάμβανε 209.000 δρχ. αποδοχές σαν καθηγητής του Α.Π.Θ. + συν αμοιβή Διοικούσας Επιτροπής Πολ. Κρι, Έξοδα Κινήσεως και σπίτι ακόμα και στην Αγγλία.
Αποτέλεσμα της άρνησής μου για κλοπές, ήταν να με υποβαθμίσει, να με υποβιβάσει στην διεκπεραίωση των Φοιτητικών Θεμάτων, να με οδηγήσει τέσσερις φορές στο Διοικητικό Εφετείου και μια στο Συμβούλιο Επικρατείας. Σε όλες μου τις προσφυγές των Διοικητικών Δικαστηρίων κέρδισα, αλλά όπως καταλαβαίνει ο αναγνώστης αυτές ήσαν ψυχοφθόρες και δραχμοφόρες. Και όλα αυτά υπέστην από την ανεκδιήγητο κ. Αργυρόπουλο καίτοι ήμουν κάτοχος τριών πτυχίων του Πανεπιστημίου Αθηνών (Θεολογικής, Νομικής και Φιλοσοφικής) και είχε δεκαπενταετη προϋπηρεσία στις Διοικητικές Υπηρεσίες του αρχαιότερου Πανεπιστημίου της πατρίδας μας.
Με αυτά τα πλούσια προσόντα μου ο κ. Αργυρόπουλος – εχθρικά διακείμενος εναντίον μου, με προήγαγε όχι κατ’ εκλογή, αλλά κατά αρχαιότητα στον βαθμό του Τμηματάρχη.
Ευγνωμονώ τον μέχρι πρότινος Πρύτανη του Πολυτεχνείου Κρήτης καθηγητή κ. Γρυσπολάκη Ιωακείμ – άριστο Ακαδημαϊκό Άνδρα, Επιστήμονα και στιβαρό στις ενέργειες και στις αποφάσεις του, ο οποίος σύστημα στον Οργανισμό του Πολυτεχνείου Κρήτης, τη Διεύθυνση Ακαδημαϊκών Θεμάτων και με ετοποθέτησε σ’ αυτήν, μετά τον άδικο διωγμό μου από τον κ. Αργυρόπουλο. Θέση από την οποία αποχώρησα από την ενεργό υπηρεσία τον Αύγουστο του 1998.
Θέλω δε να αναφέρω, για να τα γνωρίζει η Χανιώτικη κοινωνία, οι απανταχού Κρήτης και η πνευματική Ελλάδα, ότι κατά την υπερδωδεκαετή θητεία μου ως Οικονομικός Διευθυντής του Πολυτεχνείου Κρήτης, ίδρυσα και λειτούργησα, ή υλοποίησα τις παρακάτω ενέργειες:
iα. Αγόρασα 1518 στρέμματα στην Πολυτεχνειούπολη Ακρωτηρίου, ανήκοντα στην Εκκλησία Κοινότητα Κουνουπιδιάνων και την Ιερά Μονή Κορακιών.
iβ. Παρά την καθολική απεργία των Εφοριακών της Ελλάδος, κατάφερα με τη συνδρομή του αγαπητού μου φίλου Καρκαβάτσου Στέλιου Διευθυντή Α’ ΔΟΥ Χανίων και της Τμηματάρχου κας Βιττωράκη – Καστανάκη της ίδιας ΔΟΥ, να γίνουν οι διαδικασίες και οι απαραίτητες ενέργειες για την ολοκλήρωση από το Εφετείο Χανίων για την απόκτηση 1300 στρεμμάτων ιδιωτών, με την μορφή της απαλλοτρίωσης.
2. Έγινε σε χρόνο ΡΕΚΟΡ για τα ελληνικά δεδομένα (6 μήνες), η κατασκευή της Βιβλιοθήκης, την οποία εμπλούτισα εκτός από τους μεμονωμένους τόκους και τα επιστημονικά συγγράμματα και με διενεργηθέντα δημόσιο τακτικό διεθνή διαγωνισμό, προμήθεια 180 τεχνικών βιβλίων και περιοδικών – εκδιδομένων ανά τον κόσμο – από τον Εκδοτικό LISSE της Ολλανδίας.
3. Ίδρυσα και εξόπλισα την φοιτητική Λέσχη, με δυνατότητα σίτισης πλέον των 300 φοιτητών συγχρόνως.
4. Ίδρυση και εξόπλισα την φοιτητική εστία με 73 κρεβάτια. Προϋπήρξε ο θεσμός των ενοικιαζομένων δωματίων δίκλινων σε Ξενοδοχεία Γ’ κατηγορίας των Χανίων
5. Αγόρασα το κτίριο της πρώην Γαλλικής Σχολής Χανίων.
6. Αγόρασα το ιστορικό κτίριο της V Μεραρχίας Κρήτης, της συνοικίας Καστέλλι.
7. Έκανα τις απαραίτητες διαδικασίες, για την παραχώρηση του Κτιρίου των Παλαιών Ενετικών Φυλακών Χανίων. Στους χώρους αυτών και στο Λόχο Στρατηγείου της V Μεραρχίας, στεγάζεται από της λειτουργίας του Πολ. Κρήτης η Πρυτανείου αυτού.
8. Ομοίως αποκτήθηκε και το ερειπωμένο μεγάλο Αρσενάλι στην Παλαιά Πόλη των Χανίων.
9. Αγοράσθηκε το πρώτο σύστημα Ηλεκτρονικού Υπολογιστή, ο οποίος με τα παρελκόμενα στοίχισε 120.000.000 δρχ.
10. Καθιέρωσα την Βιβλιοθήκη ως Δανειστική και κάθε φοιτητής είχε τη δυνατότητα εκτός του Βιβλίο – ή τις Σημειώσεις του Διδάσκοντος Καθηγητού που αποκτούσε δωρεάν, να δανείζεται και 3-4 βιβλία, για να συμπληρώσει τις επιστημονικές του γνώσεις.
11. Με τη συνδρομή του Υπεραστικού ΚΤΕΛ Χανίων – Ρεθύμνης, τα παραγγελόμενα βιβλία από τους οικείους Καθηγητές έφθαναν στα Χανιά – άρα και στη Βιβλιοθήκη του Πολυτεχνείου Κρήτης, από Θεσσαλονίκη, Γιάννενα, Πάτρα και Αθήνα, την επομένη της παραγγελίας τους.
12. Υπήρξα συνδιοργανωτής άπειρων Συνεδρίων. Επιστήμονες υψηλού κύρους από όλο τον πλανήτη ήλθαν στα Χανιά, μας έφεραν και μας μετέδωσαν το πνεύμα τους και τις επιστημονικές γνώσεις και ως αντάλλαγμα θαύμασαν την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας και τις φυσικές μας καλλονές.
13. Διοργάνωσα αρκετό αριθμό Σεμιναρίων, στα οποία επιμορφώθηκαν Διοικητικοί Υπάλληλοι των Α.Ε.Ι. της Κρήτης καθώς και υπάλληλοι πολλών Υπηρεσιών του Δημοσίου. Και αυτό για να μην τα μονοπωλεί το Ηράκλειο.
14. Μετακάλεσα φοιτητές ομογενών οικογενειών από την Αμερική τα καλοκαίρια, με φιλοξενία και με διδασκαλία, για να προστεθούν ως διδακτικές ώρες τις σπουδές των. Προσέτι γνώρισαν την γη των προγόνων τους.
15. Οργάνωσα σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα την νέα Διεύθυνση Ακαδημαϊκών Θεμάτων:
Θεσπίσθηκαν τα τμήματα:
α. Φοιτητικής Μέριμνας
β. Σπουδών.
γ. Δημοσιευμάτων
16. Με ενέργειες που θεσμοθετήθηκαν, οι μεταπτυχιακές Σπουδές στο Πολυτεχνείο Κρήτης.
Παράλληλα, κατά τον υποβιβασμό μου από τον κ. Αργυρόπουλο λόγω αρνήσεώς μου, να συνεργήσω σε κλοπές στο Πολυτεχνείο Κρήτης με πρωταγωνιστή τον ίδιο, ανέφερε σε υψηλούς τόνους σε Συνεδρίαση της Διοικούσας Επιτροπής στα Μέλη της, εξεδίωξα τον Βερυκάκη από την Οικονομική Υπηρεσία και θα έλθει ο συνάδελφός του από το Ρέθυμνο, ο οποίος γνωρίζει τρόπους, τρύπες και μεθόδους, για να μεθοδεύει το έργο του, ο νοών νοείτω!!!!!
Κούρασα αρκετά τους αναγνώστες, αλλά μόλις τώρα ύστερα από 2,5 δεκαετίες, δόθηκε η αφορμή να δημοσιοποιήσω, αυτά τα ηθικά, τα ταπεινωτικά και τα δαπανηρά για μένα, που με βασάνισαν με αρκετά παράπονα.
Με πρωτοβουλία της Πρυτανείας του Ιδρύματος και το Σύλλογο Διοικητικού Προσωπικού του Πολυτεχνείου Κρήτης, οργανώνεται γιορτή κοπή της πίτας για να τιμηθούν οι υπάλληλοι που συνταξιοδοτήθηκαν τα χρόνια, που λειτούργησα το Ίδρυμα. Την Παρασκευή 27 Ιανουαρίου 12 το μεσημέρι.
Όμως στην οπισθία σελίδα της προσκλήσεως, αναφέρει το Τμήμα Δημοσίων και Διεθνών Σχέσεων, που οργανώνει την εκδήλωση, τα ονόματα των τιμωμένων και τις ιδιότητες που είχαν κατά την Υπηρεσιακή τους θητεία.
Κατά τραγικό και ανεπίτρεπτο τρόπο, στο όνομά μου αναφέρεται: Διευθυντής Φοιτητικής Μέριμνας, την οποία η Διοικητική Υπηρεσία του Ιδρύματος – συνεχίζουσα το βρώμικο κλίμα της εποχής του κακά προσφέροντος στο Π.Κρ. καθηγητή κ. Αργυρόπουλου – πιστοποιεί την λανθασμένη ιδιότητά μου, για να με υποβαθμίσει και να με υποβιβάσει, το μίσος, το μένος και η οργή σε όλο τους το μεγαλείο!!!

Φωκίων Θ. Βερυκάκης
Επίτιμος Διευθυντής Πολυτεχνείου Κρήτης

Το οικονομικό και το ηθικό   χρέος ενός μεγαλοδημοσιογράφου
ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΑΖΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Όταν κάνω λάθη στην ζωή μου κι έχω κάνει αρκετά σκέπτομαι ότι ο χειρότερος εχθρός μου,  είναι ο ίδιος μου ο εαυτός. Με αυτές τις σκέψεις και την αγαπητική διάθεση και σεβασμό, για ένα άνθρωπο που υπηρέτησε σόλη του την ζωή την ποιοτική δημοσιογραφία, θέλω να σχολιάσω τον επί τριανταένα χρόνια διευθυντή της «Ελευθεροτυπίας» μιας μεγάλης και σοβαρής εφημερίδας του κεντροαριστερού χώρου, που δυστυχώς δεν κυκλοφορεί πια. Τον αξιότιμο Σεραφείμ Φυντανίδη ετών 75. Ο κ Σ.Φ είναι δημόσιο πρόσωπο και έκρινε την εξουσία δίκαια αλλά με αυστηρότητα όταν διεύθυνε την εφημερίδα του. Τώρα είναι η σειρά του να κριθεί. Γνωρίζουμε ότι τα διευθυντικά στελέχη των μεγάλων εφημερίδων αμείβονταν τουλάχιστον πριν την κρίση, πλουσιοπάροχα. Ότι ο κ.Σεραφείμ Φυντανίδης έχει γυναίκα επιχειρηματία την κ.Βιργινία Βεντουράκη όπου μάλιστα  ως αντιπρόσωπος ξένων εταιρειών, πήρε και μικροέργα  των Ολυμπιακών, και στο Πεντάγωνο σύμφωνα πάντα με τις εκπομπές του Μάκη Τριανταφυλόπουλου « Ζούγκλα» και «Κίτρινος τύπος». Ότι ο ίδιος ο Σ.Φ εργάσθηκε σε εκπομπές όταν έφυγε από την εφημερίδα του όπως στον «Σκάι» και στην «Ν.Ε.Τ» με υψηλές αμοιβές. Προς την λοιπόν η χρέωση του προς το δημόσιο δηλαδή προς όλους εμάς  σε τούτες τις κρίσιμες ώρες; Έναν άνθρωπο με τόσο πλούσια καριέρα  που είναι 75 χρονών δεν τον ενδιαφέρει η υστεροφημία του; Δικαιολογήθηκε μάλιστα στο δικαστήριο σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ότι τα τελευταία χρόνια δεν είχε εργασία και «τον βοήθησαν φίλοι του», για να συγκεντρώσει την προκαταβολή.  Η δικαιολογία αυτή μου θύμισε τον μακαρίτη Ανδρέα Γ. Παπανδρέου ο οποίος είχε δηλώσει τότε που γινόταν ο θόρυβος για «το κωλόσπιτο» σύμφωνα με τον άλλο μακαρίτη, Ευαγ. Γιαννόπουλο, ότι για να κτιστεί η βίλα της οδού Αγράμπελης και να στεγαστεί «η νέα του αγάπη» έλαβε δανεικά από στενούς του φίλους. Σύμφωνα μάλιστα με το ρεπορτάζ την οφειλή  του Σ.Φ την έχει καταχωρήσει η Δ.Ο.Υ Ψυχικού. Άρα είναι κάτοικος μιας των «φτωχοτέρων» συνοικιών των Αθηνών. Αρχές Ιανουαρίου είχε- ο κ. Φυντανίδης- έρθει στα όμορφα Χανιά μας και μίλησε¨ «για την κρίση του τύπου..»Εκεί μας είπε ότι είναι και καθηγητής σε σχολή δημοσιογραφίας του πανεπιστημίου. Τι θα απαντά στους φοιτητές του, όταν τον ρωτούν γιατί συνελήφθη για χρέη προς το δημόσιο; Όταν οι νέοι έχουν τόση ανάγκη από πρότυπα ; Από ηγεσίες όλων των χώρων, που να θαυμάζουν; «Ότι είναι φτωχός ανέστιος και πένης.»Δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις

Του Ειρηναίου Μαράκη
Ανάσα αντίστασης από την πλευρά των σκεπτόμενων και ανεξάρτητων από αφεντικά και χορηγούς δημιουργών, αποτελεί η άρνηση παραλαβής του μεγάλου βραβείου για το σύνολο του έργου του, από τον ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο. Από την πρώτη στιγμή ο εργαζόμενος κόσμος επικρότησε και χάρηκε τη στάση του ποιητή γιατί στο πρόσωπο του είδε τη δική του αντανάκλαση αυτή, της αντίστασης σε ένα σχηματισμό όπως το Κράτος, που καθημερινά ισοπεδώνει την ύπαρξη και την αξιοπρεπειά μας. Ο ίδιος ο ποιητής έγραφε στο Εναντίον μερικά χρόνια πριν: «Είμαι εναντίον των σχέσεων με το κράτος και βρίσκομαι σε διαρκή αντιδικία μαζί του. Πότε μου δεν πάτησα σε υπουργείο, και το καυχιέμαι. Η μόνη μου εξάρτηση από το κράτος είναι η εφορία, που με γδέρνει.»
Ποτέ ξανά σε μια δύσκολη εποχή όπως αυτή που διανύουμε, με τα μνημόνια της χρεοκοπίας και τις εργατικές αντιστάσεις, λαός και ποιητής δεν ταυτίστηκαν τόσο στην πάλη τους απέναντι στους εξουσιαστές κάθε είδους και μορφής, σαν αυτούς που καταγγέλει ο Χριστιανόπουλος στο Εναντίον. Κι αν η ποίηση δεν ανατρέπει καθεστώτα, μπορεί τουλάχιστον να αντιστέκεται στην ισοπέδωση της διαφορετικότητας, στην εκμετάλευση του πολιτισμού προς όφελος των μονοπωλίων και στην καταστροφή της ανθρώπινης και κοινωνικής ζωής.
Γι’ αυτό η στάση του Χριστιανόπουλου, η τόσο συνεπής και ειλικρινής, ταρακούνησε με διαφορετικό από τον συνηθισμένο τρόπο, τα λιμνάζοντα νερά της δημοσιογραφίας, αφήνοντας με ανοιχτό το στόμα όλους τους πατριάρχες των ιδεών και της ενημέρωσης, που ακόμα ψάχνουν να βρουν τα αίτια της άρνησης του ποιητή, αποδεικνύοντας, για άλλη μια φορά, ότι είναι πιο τυφλοί κι απ΄τους τυφλούς.
Αλλά ο Χριστιανόπουλος δεν είναι ο μόνος στην Ιστορία που αρνήθηκε ανάλογες βραβεύσεις. Θυμίζουμε την περίπτωση του Γάλλου εικαστικού Gustave Courbet και την αποποίησητης διάκρισης του με το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής, μέσω επιστολής του προς τον Υπουργό Καλών Τεχνών της Δεύτερης Αυτοκρατορίας Maurice Richard, όπου αντιγράφουμε ένα απόσπασμα: « Η ιδιοτητά μου ως καλλιτέχνη αντιτίθεται καιμ ως προς την αποδοχή μιας ανταμοιβής που μου παραχωρείται από το Κράτος. Το Κράτος είναι αναρμόδιο στα θέματα της τέχνης. όταν αναλαμβάνει την ανταμοιβή της σφετερίζεται τις προτιμήσεις του κοινού. Η παρέμβαση του Κράτους είναι αποθαρρυντική, ολέθρια για τον καλλιτέχνη γιατί τον εξαπατά ως προς την αξία του, ολέθρια και για την τέχνη γιατί την εγκλωβίζει μέσα στις επίσημες συμβάσεις και την καταδικάζει στην πιο άγονη μετριότητα. Θα ήταν, λοιπόν, φρόνιμο να απέχει το Κράτος. Την ημέρα που θα μας αφήσει ελεύθερους, θα ΄χει ολοκληρώσει απέναντι μας τις υποχρεώσεις του.»

Παραπομπές:
1) Εναντίον, περιοδικό Διαγώνιος (Τεύχος 1, Ιανουάριος – Απρίλιος 1979)
2)    Gustave Courbet, Επιστολή προς τον Υπουργό Καλών Τεχνών, [Παρίσι, 23 Ιουνίου 1876] εκδόσεις Άγρα, επιστολές – αρ. 1
3)    logotexnia-ch.blogspot.com

Xανιά Κρήτης

Του Φίλιππου Ζάχαρη
Η ρατσιστική βία μεγαλώνει μέρα με την ημέρα στην Ελλάδα και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Αλλεπάλληλα περιστατικά βίας με θύματα μετανάστες ή αιτούντες άσυλο λαμβάνουν χώρα στα στενά της πρωτεύουσας από ομάδες ακροδεξιών και άλλων κακοποιών στοιχείων που στοχεύουν στο να τρομοκρατήσουν τους μετανάστες και να επιβάλλουν μέχρι και την απαγόρευση κυκλοφορίας τους ιδιαίτερα στους δρόμους της Αθήνας. Η ρατσιστική βία βέβαια αφήνει αδιάφορη την Πολιτεία και κυρίως την αστυνομία που σε καμία περίπτωση δεν έχει συλλάβει κάποιον από αυτές τις παρασιτικές ομάδες. Είναι δε η αδιαφορία αυτή τόσο προκλητική που αγγίζει τα όρια της απόλυτης ανοχής απέναντι σε ομάδες ρατσιστών που ξυλοκοπούν καθημερινά τους αλλοδαπούς τις νυχτερινές ειδικά ώρες. Οι καταγγελίες, ως είθισται, αποσιωπούνται από τα δελτία ειδήσεων και ελάχιστοι συνάδελφοι δημοσιογράφοι προβαίνουν σε δημοσιοποίησή τους, λόγω του ότι κυρίως το θέμα «δεν πουλάει» παρά μόνο αν «χυθεί αίμα», και ζήτημα είναι. Τα περαστικά ρατσιστικής βίας αυξάνονται λοιπόν μέρα με την ημέρα. Και η Πολιτεία όχι απλά σηκώνει τα χέρια αλλά κωφεύει. Προκειμένου να γίνει μια προσπάθεια προς την κατεύθυνση της καταγραφής των περιστατικών αυτών η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, και η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα, με την συμμετοχή πολλών μη κυβερνητικών οργανώσεων, δημιούργησαν δίκτυο καταγραφής περιστατικών ρατσιστικής βίας. Το εν λόγω δίκτυο δημιουργήθηκε εξαιτίας της ανάγκης καταγραφής αυτών των περιστατικών που η επίσημη Πολιτεία αποσιωπά, αλλά και της ανάγκης διασύνδεσης των οργανώσεων, στις οποίες καταφεύγουν τα θύματα των ρατσιστικών επιθέσεων. Το δίκτυο ξεκίνησε πιλοτικά  την 1η Οκτωβρίου την καταγραφή των περιστατικών βίας κατά μεταναστών και προσφύγων, με στόχο την ποσοτική καταγραφή του ρατσισμού στην Ελλάδα. Η πιλοτική λειτουργία του δικτύου διήρκεσε μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2011 και σύντομα θα ανακοινωθούν τα πρώτα αποτελέσματα στις τάσεις ρατσιστικής βίας, με σκοπό την αποτύπωση του φαινομένου στις πραγματικές του διαστάσεις και την διατύπωση προτάσεων στο επίπεδο πρόληψης όσο και της αντιμετώπισης από την αστυνομία και την δικαιοσύνη. Βέβαια, από την στιγμή που εξαχθούν τα πρώτα συμπεράσματα του δικτύου, μην περιμένει κανείς πως θα υπάρξει η αντίστοιχη κινητοποίηση από την αστυνομία και τις δικαστικές αρχές. Το σοβαρό αυτό θέμα, καθώς φαίνεται, δεν αποτελεί προτεραιότητα στους σχεδιασμούς των κατασταλτικών αρχών, εκτός και αν υπάρχουν κρυφά σχέδια αντιμετώπισης των κρουσμάτων αυτών και δεν το γνωρίζουμε. Και τέλος πάντων, γιατί τόσο καιρό οι διωκτικές αρχές δεν τα έχουν υλοποιήσει και αφήνουν ασύδοτες τις ομάδες αυτές να βιαιοπραγούν κατά των ξένων σε καθημερινή σχεδόν βάση; Η εικόνα μιας χώρας που μαζί με όλα τα άλλα προβλήματα έχει να αντιμετωπίσει και τα αλλεπάλληλα κρούσματα ρατσισμού, δεν τιμά αυτούς που την κυβερνούν. Και δεν είναι θέμα μόνο perstige, αλλά ουσίας. Βέβαια, αυτή την στιγμή στην κυβέρνηση βρίσκονται και υπουργοί προερχόμενοι από το ακροδεξιό ΛΑΟΣ,  ο αρχηγός του οποίου έχει στραφεί επανειλημμένως κατά των ξένων, με ήπιο και πονηρό  τρόπο για να μην προκαλέσει το δημόσιο αίσθημα. Όμως δεν παύει αυτό παρά να είναι πρόβλημα για την καταπολέμηση των περιπτώσεων ρατσιστικής βίας. Το προαναφερόμενο Δίκτυο είναι ανοιχτό σε οργανώσεις και ομάδες που θέλουν να παράσχουν νομική και ιατρική υποστήριξη στα θύματα των βιαιοτήτων αυτών. Πρόκειται ασφαλώς για μια σημαντική κίνηση που θα πρέπει να στηριχθεί. Οι επιθέσεις κατά των αλλοδαπών έχουν αυξηθεί δραματικά το τελευταίο διάστημα και κανείς δεν μπορεί προβλέψει τι θα γίνει στο μέλλον. Η πρόληψη και η κινητοποίηση του κόσμου μπορεί να αποβεί σωτήρια για την εξάλειψη αυτού του φαινομένου. Γιατί μιλάμε για μια χώρα όπου τίποτε δεν γίνεται με πρόγραμμα και κανένα μέτρο δεν εφαρμόζεται κατά γράμμα. Και προκειμένου να μην φτάσουμε στο επίπεδο της Γερμανίας, όπου πρόσφατα ανακαλύφθηκε νεοναζιστική οργάνωση με τουλάχιστον δέκα δολοφονίες ξένων στο ενεργητικό της, καλό θα ήταν να υπάρξει η απαραίτητη πρόληψη και εγρήγορση. Θύματα βέβαια έχουμε και στην Ελλάδα, απλά το φαινόμενο δεν έχει λάβει ακόμη ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Τα αλλεπάλληλα όμως περιστατικά ρατσιστικής βίας στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις αυξάνονται αλματωδώς και κατά κανόνα  μένουν στην αφάνεια ή αποσιωπούνται από τα ΜΜΕ. Αυτή είναι συνήθως η απαρχή του κακού. Και ενός κακού μύρια έπονται.

phil.zaharis@gmail.com

Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη του αξιότιμου Περιφερειάρχη Κρήτης  κ. Αρναουτάκη στα Χανιά και τη δήλωσή του στα τοπικά μέσα ενημέρωσης ότι η λιμνοδεξαμενή του Ομαλού έχει ολοκληρωθεί κατά 73%(!!) θυμήθηκα αυτό που έγραφα σε παλαιότερο σημείωμά μου ότι, δηλαδή, πριν καλά-καλά ξεκινήσει το εν λόγω έργο, είχαν ήδη κατασκευαστεί οι υδροληψίες  που θα ποτίσουν (ποιες εκτάσεις αλήθεια;) όταν (κι αν) θα ολοκληρωθεί η λιμνοδεξαμενή!
Αναρωτιέμαι δε, αν ο κ. Αρναουτάκης νομίζει ότι απευθύνεται σε αρναούτηδες (=άξεστους και αγροίκους, σύμφωνα με το ερμηνευτικό λεξικό των Τεγόπουλου-Φυτράκη) ή σε ηλίθιους, ισχυριζόμενος ότι αυτές οι υδροληψίες και οι ελάχιστες χωματουργικές εργασίες (σε σχέση με τις διαστάσεις ενός έργου που «μελετήθηκε» για δυναμικότητα 1,5 εκατομμυρίου κυβικών μέτρων νερού για να καταλήξει(;) μετά από τραγελαφικές παλινωδίες στις 600 χιλιάδες κυβικά μέτρα)  συνιστούν εκτέλεση εργασιών των τριών τετάρτων του έργου και μάλιστα έχουν ήδη κοστίσει 1.500.000 ευρώ.

Επιτέλους, στα πλαίσια της «διαύγειας» που πρεσβεύει ο κ. Περιφερειάρχης, ας έδινε στη δημοσιότητα τις πιστοποιήσεις των εργασιών που συνιστούν ολοκλήρωση του έργου κατά 73% καθώς και τις τιμές μονάδας εργασιών που δικαιολογούν τη δαπάνη των 1.500.000 ευρώ. Αλλά αντί να κάνει αυτό που ορίζει η λογική και η διαφάνεια, ο κ. Αρναουτάκης, προτιμά να παραπλανεί την κοινή γνώμη αναζητώντας σολομωντείους λύσεις εξαγοράς κι «ανταλλαγής» γαιών μεταξύ των εμπλεκόμενων Δήμων, και να εκβιάζει την τοπική κοινωνία, λέγοντας ότι αν δεν προχωρήσει το έργο θα χρειαστεί να επιστραφούν τα χρήματα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και έτσι να ζημιωθεί το Ελληνικό Δημόσιο με 3.000.000 ευρώ.  Επιβεβαιώνει με αυτή την συμπεριφορά του ο κ. Περιφερειάρχης την πολιτική μικρόνοια τύπου «Μαυρογιαλούρου», αποσκοπώντας στην πάση θυσία απορρόφηση κονδυλίων που, όπως υποψιαζόμαστε, εξασφαλίζουν εφήμερο κύκλο εργασιών κι ενδεχομένως αδικαιολόγητο πλουτισμό για κάποιους, εύσημα αποτελεσματικής απορρόφησης κονδυλίων χρήσιμα για την πολιτική καριέρα κάποιων άλλων, όλα αυτά όμως εις βάρος της κοινωνικής προόδου και της προκοπής μας.

Κατά καιρούς έχω απασχολήσει τις στήλες τις εφημερίδας σας με τους προβληματισμούς μου για τον πακτωλό χρημάτων που έχουν σπαταληθεί τα τελευταία πολλά χρόνια σε ανεφάρμοστες μελέτες ή στην πανάκριβη εφαρμογή μελετών φαραωνικού τύπου και την προκλητική διασπάθιση πόρων. Η περίπτωση την λιμνοδεξαμενής του Ομαλού είναι, κατά τα φαινόμενα, μια ακόμα τέτοια περίπτωση. Νομίζω ότι, υπό τις σημερινές δραματικές συνθήκες που βιώνουμε ως έθνος, πρέπει όλοι να διδαχθούμε από τα λάθη του παρελθόντος και να αντιμετωπίσομε επιτέλους τον χειρότερο εαυτό μας, όπως αυτός εκφράζεται στα πρόσωπα όλων εκείνων που εμείς οι ίδιοι ψηφίζαμε όλα αυτά τα χρόνια για να διαχειρίζονται τόσο άδικα κι αναποτελεσματικά τις τύχες μας.

Ιωάννης Κατσανεβάκης
Συνταξιούχος γεωπόνος

Φωτ: Υδροληψία, όπως τραβήχτηκε τον Νοέμβριο του 2010 στον Ομαλό

Του Αλέξανδρου Κασιμάτη.
Ο Τόμσεν, ο Μαζούχ και ο Μόρς -οι υψηλόβαθμοι της τρόικας που παρακολουθούν την Ελλάδα και  συντάσσουν τις εκθέσεις για τη χώρα μας- προφανώς είναι  έξυπνοι άνθρωποι, μορφωμένοι  και έχουν μεγάλη εμπειρία από προβληματικές οικονομίες. Λόγω του ρόλου τους  και οι τρεις έχουν πλήρη  εικόνα της ελληνικής οικονομίας και του κλίματος που επικρατεί. Ξέρουν πόσο επώδυνη είναι η διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης που έχει τεθεί σε εφαρμογή και γνωρίζουν τι συμβαίνει σε μια χώρα σαν την Ελλάδα,  όπου το ΑΕΠ έχει μειωθεί  18% από το 2008.

Οταν οι εκπρόσωποι της Τρόικας δίνουν στον έλληνα πρωθυπουργό ένα κατάλογο απαιτήσεων, όπου -μεταξύ άλλων- προαπαιτούμενο για την επόμενη  δόση είναι η αύξηση των αντικειμενικών αξιών κατά 25%, οι άνθρωποι  δεν είναι εκτός τόπου και χρόνου. Απλώς κάνουν τη δουλειά τους και μάλιστα από την  πλευρά τους την κάνουν πολύ καλά. Γιατί η δουλειά τους δεν είναι να σώσουν τους Ελληνες, αλλά να εξασφαλίσουν ότι οι δανειστές θα πάρουν πίσω τα χρήματα τους. Με την απειλή της διακοπής του ρεύματος το χαράτσι  στα ακίνητα δούλεψε και τα δημόσια έσοδα βελτιώθηκαν, ασχέτως αν παραμένουν εκτός στόχου. Αυξάνουν λοιπόν σε εξοντωτικά επίπεδα τους φόρους στα ακίνητα, αναγκάζοντας τους έλληνες  πολίτες είτε να χάσουν τα σπίτια τους, είτε  να μεταφέρουν τους  τραπεζικούς τους λογαριασμούς στα ταμεία του Δημοσίου, ώστε να εξυπηρετείται το -αν πάνε καλά  τα πράγματα- «κουρεμένο» χρέος.

Τόμσεν, Μαζούχ και Μόρς απαιτούν την επιβολή σκληρών μέτρων γιατί γνωρίζουν –όπως το γνωρίζει πολύ καλά και η ελληνική κυβέρνηση που αποφεύγει να το πει- ότι φέτος δεν πρόκειται να έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα. Και αυτό σημαίνει ότι το σχέδιο διάσωσης για την Ελλάδα ουσιαστικά είναι στον αέρα. Για αυτό οι τρεις τεχνοκράτες  δίνουν στην Ελληνική Κυβέρνηση έναν κατάλογο όπου μπλέκονται εξοντωτικά, παράλογα αλλά και λογικά μέτρα. Αυτοί, αδιαφορούν για τη δραματική  κατάσταση στην οποία περιέρχονται οι έλληνες και   ενδιαφέρονται μόνον για να διασφαλίσουν τα χρήματα των δανειστών. Η κυβέρνηση όμως έχει άλλο ρόλο και πρέπει να διασφαλίσει τη χώρα αλλά και την ευημερία των πολιτών. Τη βούληση την έχει. Αν δεν έχει τη δύναμη, τότε οι εκλογές  είναι επιβεβλημένες. Αλλωστε η επιλογή μεταξύ πάμπτωχων  στη ζώνη του ευρώ και βαθύπτωχων στη δραχμή τελικά ίσως δεν  είναι και τόσο δύσκολη.

Οι τρεις ιεράρχες σήμερα
Γράφει ο αρχιμανδρίτης ΙΓΝΑΤΙΟΣ Θ. ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ, Θεολόγος – τ. Λυκειάρχης
Στο ασταμάτητο κύλισμα του χρόνου, στα πάντα επέρχεται αλλαγή, φθορά, παρακμή και θάνατος. Μεσουρανίσματα κατακρεμνίζονται, φωτεινές «ταμπέλες» σβήνουν ή αποξηλώνονται χρυσοπόρφυροι μεγαλαυχούντες αποχαιρετούν ζωή και αξιώματα. Άρπαγες, ληστές της ανθρώπινης ελπίδας, καπετανάκα και κατεστημένα αφανίζονται και χάνονται «όσα ουχ υπάρχει μετά θάνατον».
Το αδυσώπητο ρεύμα της φθοράς παρασύρει τα πάντα και τους πάντες. Μέσα όμως σ’ αυτή την πραγματικότητα δεν περιλαμβάνονται οι όμορφες ψυχές. Οι δίκαιοι και οι όσιοι. Είναι σαν το δέντρο που είναι φυτευμένο «παρά τας διεξόδους των υδάτων» και δεν παρασύρεται, ενώ κάτω απ’ αυτό παρασύρονται ένας σωρός πράγματα και υπάρξει μεταξύ των οποίων και οι ασεβείς (Ψαλμός 1,3-4). Άλλωστε, «δικαίων ψυχαί εν χειρί Θεού και ου μη άψηται αυτών βάσανος» (Σ. Σολ. 3,1) και «δίκαιοι εις τον αιώνα ζώσι και εν Κυρίω ο μισθός αυτών και η φροντίς αυτού παρά Υψίστου» (Σ. Σολ. 5, 15).
Ανάμεσα σ’ αυτές τις όμορφες ψυχές, τις δίκαιες και αγιασμένες, είναι όλη η χορεία των «αφανών» και γνωστών αγίων, αλλά και μορφών αγίων στον κόσμο, και τον σημερινόν.
Ως Εκκλησία και ως Ελληνική Παιδεία χαιρόμεθα και τιμούμεθα, που έχουμε τους Αγίους Τρεις Ιεράρχες Μ. Βασίλειου, Γρηγόριου και Ιωάννην του Χρυσόστομου.
Όχι μόνον εμείς οι Έλληνες, αλλά και ο απανταχού κόσμος, ειδικά ο χριστιανικός, μένει κατάπληκτος από το μεγαλείο και το πρωτοφανές έργο τους.
Δυστυχώς, στη χώρα μας, από έτη έχει αρχίσει να παραμερίζεται η μεγάλη αυτή ιεραρχική Τριάδα και να υποτονεί ο εορτασμός της. Η παγκοσμιοποίησις παρέσυρε κι αυτήν και γενικά τα θρησκευτικά και εθνικά μας πρότυπα και ιδεώδη.
Σιγά – σιγά αποστασιούμεθα από τας άγιες μορφές οι οποίοι έπαψαν να αποτελούν τους οδοδείκτες της Παιδείας μας και γενικότερα της Ελληνορθόδοξης ζωής. Δεν αποδεχόμεθα την «άνωθεν σοφίαν» των Αγίων Τριών Ιεραρχών και δεν χαρακτηρίζονται τα έργα μας και οι ιδέες μας για την καλήν αναστροφήν όπως σχετικά θα δηλώσει ο Άγιος αδελφόθεος Ιάκωβος «Τις σοφός και επιστήμων εν υμίν; Δειξάτω εκ της καλής αναστροφής τα έργα αυτού εν πραϋτητι σοφίας… μη κατακαυχάσθε και ψεύδεσθε κατά της αλήθειας. Ουκ έστιν αυτή η σοφία άνωθεν και ερχομένη, αλλ’ επίγειος, ψυχική, δαιμονιώδης. Η δε άνωθεν σοφία πρώτον μεν αγνή εστίν, έπειτα ειρηνικά, επιεικής, ευπειθής, μεστή ελέους και καρπών αγαθών, αδιάκριτος και ανυπόκριτος» (Ιακώβου 3,13-17).
Δυστυχώς σήμερα τέτοια σοφία και τέτοιους σοφούς έχουμε εν ανεπαρκεία, ή και παντελή απουσία. Βλέπετε «άλλαξαν οι καιροί», και την σήμερον ημέρα μετρά η φιγούρα, η επίδειξις και ο αχυρένιος βερμπαλισμός. Άλλα τα πρότυπα, άλλες ιδέες. Ξέφραγο αμπέλι η διάνοια, οι στοχασμοί, τα προγράμματα. Ηθικές και εθνικές αντιστάσεις από πουθενά. Μικροί και μεγάλοι δεν αντιγράφουν τη ζωήν και την διδασκαλία των Αγίων Ιεραρχών, και ουδέποτε οι «σοφοί» των λεγομένων «εκπαιδευτικών Μεταρρυθμίσεων» δεν ανέτρεψαν στους Τρεις Ιεράρχες. Απλώς, μια φορά το χρόνο τους «τιμούμε» που είναι μια πολύτιμη ευκαιρία για σκασιαρχείο!
Πώς δεν παρασύρθηκαν οι Άγιοι Τρεις Ιεράρχες και ψορεία των αγίων και οσίων; Πώς δεν παρασύρθηκαν οι επιφανείς ελληνορθόδοξοι άνθρωποι των Γραμμάτων; Πώς δεν παρασύρθηκαν οι νέοι των περασμένων εποχών, και ξαφνικά τώρα ξύπνησαν τα κατώτερα ένστικτά τους και η ανταρσία τους;
Και τρέχουμε στους ψυχολόγους, ψυχιάτρους, παιδοψυχιάτρους να βρούμε λύση, αλλά και «δικαιολογήσομε» την επιθετικότητα και παραβατικότητα των σημερινών νέων! Η γενιά μας, και η πριν και η λίγο μετά από εμάς που κρατήσαμε όρθια την τιμή, τον σεβασμόν προν τον πλησίον, πώς μάθαμε γράμματα, πώς κτίσαμε σχολεία και ευαγή ιδρύματα και σήμερα υπάρχει μια αχαρακτήριστη ανταρσία κατά πάντων; Τότε προστάτευε το κράτος τους πολίτες. Υπάρχει ο σεβασμός. Υπήρχε ο χωροφύλακας, ο αυστηρός νόμος, η τιμή προς τους δασκάλους (όλων των βαθμίδων), προς τους ιερείς, προς τους ηλικιωμένους. Τώρα; Ειλικρινά, είμαστε αξιοθρήνητοι και για τη σημερινή εικόνα (χάλια) και για την επερχόμενη.

Δυστυχώς, σήμερα σ’ αυτή τη χώρα της αρπαχτής και της διαφθοράς, ακριβώς επειδή η σήψη είναι πολύ προχωρημένη, οφείλουμε να επικροτούμε κάθε πράξη έντιμη – σωστή κι’ ελπιδοφόρα.
Ως εκ τούτου, θεωρούμε υποχρέωσή μας να χειροκροτήσουμε την ενέργεια του οικονομικού εισαγγελέα κ. Πεπόνη, ο οποίος έχοντας στη διάθεσή του ατράνταχτα στοιχεία για τη συμμετοχή του Γιωργάκη και Παπακωνσταντίνου στη διόγκωση του ελλείμματος 2009, ζητά από τη βουλή τη διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών τους.
Τόνοι λάσπης και απειλών εκτοξεύονται καθημερινά από κυβέρνηση και «παπαγαλάκια» σε βάρος των εισαγγελέων κυρίων Πεπόνη και Μουζακίτη τους οποίους όμως ο λαός υποστηρίζει, κι’ έχει εναποθέσει τις ελπίδες του για πραγματική κάθαρση.
Είναι απαράδεκτοι και παρανομούν, οι υπουργεύοντες Λοβέρδος και Παπαϊωάννου, όταν ο μεν πρώτος απειλεί πως θα γίνει μακελειό αν κάποιος τα βάλει με τον Γιωργάκη, ο δε έτερος, ως άλλος δικτάτωρ, επιχειρεί να παύσει των καθηκόντων τους, τους δύο αδέκαστους εισαγγελείς, προ του κινδύνου ν’ αποκαλυφθούν οι παράνομες, προδοτικές και αντεθνικές ενέργειες της λαομίσητης κυβέρνησης στην οποία συμμετέχει.
Την πολιτική αυτή συμμορία και τις μεθοδεύσεις της, όπως θυμόμαστε, κατήγγειλε η καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Μακεδονίας κ. Γεωργαντά.
Σε παλαιότερη συνέντευξή της η συγκεκριμένη καθηγήτρια η οποία να σημειωθεί ανήκει στο ΠΑΣΟΚ – όπως και τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. της Στατιστικής Υπηρεσίας – και ήταν προσωπική επιλογή της πριγκηπομήτορος Μάργκαρετ, κάνει συγκλονιστικές αποκαλύψεις, αφήνοντάς μας άναυδους με τη συμπεριφορά αυτών των εγκληματικών φυσιογνωμιών, που μπροστά τους ωχριά κι’ αυτή ακόμα η μαφία.
Μεταξύ των άλλων λεπτομερειών για το πώς στήθηκε η κομπίνα με τα «βαφτίσια» της ΕΛΣΤΑΤ, λέει κατά λέξη πως ο αδελφός του πρώην πρωθυπουργού Αντρίκος Παπανδρέου, με προειδοποίησε μετά τις πρώτες δηλώσεις μου, λέγοντάς μου να προσέχω, γιατί παρακολουθούν τα τηλέφωνά μου!
Στην ερώτηση δε, πώς πήρε την απόφαση να μιλήσει, απαντά πως πολύ σημαντική παράμετρος ήταν ότι δεν έχει παιδιά!!
Αποκαλύπτει επίσης, πως έχει διαμηνύσει στο στενό οικογενειακό της περιβάλλον, πως αν τη χτυπήσουν και μείνει «φυτό», επιθυμία της είναι να της κάνουν ευθανασία!!!
Καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του, για το ποιον αυτών που μας κυβερνούν.
Το ερώτημα είναι τι κάνει ο λαός και δεν τους έχει στείλει ακόμα στον αγύριστο.
Πλέον, ο εφησυχασμός, η αδιαφορία, και η «αγρανάπαυση» αποτελούν εγκληματική αμέλεια για το λαό και τη χώρα.
Επιτέλους, τι θέλουμε;
Μια πατρίδα λεηλατημένη ντροπιασμένη, χωρίς μέλλον, μ’ ένα λαό εξαθλιωμένο, η μια Ελλάδα περήφανη κι’ ευημερούσα;
Οι ευθύνες όλων μας, είναι τεράστιες, αφού τελικά θα έχουμε την πατρίδα που μας αξίζει.
Ήδη βρισκόμαστε στο και πέντε, περιθώρια λάθους δεν υπάρχουν, και όλοι πρέπει να είμαστε συνεπείς στο ραντεβού μας με την ιστορία.

Αλ.Σ.

Βιολογικός Παλαιόχωρας επεισόδιο 1000στό, σεζόν 20η και βάλε.. Απαντήσεις προς κ. Γ.Μαρκατάτο και κ. Γ.Ζουριδάκη.
Γράφει ο Σπύρος Θ. Ζουριδάκης
«Όποιος τιμωρείται, δεν είναι πια εκείνος που έχει κάνει την πράξη» (Νίτσε).
Κύριοι, όπως δεν ξέρετε το όνομα μου, έτσι ακριβώς δέν ξέρετε πολλά πράματα και το σημαντικότερο δεν ξέρετε αυτό που βλέπετε, δηλ δεν ξέρετε αυτό που διαβάζετε καθώς στα άρθρα μου και στις επιστολές μου γράφω ΣΠΥΡΟΣ Θ. ΖΟΥΡΙΔΑΚΗΣ κι όχι Σπύρος Ζουρίδης όπως με αναφέρετε, που κάλλιστα θα μπερδευόμουν εάν υπήρχε άλλος Σπύρος Ζουρίδης που αρθρογραφεί.. Spyros Zouridis γράφω όταν υπογράφω τις φωτογραφικές μου δημιουργίες, τις φωτογραφίες μου δηλ που στέλνω από δώ κι από ΄κεί στον Κόσμο σε Διεθνείς Διαγωνισμούς κλπ καθώς όταν απευθύνομαι σε αλλόγλωσσο κοινό, δεν μπορώ να υπογράψω στα Κρητικά, ή στα Πελοποννήσια, αλλά θα ήταν συνετό να υπογράψω στα Αγγλικά. Παρακαλώ λοιπόν, όταν αναφέρεστε στις εικόνες μου, να με αναφέρετε με το όνομα μου, όπως ακριβώς όταν αναφέρεστε στα κείμενα μου, να με αναφέρετε με το όνομα μου. Και κάθε φορά το όνομα μου το γράφω αρκεί να βλέπετε τί διαβάζετε.
Κύριοι, οφείλω να πώ, -χωρίς να αναφέρομαι προσωπικά σε εσάς αλλά γενικότερα-, μετά και τις τελευταίες εξελίξεις με «εξεγέρσεις» στο ήσυχο και ταλαιπωρημένο Σέλινο, πως έχω την αίσθηση μαζί με πάρα πολλά άλλα παιδιά της ηλικίας μου, ότι αποτελείτε μιάν άλλη Εποχή, -βέβαια εσείς οι δυό ήσαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης-, αποτελείτε μιάν άλλη Εποχή κι αδυνατείτε να κατανοήσετε ότι αυτή η Εποχή καταρρέει πιά, παύει, τελειώνει, και το μόνο που αφήνει πίσω της είναι συντρίμμια που καλούμαστε εμείς να ανασυγκροτήσουμε, εάν μπορέσουμε.
Πολλά παιδιά της ηλικίας μου ήδη φεύγουν…
Είσαστε η Εποχή όπου κανένα σοβαρό έργο δεν έγινε στο Σέλινο, και ξανατάζετε -με όλη την άμαξα- ότι εάν εκλεγείτε θα τα κάνετε όλα «μπαξέ» αποδεικνύοντας ότι το μόνο που σας έχει απομείνει είναι τα ταξίματα.. Εμείς όμως για να επιβιώσουμε καθημερινά με την τόση ανεργία, -τουλάχιστον-, κάνουμε κι εμείς ταξίματα αλλά στην Παναγιά!!
Επίσης αναφέρεστε στα πεπραγμένα σας προσπαθώντας να απολογηθείτε ο ένας στον άλλο αλλά χωρίς εν τέλει κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, και αναφέρετε τα χιλιοειπωμένα πράμα κουραστικό και απογοητευτικό για τους ανθρώπους που σας εμπιστεύτηκαν, αλλά και για την Πρόοδο αυτού του ταλαιπωρημένου τόπου.
Με αναγκάζετε να απαντήσω στις επιστολές σας, λέγοντας σας ότι, ο κ. Μαρκατάτος καλά έκανε κι ενδιαφέρθηκε για το πρόβλημα του βιολογικού, αλλά θεωρώ πως αντί να πάει να δεί τους φακέλους, θα έπρεπε να προτείνει και να βοηθήσει να ξεκινήσει ο βιολογικός στο Τηγάνι, τον μοναδικό χώρο βιολογικού έγκυρο κι επίσημο που έχει ο τόπος, και που προσπαθεί ο Δήμαρχος Δερμιτζάκης να τον καταργήσει κι αυτόν, «εκτελώντας» πραγματικά τις θαλάσσιες δραστηριότητες και το θαλάσσιο Περιβάλλον! Θέλει ο κ.Δερμιτζάκης να «εκτελέσει τον τόπο»;; Θέλει να μείνει στην ιστορία ως ο υπαίτιος που δεν έγινε ο βιολογικός στην Παλαιόχωρα;;
Ποιος ξεκίνησε την προσπάθεια μεταφοράς του βιολογικού από το Τηγάνι προς τα Τροχαλού;; Ποιος είπε στο Δικαστήριο ότι «εάν γίνει ο βιολογικός στο Τηγάνι θα κλείσω το ξενοδοχείο μου κυρία Πρόεδρε». ;;
Κύριοι, αυτά σε άλλες Χώρες της Ευρώπης είναι λυμένα εδώ και δεκαετίες, και δεν χαρακτηρίζονται «προβλήματα», καθώς οι άνθρωποι τα λύνουν και δεν παίζουν με αυτά «για να τους παίζουν τα κανάλια» και «να κάνουν βόλτες» στο όνομα του βιολογικού…
Επίσης ο κ. Ζουριδάκης κι αυτός έκανε έκανε έκανε έκανε, αλλά δεν έκανε το βασικό… Δεν έκανε τον βιολογικό. Δεν κατασκεύασε τον βιολογικό στο Τηγάνι, στον χώρο του, κι ενώ είχε Εισαγγελική Εντολή…
Κι ενώ τον ψήφισα δίς και όχι μόνο (κι άλλες φορές που είχε «κατέβει» στα Χανιά) υπονοεί ότι είμαι ψεύτης την στιγμή που πρίν τον χαρακτηρισμό του για μένα με αυτή την καραμέλα, γράφει: «…για την τοποθέτηση ενός μικρού combact… ενώ υπήρχε βούληση από τον τότε Νομάρχη να μας στηρίξει, τον Οαδύκ να εκπονήσει τη Μελέτη…»
Μετά τούτου, δεν έχω κάτι άλλο να πώ και να απαντήσω στον κ.Γιώργο Ζουριδάκη πρώην Δήμαρχο κι έπειτα στον κ. Μαρκατάτο, πέραν του ότι δεν περίμενα ειδικά αυτοί οι δύο που εκτιμώ και τους έχω στηρίξει ο ένας να συμβαδίζει με τον κ. Δερμιτζάκη στο να προωθεί το αντιοικονομικό, καταστροφικό, κλπ έργο, που έχω αναφέρει πολλάκις, και ο άλλος να με λέει και ψεύτη, όταν δύο παραγράφους πρίν έχει απαντήσει μόνος του στον χαρακτηρισμό του.
Δεν παρεξηγώ όμως, καθώς έχω αντιληφθεί πως καμιά φορά παρασυρόμαστε, άνθρωποι είμαστε και μπορεί να πέσουμε σε λάθη, θα ήταν όμως σωστό και για τους δυό αντί να κατηγορούν, να πούν ένα συγνώμη μαζί με όλους τους άλλους, από όλους τους Δημότες αλλά και τους επισκέπτες της Παλαιόχωρας που δεν έχουν κάνει ακόμα τον βιολογικό στο Τηγάνι. Και να τον κάνουν.
Τουλάχιστον, ο κ.Ζουριδάκης κάτι έκανε, και αυτό που έκανε είναι αναγνωρισμένο και λειτουργεί σε όλο τον πλανήτη.. Πώς στην Παλαιόχωρα «δεν κάνει»…;;; Πώς στην Παλαιόχωρα αμφισβητείται;;;
Αλήθεια κ. Δήμαρχε έχετε πληρώσει την εταιρεία που εφαρμόζει το BIOamp;; Λειτουργείτε το BIOamp;; Πείτε μας σχετικά.. Πρέπει να ζητήσετε σε όλους τους Δημότες ένα τεράστιο ΣΥΓΝΩΜΗ που δεν έχετε ακόμα κατασκευάσει τον βιολογικό στο Τηγάνι, ή κάτι συμπληρωματικό για το BIOamp. Αντ΄ αυτού εμμένετε ακόμα στα ακατάλληλα Τροχαλού, λές κι έχουν διαμάντια ή πετρέλαιο…
Τους Δημότες, που εγώ τους γράφω με κεφαλαίο Δ, που θαυμάζω την υπομονή τους, που θαυμάζω την καθημερινή τους προσπάθεια Επιβίωσης, που θαυμάζω το πόσο της Προκοπής άνθρωποι είναι, αλλά τελικά είναι μόνοι τους. Είναι μόνοι τους!
Τους καλώ λοιπόν, αυτούς τους Δημότες, που, εάν γίνει ο βιολογικός στα Τροχαλού, θα πληρώνουν Δημοτικά τέλη που δεν θα τα αντέχουν, θα είναι δυσβάστακτα, θα πληρώνουν ένα έργο στο φαράγγι που εκτός των άλλων καταστροφών, θα κάνει και τα λύματα βόλτα!! Θα κάνει τα λύματα ΒΟΛΤΑ στην παραλιακή ζώνη, θα πηγαινοέρχονται!! Και θα πληρώνουμε εμείς! Θα πληρώνει όλο το Σέλινο τη βόλτα των λυμάτων και τον βιολογικό «τύπου Νέας Υόρκης» όπως τον λέω εγώ. Η εκτίμηση είναι πως η καταστροφή του τόπου από κάτω από το Βουτά μέχρι το Γραμμένο και τον ψηλό Βόλακα σε όλη αυτή την έκταση θα είναι απτή καθημερινά!  Και πρέπει όλοι αυτοί οι πολίτες-κάτοικοι να αντιδράσουν, μαζί με όλο το Σέλινο. Όλο το Σέλινο! Τα αβάστακτα δημοτικά τέλη θα είναι για όλους. Η καταστροφή του Περιβάλλοντος θα είναι για όλους.
Καλώ λοιπόν όλους εσάς που δεν θέλετε την καταστροφή του τόπου, που δεν θέλετε να πληρώνετε τα τεράστια Δημοτικά Τέλη που προωθεί ο Δήμαρχος με τα Τροχαλού, που θέλετε ό,τι γίνεται σε αυτό τον τόπο από τις Δημοτικές Αρχές να υπακούει στη Λογική και τη Σύνεση, που δεν θέλετε τα προσωπικά συμφέροντα ελάχιστων να μπαίνουν τροχοπέδη στο Μέλλον του τόπου, που έχετε επενδύσει σε αυτό τον τόπο και επιθυμείτε την πρόοδο του, σας καλώ να γραφτείτε στον Σύλλογο Τροχαλού, τον Σύλλογο που χρόνια τώρα αντιστέκεται και προωθεί την Ανάπτυξη αυτού του ταλαιπωρημένου τόπου παρεμβαίνοντας σε κρίσιμα θέματα. Σας καλώ λοιπόν, όλους εσάς που θέλετε την ισόρροπη και ουσιαστική Ανάπτυξη, εσάς που βλέπετε την φωνή σας να μην ακούγεται, εσάς καλώ να γραφτείτε στον Σύλλογο Τροχαλού, όπως έκανα κι εγώ.
Σας καλώ λοιπόν στέλνοντας ένα απλό μήνυμα από το κινητό σας τηλέφωνο στον αριθμό 6945619998, αναφέροντας το όνομα σας και το επώνυμο σας να γραφτείτε στον Σύλλογο, και με την άμεση επικοινωνία σας πλέον, να μπορείτε ουσιαστικά να προωθήσετε τα αιτήματα σας συλλογικά, αλλά και να συμβάλετε στην ισόρροπη ανάπτυξη αυτού του τόπου. Η εγγραφή σας στον Σύλλογο Τροχαλού μέσω μηνύματος είναι δωρεάν για το επόμενο τρίμηνο, μέχρι τέλος Απρίλη, και για όλο το 2012 δεν έχει καμιά οικονομική απαίτηση ο Σύλλογος από τους νεοεγγεγγραφέντες ούτε θα ΄χει απαίτηση στο Μέλλον.
Γραφτείτε στον Σύλλογο Τροχαλού για να ενταχθείτε στην Δύναμη που απέτρεψε μέχρι σήμερα την καταστροφή του τόπου και την οικονομική αφαίμαξη των Δημοτών, την διασπάθιση Ελληνικών και Κοινοτικών Κονδυλίων μέσω της πιο ακριβής επιλογής με Έργα τύπου βιολογικός στα Ακατάλληλα για βιολογικό Τροχαλού και όχι μόνο.
Γραφτείτε κι ελάτε να προτείνουμε ην δημιουργία ενός Γενικού Πολεοδομικού Σχεδίου που θα προωθεί την ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη της περιοχής, κι όχι μόνο την εξυπηρέτηση συγκεκριμένων συμφερόντων, όπως προωθεί σήμερα η Δημοτική Αρχή με το σχεδιαζόμενο Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο.
O κόσμος έχει υποχρέωση να πληροφορηθεί για το υπό κατάρτιση Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο το οποίο έχει δημοσιοποιηθεί, και το οποίο δεν προβλέπει Τουριστική Χρήση στο πλήθος της παραλιακής ζώνης από Γιαλισκάρι μέχρι Κριό, αλλά τα προβλέπει βιολογικής γεωργίας και κτηνοτροφίας (!!) στο σύνολο σχεδόν των ακτογραμμών και στη χρήση προβλέπεται η δημιουργία μόνο αγροτουριστικών καταλυμάτων με μεγάλους περιορισμούς δόμησης που τα καθιστά ασύμφορα για οποιονδήποτε θέλει να επενδύσει στην περιοχή αυτή!! Αντίθετα προβλέπει τουριστικές ζώνες σε πολύ περιορισμένη κλίμακα και ιδίως ωφελείται η περιοχή Κριός που ανήκει όπως όλοι ξέρουμε σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Γραφτείτε και προωθήστε τα προβλήματα σας ισχυρά, δυνατά, μέσω του ισχυρού Συλλόγου Τροχαλού. Του Συλλόγου που αποτρέπει την καταστροφή, δεν την προωθεί. Του Συλλόγου όλων των Σελινιωτών.

Κύριε Διευθυντά
Με φρίκη και αποτροπιασμό, άκουσα και διάβασα – όπως όλο το Πανελλήνιο – τις ομολογίες Χρυσοχοΐδη, Κατσέλη και άλλων πως υπέγραψαν το Μνημόνιο ένα, χωρίς καν να το διαβάσουν! Δηλαδή, ένα έγγραφο που τύφλες νάχουν μπροστά τους τα έγγραφα των Κατοχικών Κυβερνήσεων των Τσολάκογλου – Ράλλη – Λογοθετόπουλου! Αν αυτά τα επώνυμα δοθούν στους Χρυσοχοΐδη και σία, θα είναι όπως το κρέας με το νύχι! Το ερώτημα βέβαια είναι: Δεν το διάβασαν ή ακριβέστερα το μελέτησαν, και εκ των υστέρων προσπαθούν ν’ αποσείσουν τις ευθύνες της υπογραφής και σαν… Μετανοούσες Μαγδαληνές να διεκδικήσουν την επιβίωσή τους και την επιβίωση της Φασιστικής σφηκοφωλιάς, που ακούει στο όνομα ΠΑΣΟΚ: Όμως, επιπλέον προκύπτει το ερώτημα: Όταν καταδικάζουν τη χώρα και το λαό, που τους πίστεψε και τους ψήφιζε, υπάρχει άραγε στις βρωμερές ψυχές των η στοιχειώδης έστω αιδημοσύνη; Σαφώς δίνοντας ο γράφων την απάντηση, λέγω πως η εγκληματική και αντεθνική επιπολαιότητα που δείχνουν (και πιστεύω πως θα την επαναλαμβάνουν ευκαιρίας δοθείσης) συνιστά αυτό που θα έλεγα: Φασιστικόν άγος! Περιφρόνηση κάθε ανθρώπινης, έστω και στοιχειώδους λογικής και τιμής! Να τους καταλογίσω ότι είναι πράκτορες ξένων δυνάμεων, που περιλαμβάνονται στην ομήγυρι των γεωπολιτικοί ειδήμονες, «επενδυτές», εκπρόσωποι πετρελαϊκών κονσόρτσιουμ, ειδικοί και της ηλιακής – αιολικής ενέργειας, κοντολογίς η Μαφία της Γεωπολιτικής και οικονομικής πανσπερμίας; Δεν υπερβάλω καθόλου!
Αν δούμε τα δύο κύρια πρόσωπα δηλαδή τον Χρυσοχοΐδη και Κατσέλη, ας γνωρίζουμε γι’ αυτά τα άτομα, πως ο μεν Χρυσοχοΐδης, είναι αναμφιβόλως επιρρεπής σε αλλοδαπά πολιτικά και ΚΥΠικά ακούσματα. Η δε Κατσέλη σπουδασμένη στις ΗΠΑ απ’ όπου μας ήρθε, φορτωμένη με τα Ιμπεριαλιστικά «εργασιακά» μοντέλα! Θα μου πείτε, ανέκαθεν η χώρα μας η δυστυχώς (όπως δυστυχείς είμεθα και ημείς), άγετο και εφέρετο από πολιτικούς που είχαν θητεύσει σε ξένα συνωμοτικά κέντρα και κογκλάβια! Θυμίζω τα ονόματα Γ. Παπανδρέου ο Α’ – Ανδρέας Παπανδρέου – Γεώργιος ή Τζέφρυ Παπανδρέου ο Β’ – Λούκα Κατσέλη – Γεράσιμος Αρσένης – Αντώνιος Σαμαράς και άλλοι που δε θεωρώ απαραίτητο να τους απαρριθμήσω… Δηλαδή κινητές εθνικές – αντιλαϊκές συμφορές! Που όμως αυτός ο λαός «πάντα ευκολοπίστευτος και πάντα προδομένος» τους εμπιστεύεται και … χάσκει κάτω από τα μπαλκόνια όπου μιλούν! Κι όποιος χάσκει κ. Διευθυντά, επόμενο είναι να χάφτει μύγες! Και να καταντήσει τελικά, όπως καταντήσαμε «συν γυναιξί και τέκνας»… Ομολογουμένως μας λυπάμαι και μισώ, σαν τα κρίματά μου, όλο αυτό τον… «ελληνικό» συρφετό που βγαίνει από τα σπλάχνα μας και γίνεται εφιάλτης και Πήλιο – Γούσης, όπως και Τσολάκογλου! Σταματώ σ’ αυτά τα ονόματα γιατί θα χρειαζόμουν πολλές ακόμη σελίδες! Πώς να πάει μπροστά η χώρα, με τέτοια… ξεφτέρια; Σε λίγα χρόνια, φοβάμαι πως θα υπάρχει μόνο στο χάρτη… Καλά να πάθουμε βεβαίως τέτοιοι που είμαστε και τέτοιους που ψηφίζουμε!

Με τιμή
Αντ. Χαρχαλάκης
Συγγραφέας – ερευνητής – ποιητής

Για το ετήσιο μνημόσυνό του
Πριν ένα χρόνο άνοιξε τα πάλλευκα φτερά της κι εγκατέλειψε τον πρόσκαιρο τούτο κόσμο μια υπέροχη ψυχή για να στολίσει με τη λάμψη της το χώρο του Παραδείσου :
Η ψυχή του αλησμόνητου Ηλία Πολυχρονάκη, γιού των εκλεκτών συμπολιτών μας Κωνσταντίνου και Βέρας Πολυχρονάκη.
Όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν δεν ξεχνούν το γλυκό του χαμόγελο που άνθιζε στα χείλη του, απαύγασμα της ευγένειας και της καλοσύνης που πλημμύριζαν την πλατιά και ζεστή του καρδιά. Εμπνεόταν από ωραία, υψηλά ιδανικά που οδηγούσαν τα βήματά του σε όλη τη διάρκεια της εγκόσμιας πορείας του. Ήταν πραγματικά ένας υπέροχος νέος που στόλιζε την κοινωνία που ζούσε , γι’αυτό και ο ξαφνικός μισεμός του προξένησε ανείπωτη θλίψη και το κενό που άφησε είναι δυσαναπλήρωτο. Τη μεγάλη μας όμως λύπη αντισταθμίζει η πίστη μας πως τώρα βρίσκεται στην αγκαλιά του Θεού που τον κάλεσε, και πως η αγνή ψυχή του θα αγάλλεται ανάμεσα στους αγγέλους.

«Μπορεί να πέφτει του θανάτου ο κεραυνός,
και να ξεσπάει του πόνου η καταιγίδα,
μα της ψυχής η δύναμη με ξίφος την ελπίδα
ανοίγει ρήγμα στο πυκνό σκότος που την κυκλώνει
και σε μια λάμψη ανέσπερη τη μοίρα της υψώνει».

Με αυτό το εξαίσιο φέγγος περιβάλλεται και η ψυχή του αγαπημένου Ηλία μας, γιατί τέτοιες ψυχές δεν εξαφανίζονται μέσα στα σκοτάδια των τάφων ούτε μπορούν να τις τυλίξουν οι ομίχλες της λησμονιάς .
Αλλά εκτός από την ωραία ψυχή του παλληκαριού μας θα κρατήσουμε ζωντανή στα βάθη της καρδιάς μας και τη γλυκιά φωτερή όψη του , για να μας θυμίζει παντοτεινά την καλοσύνη , την ευγένεια και την ανθρωπιά που εκείνος ενσάρκωσε αταλάντευτα στη ζωή του.

ΝΙΚΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗΣ
φιλόλογος, συγγραφέας ,
ακαδημαϊκος

Επανέρχομαι δριμύτερος
- Κύριε Διευθυντή του Νοσοκομείου Χανίων είστε καλά (;), αισθάνεστε ωραία (;) που διευθύνεται ένα νοσοκομείο, φάντασμα;
Τι γίνεται με τη μονάδα νεογνών;
Ας τα αφήσουμε αυτά;
Καλά, καλά, θα επανέλθομε

-    Έστω και αργά το «MEGA» ανένηψε. Βοήθησε γι’ αυτό βέβαια η κόντρα Γιώργου Ψυχάρη. Βαράτε τώρα, έστω και τώρα γιατί χανόμαστε…

-    Τα μάθατε με τη ΔΕΥΑΒΑ; Χρεώνει λέει τέλη και κόστη αποχέτευσης σ’ ένα ανύπαρκτο ή μη λειτουργικό αγωγό. Μπράβο σας. Οι αμαρτίες και το ΜΠΑΧΑΛΟ επί δημαρχίας Τσαγκαράκη συνεχίζεται!…

-    Το πήγαιναν, το πήγαιναν και με τις αναβολές των εκλογών, τα κατάφεραν να δώσουν μεγάλη δύναμη στην Αριστερά. Άντε με το καλό και στην αυτοδυναμία της. Πάντως για την ώρα, με τα ποσοστά που παίρνουν στις σφυγμομετρήσεις οι μνημονιακοί δυσκολεύονται να κυβερνήσουν. Όλα εδώ πληρώνονται.

-    17.000 ευρώ πληρώνουμε την ημέρα για την προεδρία της Δημοκρατίας, 70.000.000 πήραν μόνο επιχορήγηση τα κόμματα τη δεκαετία. Μα και που πάνε τα λεφτά (μειον τα 1.677.220 ευρώ για την γραμματεία του Παπαδήμου). Πάντως, την ώρα που λιμοκτονούμε ως Λαός, οι εξουσιαστές αυξάνουν τις δυσθεώρητες δαπάνες τους. Η αναισχυντία τους σ’ όλο της το μεγαλείο.

-    Οι περισσότερες αν όχι όλες οι αποφάσεις της κυβέρνησης είναι αντισυνταγματικές κι’ όμως δύο συνταγματολόγοι έχουν την ευθύνη. Της οικονομίας ο ένας (!) και της Υγείας(!) ο άλλος. Τελικά, και άσχετοι και επικίνδυνοι και αντισυνταγματικοί;
Κεραμυδαριό… η Ελλάδα.
Δεν θα αφήσουν «πέτρα πάνω στην άλλη»…
Να μη σώσουν.

-    Σκουλάκη – Βουλγαράκη αγκαλιάστε το λαό των Χανίων που υποφέρει, αντισταθείτε στην επιχείρηση εξόντωσής του. Σταθείτε αλληλέγγυοι με τους κυνηγημένους. Ετοιμάσετε θεσμούς και υποδομές που να τον στηρίζουν. Απομονώσετε τους στενόμυαλους υπηρέτες της Τρόικας στα Χανιά που ελαφρά τη συνείδηση εξοντώνουν έντιμους βιοπαλαιστές. Επιλέξετε με ποιον θα πάτε, με τους ξενόδουλους ή με τον υπερήφανο μα βασανισμένο λαό μας. Η απόφαση δική σας, η κρίση δική μας.

-    Έφυγε και ο Γιώργος Κουκουράκης. Τελευταία συνέβησαν πολλά στο δημιούργημά του. Αισθάνονται άραγε ορισμένοι τις συνέπειες των πράξεών τους; Γιώργο, καλό σου ταξίδι. Όσοι σε γνώρισαν καλά, λυπούνται ειλικρινά. Υπάρχει και Θεός.

-    Και ενώ ήλθε ο χαμός, βουλευτές και πρώην βουλευτές επισκέπτονται τους νεοεκλεγμένους στο ΤΕΕ/ΤΔΚ και στο Επιμελητήριο και φωτογραφίζονται με τα «αναθρεφτάρια» τους… Έτσι έμαθαν, έτσι κάνουν κι ας χάνεται ο κόσμος. Αυτοί, το «βιολί» τους…

-    Κρίμα για τα Χανιά και τους Χανιώτες. Τους αξίζει μια καλύτερη τύχη…

-    Έπνιξαν τις υποθέσεις των καταθέσεων στην Ελβετία των μεγάλων σκανδάλων και αυτήν ακόμη του Τσουκάτου. Αφήνουν στο απυρόβλητο της off shore εταιρείες και συνεχίζουν την ανελέητη επίθεση στο λαό μας. Άξιος ο μισθός τους!!!

-    Δεν θ’ αφήσουν τίποτα όρθιο. Σταματήστε τους.

ΥΠΟ-νομευτής

Το δολοφονικό τους σενάριο προωθείται ακάθεκτα:
Προκρούστιες περικοπές μισθών και συντάξεων. Και παράλληλα ανεξάντλητος πολλαπλασιασμός χαρατσιών και υπερκέρδη των μαυραγοριτών.
Απεμπόληση της εθνικής κυριαρχίας και εκποίηση περιουσιακών στοιχείων, δημόσιων και ιδιωτικών.
Με επιβολή του βάρβαρου αγγλικού Δικαίου. Όπως έχουν βαφτίσει οι πλαστογράφοι κάθε έννοιας δικαιοσύνης το αποικιοκρατικό αυτό νομικό τερατούργημα.
Για να αλυσοδέσουν, δια παντός, την Ελλάδα και τους Έλληνες.
Και ο καθένας από αυτή τη ληστοσυμμορία, για να εξαπατήσουν για μια ακόμη-πολλοστή- φορά τον ελληνικό λαό, “πουλάνε” γελοιότητα:
Έτσι, που κάποιοι να δηλώνουν υπερπατριώτες. Και να κόπτονται, δήθεν, για τα εθνικά θέματα. Κι από την άλλη να στηρίζουν και υποστηρίζουν με όλη τους την ψυχή και την καρδιά το ξεπούλημα ολάκερης της πατρίδας.
Άλλοι, μέχρι πρότινος το έπαιζαν αντιμνημονιακοί, για να εμπαίζουν, έτσι, τους τυφλωμένους οπαδούς τους. Και να, που τώρα ξαφνικά, με επιδέξιες κωλοτούμπες, μπροστά στη Μέρκελ και το Σαρκοζί, βρέθηκαν να στηρίζουν χέρι-χέρι με τους άλλους προδότες το εθνοκτόνο μνημόνιο και τις συμπαρομαρτούσες ατιμωτικές και δολοφονικές δανειακές συμβάσεις.
Και υποστηρίζουν οι γελοιωδέστατοι ότι είχαν δίκιο, και τότε, που ήταν “εναντίον” του μνημονίου, αλλά και τώρα, που το υποστηρίζουν.
Και οι ηλίθιοι οπαδοί τους, όπως φαίνεται, τους πιστεύουν. Αφού τα γκάλοπ τους δίνουν πρωτοπορία μεταξύ των υπόλοιπων προδοτών και απατεώνων. Παρότι τραβάνε όλοι μαζί το κάρο του δοσιλογισμού.
Και βέβαια οι πρωταίτιοι και πρωταθλητές αυτής της αθλιότητας συναγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα δώσει το ρεσιτάλ της γελοιωδέστερης ηθοποιίας.
Ο ένας και η άλλη λένε ότι ψήφισαν το δολοφονικό μνημόνιο, χωρίς να το έχουν διαβάσει, εν όλω ή εν μέρει. Προφασιζόμενοι εγκληματική ανευθυνότητα, για να κουκουλώσουν την απροκάλυπτα εμπρόθετη δολοφονική τους σκοπιμότητα.
Που ορκίζονται ότι διακαώς επιθυμούν να διακόψουν κάθε σχέση με το αμαρτωλό τους παρελθόν, το οποίο, ωστόσο με περισσή δουλικότητα συνεχίζουν να υπηρετούν.
Αλλά να, που στο δρόμο τους βρέθηκε εκείνη η Μπουμπουλίνα, καθηγήτρια του πανεπιστημίου κ. Ζωή Γεωργαντά, που άναψε φωτιές στα μπατζάκια τους.
Και να, που μας ξαναθύμισαν τον Τερτσέτη και τον Πολυζωίδη οι εισαγγελείς Γρηγόρης Πεπόνης και Σπύρος Μουζακίτης.
Που χάλασαν την απ’ την ΕΛΣΤΑΤ και ΕΥΡΩΣΤΑΤ δηλητηριώδη τους σούπα. Και όχι μόνο.
Και τους έκαμαν να βλέπουν- εκτός απ’ το λαό- και αυτοί εφιαλτικά όνειρα.
Και ν’ αρχίσουν να ουρλιάζουν και να παραμιλούν υστερικά οι γελοιωδέστατοι:
Ότι οι εισαγγελείς προσβάλλουν, τάχα, το κύρος της Δικαιοσύνης! Που βέβαια το «τιμούν»-υποτίθεται- αυτοί. Οι οποίοι έχουν κάμει νόμο τους τον παραλογισμό, τον αμοραλισμό και την ξετσιπωσιά.
Και βγαίνει και κάποιος, επίδοξος κομματάρχης, που αναλαμβάνει να υπερασπιστεί τον, όπως φαίνεται, απερχόμενο αρχιτέκτονα της προδοσίας. Και απειλεί με μακελειό όποιον τολμήσει να ενοχλήσει τον πρωταγωνιστή του δολοφονικού, για την Ελλάδα και το λαό της, σεναρίου.
Σάμπως ο ελληνικός λαός, εδώ και δυόμισι χρόνια να βιώνει τίποτε άλλο, εκτός απ’ το νομικό, αστυνομικό και οικονομικό μακελειό.
Ή σάμπως η Δικαιοσύνη να μην συνθλίβεται, συχνά, απ’ τις αθέμιτες άμεσες ή έμμεσες παρεμβάσεις τους. Όπως κι απ’ τη συγκεκριμένη περίπτωση απροκάλυπτα φαίνεται.
Ή σάμπως να μην έχει κατανοήσει η πλειονότητα του ελληνικού λαού την, σε βάρος του, συμπαιγνία εκ μέρους των τρωκτικών της τρόϊκας των δοσιλόγων…
Και να, που, μεταξύ των άλλων, ξεπηδάει, μέσα από την αιθαλομίχλη του Χρηματιστηρίου, με το οποίο καταλήστεψαν τις οικονομίες του ελληνικού λαού, και κάποιος τέως πρωθυπουργός και προφέσορας.
Για να δίνει-με καθυστέρηση ενάμιση και πάνω χρόνου- διαλέξεις της δεκάρας για «το μοιραίο λάθος του μνημονίου».
Όταν το έχουν καταλάβει, προ πολλού, ακόμη και οι μπούφοι αυτού του τόπου. Και το φωνάζουν ακόμη και οι πέτρες του. Και που φευ κάποιοι προφέσορες πληροφορούνται τελευταίοι τις συνέπειες της προδοσίας τους…
Και έπεται η συνέχεια.
Έτσι που, όλοι οι ομογάλακτοι να έχουν επιλέξει ο καθένας το παραλήρημά του, με το οποίο θα συγκινήσουν και θα εξαπατήσουν τους ηλίθιους ψηφοφόρους τους.
Όπως ταιριάζει στα χαϊδεμένα παιδιά της Μπίλντεμπεργκ, της Τριμερούς και πάσης αποχρώσεως νεοναζισμού και σιωνισμού …

παπα-Ηλίας

Κύριε Αγγελάκη,
ο Αγώνας της Κρήτης, η εφημερίδα σας, έδωσε πνοή ζωής στους κατοίκους των Χανίων της Κρήτης. Συγχαρητήρια.
Πρέπει όλος ο κόσμος να διαβάζει την εφημερίδα σας, όπως και εμείς διαβάζομε.
Τώρα, είμαι μια απελπισμένη μάνα και γιαγιά. Η ηλικία μου μεγάλη και θέλω θερμή παράκληση ότι θα σας γράψω να διαβαστεί στην τηλεόραση.
1)    Η κυβέρνηση αυτή μας κατέστρεψε
2)    Μας μείωσε τη σύνταξη μας σε 400 ευρώ
3)    Κατέστρεψε τις επιχειρήσεις. 20 χρόνια κατάστημα νεωτερισμού, πήγαινε καλά η κόρη μου, τώρα κλείνει. Τι θα κάνει; Δεν έχει να πληρώσει τις υποχρεώσεις της. Δεν ψωνίζει ο κόσμος τίποτα
Πού είναι οι βουλευτές που ψηφίζαμε. Γιατί δεν βοηθάει κανένας την Κρήτη; Σας ορκίζομε δεν έχουν να πληρώσουν ούτε ΔΕΗ, ούτε εφορία. Έχουν έλθει σε απόγνωση αυτοκτονίας και εγώ δεν μπορώ να βοηθήσω σε τίποτε με 400 ευρώ. Η εφορία μου ζητά 900 ευρώ, η ΔΕΗ 850 και δεν έχω τίποτε. Πούλησα το σπίτι μου, χρυσαφικά. Θα μου κόψουν το ρεύμα και θα ανάβω το λύχνο, όπως έζησα στην κατοχή εκεί που φθάσαμε γιατί τα περασμένα χρόνια ήταν μια χαρά; Να δώσουν όλοι που τα φάγανε και όχι εμείς οι ηλικιωμένοι και φτωχοί. Έλεος δεν έχομε αστυνόμευση. 3 φορές με έχουν ληστέψει. Μου έσπασαν πόρτες, ντουλάπες κτλ. Ευτυχώς απουσίαζα διαφορετικά θα με σκότωναν. Εάν δεν μας προστατέψει η αστυνομία θα μας εξαφανίσουν όλους διότι πεινάει ο κόσμος δικοί μας και ξένοι και κλέβουν σκοτώνουν για ζωή. Να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις με τα δάνεια όπου έχουν γιατί θα κινδυνεύσουν να κλείσουν όλα τα Χανιά και αλίμονο σε όλους μας.

Κύριε Αγγελάκη,
με την εκπομπή σας δώσατε ζωή, πνοή στα Χανιά μας. Συγχαρητήρια διότι σας περιμένομε κάθε μέρα να σας ακούσομε.
Σας θερμοπαρακαλώ όλους τους βουλευτές της Κρήτης που σας έχει ψηφίσει η Κρήτη, βοηθήσετε να αποσυρθούν όλα τα βάναυσα μέτρα. Όπως να βοηθηθούν οι επιχειρήσεις διότι κλείνουν όλες σιγά-σιγά θα ερημώσουν τα ωραία ΧΑΝΙΑ μας. Κάνετε κάτι γι’ αυτό.
Δεύτερο η ΔΕΗ που δεν έχομε να πληρώσομε με μια σύνταξη 580 ευρώ. Πώς να πληρώσομε την εφορία μας με γονείς χωρίς δουλειές στο μυαλό τους έχουν 3 οικογένειες τη μόνη λύση της αυτοκτονίας. Οι τράπεζες να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις γατί χωρίς την βοήθεια τραπεζών θα καταστραφούν όλα τα μαγαζιά και ποιος θα πληρώσει την εφορία; Οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι φτωχοί;
Πέστε μου αν η μάνα σας ήτο μεγάλης ηλικίας κύριε βουλευτά και ήταν 380 ευρώ και της ζητούσα τόσα χαράτσια θα σας άρεσε αυτό; Έχομε ληστείες κάθε μέρα, σκοτώνουν ηλικιωμένους. Εμένα τρεις φορές έσπασαν το σπίτι μου. Κάθομαι κάθε βράδυ στο μπαλκόνι μου έως τις 2. Χρειάζεται αστυνόμευση. Λήστεψαν εκκλησία στον Άγιο Παντελεήμονα Κατσαμπά και άλλες πολλές την ίδια μέρα. Κάντε κάτι διότι πεινά ο κόσμος και ξένοι και δικοί μας θα κλέβουν ο ένας τον άλλο.
Κύριε Παπαδήμο, κύριε Βενιζέλο με το χέρι στην καρδιά βοηθήσετε τις τράπεζες να σωθεί ο κόσμος από το θάνατο, και η κυβέρνηση σας έτσι θα πάει μπροστά. Έζησα στην κατοχή και δεν φοβήθηκα  που ήταν εχθροί Γερμανοί, όσο τώρα. Προστάτεψη ζητά μια γυναίκα 86 ετών κινδυνεύω και εγώ. Ευτυχώς όπου απουσίαζα διαφορετικά δεν θα ζούσα τώρα.
Ευχαριστώ κύριε Αγγελάκη.

Τσατσαράκη Κυριακή

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΜΑΝΟΥΣΟΣ Γ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ
Οι ηγέτες της Ευρώπης εξ αρχής συμφώνησαν μια νεοφιλελεύθερη Ευρωπαϊκή ένωση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των τραπεζών. Απαγόρευσαν στα κράτη να δανείζονται απευθείας από την Ε.Κ.Τ Ως εκ τούτου επειδή ο δανεισμός των κρατών ήταν τεράστιος οι τράπεζες με τον μεσολαβητικό τους ρόλο κέρδισαν σε Ευρωπαϊκό επίπεδο αμύθητα ποσά. Απαγόρευσαν στην Ε.Κ.Τ να παίξει τον ρόλο κεντρικής τράπεζας και να εκδίδει χαρτονόμισμα όπως η ομοσπονδιακή τράπεζα των Η.Π.Α Τα πλούσια βιομηχανικά κράτη του βορρά Γερμανία Φιλανδία Αυστρία, Ολλανδία, Γαλλία, δεν δέχτηκαν να γίνουν αλληλέγγυα με τα κράτη του Νότου που είναι φτωχότερα και να μεταφέρουν πόρους ,με τη μορφή επενδύσεων.Οι ελεγκτικές αρχές της ένωσης σύμφωνα και με την δήλωση του Ιουλίου, του προέδρου του Ευρωγκρούπ Ζαν Κλωντ Γιούγκερ γνώριζαν για το υπερβολικό έλλειμμα της Ελλάδας αλλά δεν άσκησαν τον ελεγκτικό τους ρόλο, επειδή η Ελλάδα ,αγόραζε με τα δάνεια προϊόντα από τα βιομηχανικά κράτη. Αυτή δεν είναι ένωση ισότιμων κρατών αλλά σφηκοφωλιά των ισχυρών κρατών τα οποία πνίγουν με την πολιτική τους τα αδύνατα κράτη.Το μέγιστο του χρέους είναι «απεχθές χρέος» και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο μπορούμε να το αρνηθούμε υποστηρίζει μια ομάδα προοδευτικών οικονομολόγων. Επί πλέον ενώ η οικονομία μας έχει μόνιμη ύφεση τα τελευταία χρόνια η Γερμανία της συντηρητικής Α. Μέρκελ επιμένει στην αντιαναπτυξιακή της πολιτική, της λιτότητας, που δημιουργεί ένα σπιράλ θανάτου με ένα εκατομμύριο ανέργους με αυτοκτονίες απελπισμένων από την κόλαση, που τους έχουν χαράξει για ζωή, και ένα φαύλο κύκλο για την Ελληνική και Ευρωπαϊκή οικονομία.

Σε προδημοσιευμένη συνέντευξη της που αναδημοσιεύει η «Καθημερινή» η κ. Μέρκελ επιμείνει με την προτεσταντική της θρησκοληψία στις ίδιες νεοφιλελεύθερες συνταγές τιμωρίας των «απείθαρχων κρατών της ένωσης.-  Μέρκελ: «Ναι» στις μεταρρυθμίσεις, «όχι» στο ευρωομολόγο “Αυστηρές μεταρρυθμίσεις, ελαστικότερους όρους στην αγορά εργασίας, μεγαλύτερη εξουσία στους θεσμούς της Ευρωπαϊκής Ένωσης επί των εθνικών προϋπολογισμών και τιμωρία των απείθαρχων, ζητεί η καγκελάριος της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, η οποία για μια ακόμη φορά απορρίπτει την ιδέα του ευρωομολόγου.«Αν κάποιος έχει υποσχεθεί εκατό φορές ότι θα μειώσει το χρέος του, πρέπει να μπορούμε να το διεκδικήσουμε νομικά», τονίζει η Γερμανίδα καγκελάριος σε προδημοσίευση αποσπάσματος της συνέντευξης που παραχώρησε στην εφημερίδα «Sueddeutsche Zeitung».Η κ. Μέρκελ ξεκαθαρίζει ότι δεν προτίθεται να παρακάμψει τις Συνθήκες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες προβλέπουν ότι «μία χώρα δεν επιτρέπεται να πληρώσει για τα χρέη μιας άλλης» και προειδοποιεί ότι «και οι δυνατότητες της Γερμανίας δεν είναι ανεξάντλητες».Αναφερόμενη στις εισηγήσεις πολλών πλευρών για την έκδοση ευρωομολόγου, η καγκελάριος της Γερμανίας επαναλαμβάνει ότι «δεν αποτελεί λύση» και προσθέτει ότι μεγαλύτερη κοινοτική εγγύηση θα είναι δυνατή μόνον εφόσον το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα έχει αποκτήσει μεγαλύτερο έλεγχο επί των εθνικών προϋπολογισμών.«Θέλω να βοηθήσω, αλλά πρέπει όλοι να καταβάλουν και κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να βελτιώσουν την κατάστασή τους», επισημαίνει και, σε όσους μιλούν για περισσότερη αλληλεγγύη από την Γερμανία, απαντά ότι στην Ευρώπη αυτή τη στιγμή «έχει επιτευχθεί μια καλή ισορροπία μεταξύ αλληλεγγύης και υπευθυνότητας».Η κ. Μέρκελ επιμένει στην ανάγκη για σημαντικές μεταρρυθμίσεις στις χώρες που αντιμετωπίζουν προβλήματα χρέους, ζητεί ευέλικτο Εργατικό Δίκαιο, ειδικά σε ό,τι αφορά τους νέους εργαζόμενους, άνοιγμα επαγγελμάτων και υπηρεσιών και αποκρατικοποιήσεις.Απαντώντας δε σε ερώτηση σχετικώς με τους φόβους που εκφράζονται από πολλούς Ευρωπαίους για ηγεμονική συμπεριφορά της Γερμανίας, η Καγκελάριος τονίζει: «Παίρνω στα σοβαρά αυτές τις ανησυχίες, αλλά τις θεωρώ αβάσιμες». Προσθέτει δε ότι πρέπει να θάψουμε τα παλιά στερεότυπα και δηλώνει χαρακτηριστικά: «Η Ευρώπη είναι συνώνυμο της ευτυχίας μας. Αυτή είναι η ήπειρός μου και η ελεύθερη Ευρώπη υπήρξε πάντα το όνειρό μου».

ΑΙΤΗΣΗ Προς το Υποκατάστημα ΔΕΗ Αγίων Αναργύρωνκο Διευθυντή ΔΕΗ Αγίων Αναργύρων
Αξιότιμε κύριε Διευθυντά,ονομάζομαι Πέτρος Γονατιστός, ανήκω στο υποκατάστημά σας και σήμερα ενημερώθηκα για τις κατηγορίες οφειλετών, οι οποίες
μπορούν να εξαιρεθούν από το Ειδικό Τέλος Ακινήτων το οποίο περιλαμβάνεται στο λογαριασμό της ΔΕΗ.
Κύριε Διευθυντά, Επιθυμώ να σας ενημερώσω ότι ψηφίζω ΠΑΣΟΚ από ιδρύσεώς του…Το Νοέμβριο του 2007 ήμουν ένας από τους φίλους του ΠΑΣΟΚ που ψήφισε τον Γιώργο Παπανδρέου για πρόεδρο του κινήματος…
Τον Οκτώβριο του 2009 προσήλθα στις κάλπες και ψήφισα ΠΑΣΟΚ…
Θεωρώ ότι ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ένας πετυχημένος πρωθυπουργός που έσωσε τη χώρα και εμάς από πολλά δεινά…
Σήμερα έχω την εντύπωση ότι η κυβέρνηση που έχουμε είναι προϊόν δημοκρατικών διαδικασιών και ότι θα βγάλει τη χώρα από τη στενωπό…
Όπως καταλαβαίνετε, μετά από αυτές τις σκέψεις και πράξεις μου, μπορώ να υπαχθώ στην κατηγορία των (διανοητικά) αναπήρων και καθυστερημένων άνω του 80% και ως εκ τούτου ζητώ την εξαίρεσή μου από το Ειδικό Τέλος Ακινήτων. Εμπιστεύομαι την ορθή κρίση σας και ευχαριστώ εκ των προτέρων για την κατανόηση.

Με εκτίμηση,
Πέτρος Γονατιστός
Άγιοι Ανάργυροι Αττικής

Του Φίλιππου Ζάχαρη

Τα φαινόμενα της μαζικής έκπτωσης δημοκρατικών ιδεών και του ενστερνισμού πεποιθήσεων μελανών εποχών, των πιο ειδεχθών και αποτρόπαιων, έρχονται ξανά στο προσκήνιο υπό το κράτος και την ανοχή ολοένα και περισσότερων κυβερνήσεων που με ξενόφοβες πολιτικές στρώνουν το έδαφος στους νέους θεωρητικούς εκτελεστές της ακροδεξιάς, που εκκολάπτονται στην Ευρώπη – φρούριο για την μετανάστευση και φόβητρο για τους «αλλόδοξους», την κατά τα άλλα πολυπολιτισμική Ευρώπη. Είναι οι εποχές που τρέφουν τα  μυαλά  κατευθυνόμενων μελών προς την κατεύθυνση του νέου μελανοχιτώνα της Ευρώπης, με την ρατσιστική ανοχή και παραλήρημα των κάθε λογής ακροδεξιών ή νεοναζιστικών οργανώσεων. Το φαινόμενο είναι ορατό και στην Ελλάδα και την επικινδυνότητά του ο πολιτικός κόσμος δεν εντοπίζει. Εξάλλου πως θα μπορούσε να γίνει αυτό όταν το ίδιο το σύστημα μπολιάζει την ακροδεξιά με ποικίλα φοβικά, εθνικιστικά, αντιμεταναστευτικά και αντιισλαμικά μηνύματα τους πολίτες; Το αποτέλεσμα είναι μερικές δεκάδες ανθρώπων στην Νορβηγία, στην περίπτωσή μας 93 και βάλε, να πληρώνουν την ξενοφοβική αγκικάτσια, χωρίς δεύτερη ευκαιρία. «Όταν αποφασίσεις να χτυπήσεις, είναι καλύτερο να σκοτώσεις πολύ περισσότερους από αρκετούς, ειδάλλως διατρέχεις τον κίνδυνο να περιορίσεις τον επιθυμητό ιδεολογικό αντίκτυπο του πλήγματος», ανέφερε με παρρησία ο δράστης του διπλού φονικού στην Νορβηγία, επιτιθέμενος στην ισλαμική αποικιοκρατία και τον εξισλαμισμό της δυτικής Ευρώπης και στην άνοδο του πολιτιστικού μαρξισμού/ της πολύ-πολιτισμικότητας. Είναι η πρώτη φορά άραγε που νοσταλγοί ανάλογων περιστατικών του πρώτου και δευτέρου παγκοσμίου πολέμου δράττονται της ευκαιρίας και εκδηλώνουν στην πράξη χωρίς περιστροφές τα ιδεολογικά τους πονήματα, συνοδευόμενα από πράξεις μαζικού αφανισμού στο όνομα του νέου ευρωπαϊκού σκοταδιστικού υπερεθνικισμού; Όχι φυσικά. Οι παλαιότεροι θα πρέπει να θυμούνται τις τυφλές βομβιστικές ενέργειες των αρχών της δεκαετίας του ’80 στην Ιταλία από οργανωμένους ακροδεξιούς πυρήνες, με θύματα αθώους πολίτες και αθρόα συμμετοχή των ιταλικών μυστικών υπηρεσιών. Η περίπτωση της Νορβηγίας ξυπνά τώρα τις σκοτεινές μνήμες. Στο βιβλίο του Πιερ Μιλζά «Οι μελανοχιτώνες της Ευρώπης» (2002) επισημαίνονται πολλά για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη και ότι αυτό συνεπάγεται. «Η μετανάστευση, σε συνδυασμό με τα θέματα ανασφάλειας και ανεργίας, βρίσκεται στο κέντρο της εκλογικής επιχειρηματολογίας της εθνικολαικιστικής δεξιάς, και όλα δείχνουν ότι μπορεί να έχει απήχηση στους πληθυσμούς που πλήττονται μετωπικά από τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης, της αποβιομηχάνισης και της αποδιοργάνωσης του κοινωνικού ιστού της πόλης. Η θεματολογία σχετικά με την απειλούμενη από την «ξένη εισβολή», τους «εσωτερικούς εχθρούς» και τον «άπατρι καπιταλισμό» εθνική ταυτότητα, είναι ο δίαυλος μέσω του οποίου θα περάσει στο τμήμα του κοινωνικού σώματος που είναι το πιο ευαίσθητο σε αυτό το πρόβλημα. Οργανωμένοι «μελανοχιτώνες», «φαιοχιτώνες» ή «πρασινοχιτώνες» υπάρχουν παντού σε όλη της Ευρώπη, Ανατολική και Δυτική, που μηρυκάζουν και αναπαράγουν από γενιά σε γενιά, εξήντα χρόνια τώρα τις εγκληματικές έμμονες ιδέες τους. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος όμως προέρχεται από αυτούς που αποφάσισαν να προχωρήσουν με καλυμμένο πρόσωπο – όπως τους είχαν προτρέψει οι θεωρητικοί της «Νέας Δεξιάς» – για να καταλάβουν το πεδίο της «μεταπολιτικής», ώστε να πάρουν την εξουσία μέσα στα κεφάλια πριν την πάρουν μέσω της κάλπης.» Προφητικά τα λόγια του καθηγητή της σύγχρονης Ιστορίας στο Ινστιτούτο Πολιτικών μελετών του Παρισιού, που αφιέρωσε το ουσιαστικό μέρος των εργασιών του στο φασισμό και τον ναζισμό. Και ερχόμαστε τώρα στην Νορβηγία και τον 32χρονο Αντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ, τον δράστη ενός εκ των χειρότερων φονικών που έχει γνωρίσει η σύγχρονη Ευρώπη, κάνοντας τους απαραίτητους συνειρμούς και παραλληλισμούς με το μπόλιασμα των ακροδεξιών πεποιθήσεων και της κατάληξής τους: «Οι πράξεις μου ήταν απεχθείς αλλά απαραίτητες!» Πόσο επίκαιρα είναι τα μηνύματα για έναν ακραιφνή ρατσισμό και ξενοφοβία που οπλίζει τα χέρια ενός νέου που θεωρεί ότι είναι ο αγγελιοφόρος της καταπολέμησης της πολυπολιτισμικότητας στην χώρα του και την Ευρώπη; Που φιλοδοξεί να αναδειχθεί ως το σύμβολο κατά της μετανάστευσης και της επιχειρούμενης πολιτισμικής ενσωμάτωσης; Τα λόγια είναι συχνά περιττά. Σε ανάλογες περιπτώσεις μαζικών δολοφονιών οι κυβερνήσεις σιωπούν ενοχικά και οι νοσταλγοί των κάθε λογής Γκούλαγκ τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση.  Τι και αν όλες οι κυβερνήσεις εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους για το εν λόγω φονικό; Τι και αν οργανωθούν συζητήσεις και πάνελ για την επανεμφάνιση της μαύρης μπότας στην Ευρώπη; Κανείς δεν κοιτά το ανοιχτό παράθυρο που διευκολύνει την διείσδυση των ρατσιστικών και ξενοφοβικών ιδεών, στις χώρες όπου η πολυπολιτισμικότητα αποτελεί για πολύ κόσμο στοιχείο πολιτισμού. Κανείς δεν κλείνει την είσοδο στους κάθε λογής εντολείς παρόμοιων πράξεων που φορούν τον προστατευτικό μανδύα της νέο-δεξιάς. Και τα αποτελέσματα επί της οθόνης, σε μια από τις μεγαλύτερες ρατσιστικές ενέργειες μεταπολεμικά, με δεκάδες αθώα θύματα που απλά δεν αποδέχθηκαν την ξενοφοβία. Μήπως θα έπρεπε να βιαστούμε και στην χώρα μας μιας και εδώ διάφοροι κύκλοι κατευθύνουν νοσηρά μυαλά σε παρόμοιες πρακτικές, υψώνοντας ολοένα και περισσότερο τον τόνο της φωνής τους για την «μολυσμένη» από τους ξένους χώρα; Λέω τώρα: μήπως θα έπρεπε περιπτώσεις τύπου Α. Παντελεήμονα να προσεχθούν περισσότερο; Το επισημαίνω, γιατί ο φασισμός έχει πολλά και διαφορετικά πρόσωπα. Το υπενθυμίζω για να επιστήσω την προσοχή  αναφορικά με την επανεμφάνιση του μελανοχιτώνα και στην χώρα μας. Το μακελειό της Νορβηγίας απλά κομίζει με τον πλέον τραγικό τρόπο την έκπτωση των δημοκρατικών ιδεών και την επανασύσταση του ολοκληρωτισμού. Δεν μένει τίποτε άλλο από το να εντοπισθούν αυτοί που στρώνουν το έδαφος, καλυπτόμενοι πίσω από την όποια θεώρηση περί «εθνικής καθαρότητας». Αυτοί που κραυγάζουν ανάρθρως κατά των ξένων, του «ισλαμικού κινδύνου» και της ευρωπαϊκής πολυπολιτισμικότητας. Αυτοί που επαναφέρουν το εφιαλτικό χτύπημα της μαύρης μπότας. Που δεν είναι και λίγοι.

phil.zaharis@gmail.com

Της Μαρίας Κοζυράκη, Δρ. Δασολόγου – Αρχιτέκτονος Τοπίου, Αναπληρώτριας Δ/ντριας Συντονισμού & Επιθεώρησης Δασών της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Κρήτης

Φανταστείτε το Βάι καμένο ολοσχερώς από μια ‘συνηθισμένη’ (για τα δεδομένα των μεσογειακών οικοσυστημάτων και τις σύγχρονες καταστάσεις) θερινή πυρκαγιά. Σε ένα άλλο, διόλου απίθανο σενάριο, φανταστείτε του φοίνικες του Βάι να στέκονται αποκεφαλισμένοι από την επέλαση του ρυγχοφόρου Rynchophorus ferrugineus, μια εικόνα γνώριμη στους Ηρακλειώτες από τις περιοχές της Αμμουδάρας, των Μαλίων και της Χερσονήσου. Και τότε ας καθίσουμε, όλοι μαζί, ψύχραιμα και σοβαρά να συζητήσουμε για τη σύσταση του Φορέα Διαχείρισης και την εκπόνηση ενός εξειδικευμένου διαχειριστικού σχεδίου για το πάλαι ποτέ φοινικόδασος του Βάι, υπό τις ανύπαρκτες εφαρμοστικές εγκυκλίους και οδηγίες του Νόμου 3937/2011 για τη Διατήρηση της Βιοποικιλότητας.
Για πολλοστή φορά, θα επαληθεύσουμε το εθνικό χαρακτηριστικό μας να δρούμε κατασταλτικά σε όλα τα θέματα που αφορούν το περιβάλλον και όχι προληπτικά και έγκαιρα, λαμβάνοντας μέτρα προστασίας και διαφύλαξης των πολύτιμων φυσικών μας πόρων. Η απουσία θεσμοθετημένου φορέα διαχείρισης δεν συνεπάγεται την αποχή των αρμόδιων κρατικών υπηρεσιών από τις υποχρεώσεις τους για την προστασία και εξυγίανση των φυσικών οικοσυστημάτων.
Φορέα διαχείρισης του προστατευόμενου δάσους του Βάι αποτελούσε και αποτελεί συνταγματικά η Δασική Υπηρεσία του Λασιθίου, η οποία είναι υπεύθυνη και υπόλογη για τη διατήρηση και το μέλλον του φοινικόδασους. Για να μην γελιόμαστε, ένας φορέας διαχείρισης δεν μπορεί ν’ αποτελέσει εξ’ ορισμού τον απομηχανής θεό για την επίλυση των προβλημάτων που αφορούν τις προστατευόμενες φυσικές περιοχές, οι οποίες σχεδόν στο σύνολο τους στην Κρήτη αποτελούν δάση και δασικές εκτάσεις.
Ως πολίτες, υπάλληλοι και δασολόγοι μας προκαλούν εντύπωση και εύλογα ερωτηματικά οι καταιγιστικές κι αλλεπάλληλες δημοσιεύσεις με πηχυαίους τίτλους και δηλώσεις τύπου «μπήκαν με μπουλντόζες στο φοινικόδασος», «ψεκάζουν τους φοίνικες με ληγμένα σκευάσματα», «αποψιλώνουν τους φοίνικες του Βάι», «κάνουν κήπο ένα σημαντικό φυσικό οικοσύστημα»… Είναι απορίας άξιο το πως αναλωνόμαστε σε ένα παιχνίδι εντυπώσεων και παραπλάνησης της κοινής γνώμης και απομακρυνόμαστε από την ουσία της υπόθεσης, που είναι η επείγουσα ανάγκη της διάσωσης και αειφορικής διατήρησης του Βάι.
Τα ερωτηματικά και η αγανάκτηση μας προκύπτουν από το γεγονός ότι αυτές οι καταστροφολογικές δηλώσεις προέρχονται από το επιστημονικό δυναμικό έγκριτων φορέων, όπως ένα μουσείο φυσικής ιστορίας, σοβαρών μη κυβερνητικών οργανώσεων και δραστήριων τοπικών πρωτοβουλιών οικολόγων, σεβαστών δυνάμεων που αποτελούσαν ανέκαθεν συμμάχους της δασικής υπηρεσίας στις προσπάθειες προστασίας του πολλαπλά βαλλόμενου φυσικού περιβάλλοντος. Και όταν οι βαρύγδουπες δηλώσεις δεν πιάνουν τόπο και αμφισβητούνται από τους σκεπτόμενους ως υπερβολές, τότε ξεκινούν οι χαρακτηρισμοί «η δασική υπηρεσία είναι ελλιπής και καταστροφική για το περιβάλλον», «οι δασολόγοι είναι επιστημονικά ανεπαρκείς και κοντόφθαλμοι», «υπάρχουν αλλού επιστήμονες με βαριά βιογραφικά και ολοκληρωμένη άποψη και γνώση για το φυσικό περιβάλλον»…     Η δασική υπηρεσία, με την αδιαμφισβήτητη τεχνογνωσία, κατάρτιση και εμπειρία δεκαετιών που διαθέτει στην προστασία και διατήρηση του δασικού και φυσικού περιβάλλοντος, ακούει με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, χωρίς όμως με τη σειρά της να καταφεύγει σε ειρωνείες και μομφές, τις ανησυχίες και αντιδράσεις που πυροδοτήθηκαν και οι οποίες, δυστυχώς, αναλώνονται μόνο σε ένα αδιέξοδο κατηγορητήριο και στη διατύπωση ενός  επιστημονικού λόγου που θριαμβεύει στη σφαίρα της θεωρίας και της έρευνας αλλά αδυνατεί να αγγίξει την πράξη και την πραγματικότητα, θέτοντας ρεαλιστικούς στόχους και στρατηγικές διαχείρισης και ανάδειξης του φοινικοδάσους και της ευρύτερης φυσικής περιοχής του Βάι.
Το Βάι είναι ένα μοναδικό φυσικό οικοσύστημα, ένας οικότοπος προτεραιότητας που χρήζει να προστατευτεί και να διατηρηθεί ως πολύτιμο στοιχείο της φυσικής και πολιτισμικής μας κληρονομιάς. Αναπόσπαστο τμήμα αυτού του οικοσυστήματος αποτελεί ο άνθρωπος, ο οποίος επιδρά διαχρονικά στη διαμόρφωση αυτού του περιβάλλοντος τόσο με τις δράσεις όσο και με την παρουσία του στο χώρο. Το φοινικόδασος του Βάι είναι το μεγαλύτερο τουριστικό αξιοθέατο του Λασιθίου και της Σητείας και ως εκ τούτου δέχεται στην ευρύτερη περιοχή ασφυκτικές πιέσεις σε σχέση με τις χρήσεις γης και την εκμετάλλευση του ως τόπος προσέλκυσης επισκεπτών. Ένα διαχειριζόμενο δασικό οικοσύστημα μεγάλης μεν εμβέλειας αλλά περιορισμένης χωρικής κλίμακας, που περιβάλλεται ασφυκτικά από ποικίλες τουριστικές δραστηριότητες, δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί έρμαιο των απειλών και κινδύνων εξαφάνισης του (πυρκαγιά, κόκκινο ρυγχοφόρο σκαθάρι, πιέσεις μείωσης της δασικής επιφάνειας). Η δασική υπηρεσία υποχρεούται από το νόμο και το σύνταγμα να εκτελεί όλους τους αναγκαίους δασοκομικούς χειρισμούς για την εξυγίανση, την αναβάθμιση και τη διατήρηση του. Όσοι προπαγανδιστικά κατηγορούν τη Δ/νση Δασών για κηποτεχνικές εργασίες στο φοινικόδασος, προφανώς δεν γνωρίζουν ούτε τι είναι η δασολογική επιστήμη ούτε τι πρεσβεύει, από την άλλη, η φυτοτεχνία.
Αν ζητούμενο αποτελεί η μετάλλαξη του φοινικοδάσους σε παρθένο οικοσύστημα (κάτι που ποτέ δεν υπήρξε), τότε το σύνολο της λεκάνης που φύεται θα πρέπει να αποκλειστεί από κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Αν η Περιφέρεια και η Τοπική Αυτοδιοίκηση συμφωνούν με αυτή την προοπτική, καλούνται να δηλώσουν ευθέως και δημόσια τη δέσμευση τους στην απομάκρυνση όλων των ανθρώπινων δραστηριοτήτων από την ευρύτερη φυσική περιοχή που περιβάλλει το φοινικόδασος και ότι αυτό συνεπάγεται.
Τα ειδικά δασοτεχνικά έργα που εκτελούνται στο Βάι έχουν ως στόχο την προστασία της ύπαρξης και την εξασφάλιση της υγείας και της αναγέννησης του φοίνικα του Θεόφραστου (Phoenix theophrasti), του μοναδικού αυτού είδους της ενδημικής χλωρίδας που η μέχρι σήμερα παρουσία του στο συγκεκριμένο χώρο χαρακτηρίζει την περιοχή ως οικότοπο προτεραιότητας. Η ευρωστία και η εξέλιξη του φοίνικα δημιουργούν τις προϋποθέσεις ανάπτυξης ενός ισορροπημένου και αναβαθμισμένου οικοσυστήματος, σε διαφορετική περίπτωση τα έτερα μέλη ενός ‘ευτροφικού’ βιότοπου ζουν σε βάρος της ύπαρξης των καχεκτικών και ευπαθών φοινίκων.
Το επιστημονικό υπόβαθρο και η εξειδικευμένη γνώση για να συνεχίζουμε να πράττουμε για την προστασία του Βάι υπάρχει. Η διάδοση ανακριβειών, οι φωνές απελπισίας και αγανάκτησης για την επερχόμενη καταστροφή, τα στοχευμένα δημοσιεύματα και ρεπορτάζ και οι συζητήσεις θεωρίας και αοριστολογίας μεταξύ υμετέρων δεν συνάδουν με το ρόλο και το κύρος επιστημονικών φορέων και ερευνητικών ιδρυμάτων, προκαλούν σύγχυση και αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης και, σίγουρα, δεν δημιουργούν προϋποθέσεις συνεννόησης και συνεργασίας με τους αρμόδιους και υπεύθυνους υπηρεσιακούς φορείς.

Άρθρο του Στρατή Παπαμανουσάκη, Επιτίμου Προέδρου Δικηγορικού Συλλόγου Χανίων
Είναι, εκτός από τα αξιόλογα γεγονότα και τις συμπτώσεις, οι πολλαπλοί συμβολισμοί και οι σπουδαίες σημασίες,  που ξεχωρίζουν τη χθεσινή μέρα ανάμεσα από τη μακριά σειρά των «τελευταίων ημερών της Πομπηίας». Ένα «μακρύ ταξίδι της μέρας μέσα στη νύκτας», όπως τιτλοφορεί το σπουδαίο θεατρικό του έργο ο αμερικανός συγγραφέας Ευγένιος Ο΄ Νηλ. Το ερώτημα του Υπουργού Δικαιοσύνης για την αντικατάσταση των Εισαγγελέων του οικονομικού εγκλήματος, η ψήφιση στην ολομέλεια της Βουλής της διάταξης του πολυνομοσχεδίου για τις δικηγορικές εταιρίες, ο αδόκητος θάνατος του σκηνοθέτη Θεόδωρου Αγγελόπουλου, ιδού τα γεγονότα στα οποία αναφερόμαστε.
Οι άνθρωποι που ζουν τα γεγονότα στην καθημερινότητα τους σπάνια συνειδητοποιούν τη σημασία τους. Πρέπει να έρθουν κατόπιν οι ιστορικοί να ανασύρουν, να αναλύσουν και να αξιολογήσουν αυτά τα γεγονότα για να συνθέσουν την ιστορική εξέλιξη της εποχής. Σε μας όμως τους νομικούς, που ως γνώστες των νόμων, δεν αγνοούμε και τον ψυχολογικό νόμο του συνειρμού των παραστάσεων, η σκέψη μάς οδηγεί και στο άλλο μεγάλο έργο του Ο’ Νηλ « Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα», και κατ επέκταση στην πηγή της έμπνευσης του, την τραγωδία της Ορέστειας του Αισχύλου. Στο τελευταίο μέρος αυτής της τριλογίας, στις «Ευμενίδες«, ο θεός Απόλλωνας, συνήγορος υπεράσπισης του μητροκτόνου Ορέστη, προασπίζεται τα δικαιώματα του πατέρα απέναντι στη μητρική τάξη. Ο κατηγορούμενος αθωώνεται, η μητριαρχία νικιέται από το πατριαρχικό δίκαιο, το κράτος και το δίκαιο γεννούνται με την επέμβαση ενός δικηγόρου. Ο θεσμός της δικηγορίας θεμελιώνεται έτσι στην αρχαία Ελλάδα, αναπτύσσεται στη Ρώμη, κορυφώνεται στη γαλλική επανάσταση και στους αγώνες κατά της φεουδαρχίας, της μοναρχίας και της απολυταρχίας μέχρι τις μέρες μας. Στον πυρήνα του δικηγορικού λειτουργήματος βρίσκεται η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, η αξιοπρέπεια του δικηγόρου, η παράδοση του δικηγορικού σώματος.
Είναι ακριβώς αυτά που προσβάλλει η χθεσινή επέμβαση του Υπουργού Δικαιοσύνης και η νομοθετικά καθιερούμενη τώρα ασυδοσία των μεγάλων και πολυεθνικών δικηγορικών εταιριών. Αλλά και ολόκληρος ο νομικός μας πολιτισμός, που στηρίζεται στο ελληνορωμαϊκό δίκαιο, κλονίζεται πλέον στα θεμέλια του, καθώς σταδιακά αντικαθίσταται από τις αλλότριες διαλυτικές  διατάξεις του αγγλοσαξωνικού δικαίου, απειλώντας και το ίδιο το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Είναι η συνέχεια της επίθεσης των κεφαλαιοκρατικών δυνάμεων κατά της μεσαίας τάξης, κατά της αριστοτελικής μεσότητας, κατά του «εμποράκου», τον  θάνατο του οποίου περιγράφει τόσο τραγικά ένας άλλος αμερικανός θεατρικός συγγραφέας,  ο Άρθουρ Μίλλερ, στην περίοδο μιας άλλης χρεωκοπίας.
Ο Αγγελόπουλος, που άρχισε να κινηματογραφεί μετά τις νομικές του σπουδές, αναπαριστά στην εξαίρετη ταινία του «Ο θίασος», την τραγωδία των Ατρειδών στην Ελλάδα του εμφυλίου πολέμου. Η δική του Ηλέκτρα έχει τον ίδιο λόγο να πενθεί μαζί με την Ηλέκτρα του Αισχύλου και του Ευριπίδη, μαζί με κάθε σημερινή   Ηλέκτρα. Το πένθος αυτό όμως σήμερα δεν ταιριάζει μόνο στην Ηλέκτρα, ταιριάζει και στην Ελλάδα. Θα προσθέταμε και στην Ευρώπη, αν και  τα τρία θεμέλια του ευρωπαϊκού πνεύματος, η ελληνική φιλοσοφία, το ρωμαϊκό δίκαιο, η χριστιανική πίστη, δεν είχαν ήδη διαβρωθεί τόσο ανεπανόρθωτα, ώστε να απουσιάζουν από τις επιλογές της ευρωπαϊκής ένωσης. Αλλά η πτώση της Ρώμης ακολουθεί την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και των Αθηνών.

Με αφορμή την συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ – ΛΑΟΣ και τραπεζιτών που προσπαθούν απέλπιδα να μας επιβάλλουν τα μνημόνια και τη νέα δανειακή σύμβαση μέσω του καινούργιου πολυνομοσχεδίου που τα δίνει όλα στο κεφάλαιο και οδηγεί πιο βαθειά στην εξαθλίωση τα λαικά στρώματα, με αφορμή την καταστολή εκ μέρους της αστικής τάξης που συνεχίζεται και γίνεται όλο και πιο σκληρή εναντίον απεργών και μεταναστών, σε αγαστή συνεργασία της αστυνομίας με τις φασιστικές συμμορίες που, ιδιαίτερα στην Αθήνα του Καμίνη, κυνηγούν τους αλλοδαπούς μικροπωλητές και χωρίς να έχουμε ξεχάσει την παρουσία χρυσαυγιτών ενάντια σε διαδηλωτές στις απεργιακές μάχες του καλοκαιριού ας θυμηθούμε τα λόγια ενός επαναστάτη, που ολόκληρη τη δεκαετία του ’30 αγωνίστηκε να εξοπλίσει την εργατική τάξη με τα κατάλληλα εργαλεία πάλης ενάντια στην φασιστική απειλή.Παράλληλα, δεν ξεχνάμε, όπως θα έχουν παρατηρήσει οι συμπολίτες μας, η Χρυσή Αυγή (οργάνωση θιασωτών του ναζισμού και του Ολοκαυτώματος) έχει ανοίξει  “γραφεία” και στα Χανιά, τόπο δημοκρατίας που γνώρισε τη βία του αγκυλωτού σταυρού και η μνήμη παραμένει ακόμα ζωντανή στους παππούδες και τις γιαγιάδες μας – ποιός μπορεί άλλωστε να μην γνωρίζει την Κάνδανο ή το Κοντομαρί;
Ρωτάμε λοιπόν: Τί είναι ο φασισμός; “[...] Ο ιστορικός ρόλος του φασισμού είναι να συντρίβει την εργατική τάξη, να καταστρέφει τις οργανώσεις της, να πνίγει τις πολιτικές ελευθερίες όταν οι καπιταλιστές αποδείχνονται πια ανίκανοι να διευθύνουν και να κυριαρχούν με τη βοήθεια του δημοκρατικού μηχανισμού.”  *  Στη συνέχεια και έχοντας ως κρατούμενο την προηγούμενη επισήμανση, θέτουμε τρεις ερωτήσεις και απαντούμε αναλόγως, πάνω σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα ως μια πρώτη επαφή μαζί του.

1) Η Χρυσή Αυγή είναι νόμιμο πολιτικό κόμμα, που προσφέρει στον συνάνθρωπο και δεν έχει καμμία σχέση με τον Χίτλερ.

Αν δείτε την εφημερίδα τους κάνουν ή δηλώνουν ότι κάνουν κινήσεις “φιλανθρωπίας” κι “αλληβοήθειας” σε συνανθρώπους μας ΑΛΛΑ ΜΟΝΟ ΣΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ενώ παρουσιάζονται ως “οικολόγοι” σε δεντροφυτεύσεις που διοργανώνει ο ΣΚΑΙ. Παράλληλα ανακατεύουν τις απόψεις τους με ολίγο αντικαπιταλισμό για τους απογοητευμένους, καταφέρονται ενάντια στο σύστημα αλλά αρκεί να διαβάσει κανείς την τελευταία τους παρέμβαση για την απεργία της Χαλυβουργίας που ουσιαστικά υπερασπίζονται την ιδιοκτησία του Μάνεση… Μην ξεχνάμε τις επιθέσεις που κάνουν σε αγωνιστές εδώ και πολλά χρόνια. Εξάλλου, δεν είναι και κάτι το κρυφό, οι πρωτοβουλίες καλλιτεχνών ενάντια στη φασιστική απειλή αποσκοπούν ακριβώς σε αυτό: το χτύπημα στην ρίζα της φασιστικής απειλής, γιατί όπως καλά γνωρίζουμε ο φασισμός δεν ξεχωρίζει κανέναν και στο τέλος ισοπεδώνει, αν του το επιτρέψουμε, τα πάντα: την ίδια την έννοια της δημοκρατίας (έστω αυτή την σακατεμένη) και της κοινωνικής συνοχής. Δηλώνουν οι ίδιοι (οι καλλιτέχνες): «Οι μετανάστες [...] εξοντώνονται, ηθικά και σωματικά από Χρυσαυγίτες και πάσης φύσης φασιστοειδή, που καλύπτονται από την ετικέτα «κάτοικοι της περιοχής» κι έχουν την προστασία της αστυνομίας».  “Τα πράγματα, όπως γράφει ο Νίκος Λούντος στο περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω, λέγονται πλέον με το όνομά τους. Εχουμε να κάνουμε με μια ναζιστική συμμορία, νοσταλγούς του Χίτλερ και του Ολοκαυτώματος που με τις πλάτες της αστυνομίας προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν μια γειτονιά ως σφηκοφωλιά για να εξαπολύουν επιθέσεις.
Κι όμως, από εκεί που πολλοί θεωρούσαν το πρόβλημα ανύπαρκτο, τώρα ορισμένοι κάνουν ενα άλμα και θεωρούν την άνοδο των φασιστών σαν αναγκαίο κακό, λίγο πολύ σαν αναπόφευκτο αποτέλεσμα της κρίσης. Το πιο συνηθισμένο επιχείρημα είναι ότι οι φασίστες δυναμώνουν επειδή οξύνεται και το πρόβλημα της μετανάστευσης. Και κάποιες φορές, η ερμηνεία αυτή συνοδεύεται από παραινέσεις στην Αριστερά να σταματήσει να υποτιμάει το πρόβλημα των μεταναστών για να μπορέσει και αυτή να συνδεθεί με τον αγανακτισμένο κόσμο. Διάφοροι ούλτρα-φιλελεύθεροι που κατακεραύνωναν την Αριστερά ότι δεν υποστηρίζει την «ανοιχτή κοινωνία» οδηγούνται τώρα στην αγκαλιά του ρατσισμού ως λύση για τον κίνδυνο του φασισμού. Ο Δημήτρης Μητρόπουλος στα ΝΕΑ είναι χαρακτηριστική περίπτωση. Με υποτιθέμενη μπόλικη ευαισθησία για το φασισμό, υποστηρίζει το τείχος που θέλει να χτίσει ο Παπουτσής στον Έβρο και γράφει «το τελευταίο κύµα µετανάστευσης – κυρίως µέσω Τουρκίας – µας φέρνει λούµπεν πρόσφυγες από την Ανατολή. Πολιτισµικά, µορφωτικά και οικονοµικά η αφοµοίωσή τους είναι δύσκολη ώς αδύνατη. [...] χώρες που τα χερσαία σύνορά τους τις καθιστούν ευάλωτες σε παράνοµα µεταναστευτικά ρεύµατα δεν έχουν πολλές λύσεις. Φράχτες δεν έχουν και οι ΗΠΑ στη µεθόριο µε το Μεξικό;”. *
Πολύ περιληπτικά λοιπόν, το τσιτάτο του Τρότσκι που παραθέτουμε, επικαιροποιώντας το λέει αυτό: “η αστυνομία, αστικός θεσμός, δυσκολεύεται να επιβάλλει την τάξη στις 28 – 29 Ιούνη, διήμερο μεγάλων κινητοποιήσεων κι ανατροπών. Οι φασίστες “συνδικαλιστές” της ΕΘΕΛ μπαίνουν μπροστά να χτυπήσουν… Και φυσικά εμπρός να μαντρώσουμε τους μετανάστες, να τους φορτώσουμε την κρίση και τους πολέμους μας, με την βία και το ξύλο, ύστερα θα ακολουθήσουν κι οι ντόπιοι…”

2) Που οφείλεται η άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη; Γιατί δεν έχει αντίστοιχη άνοδο στην Ελλάδα; Ο ρόλος της Αριστεράς.

Η ακροδεξιά έχει μια ορισμένη άνοδο στην Ευρώπη οφειλόμενη στην κρίση, τον μεσσιανισμό της αλλά κυρίως ως αποτέλεσμα ανυπαρξίας της Αριστεράς που να προτείνει την πραγματική εναλλακτική λύση – αν κι εσχάτως κάτι δείχνει να αλλάζει στην ευρωπαική αριστερά κάτω από την πίεση των εξεργεμένων του Λονδίνου και των Αγανακτισμένων στην Ισπανία ή με τις πρώτες απεργίες σε Ιταλία και Ισπανία που δείχνουν ότι οι αγώνες μπορούν να κινητοποιήσουν και να ξυπνήσουν τα αγωνιστικά ένστικτα της εργαζόμενης πλειοψηφίας, η οποία μπορεί να πρωτοπορεί ενάντια στις επιθέσεις των καπιταλιστών και να παίρνει νικηφόρα αποτελέσματα. Κι αυτή η λύση δεν μπορεί να είναι άλλη από το να πάρουμε το μέλλον μας στα χέρια μας οργανώνοντας απεργιακούς και κινηματικούς αγώνες όχι μόνο ενάντια στο χρέος αλλά συνολικά απέναντι στην βαρβαρότητα του συστήματος που οδηγεί μέχρι και στον θάνατο (δύο νεκροί άστεγοι στην Κρήτη μέσα σε ένα μήνα!) και να διεκδικήσουμε την κατάργηση του άρθρου 99 που βάζει σε καθαστώς πτώχευσης εταιρίας με μεγάλη καρδοφορία κι αντιμετωπίζοντας τους εργάτες ως “πιστωτές” εξομειώνοντας τους με τις τράπεζες και άμεση συνέπεια τη μη καταβολή των δεδουλευμένων τους, με απαγόρευση όλων των απολύσεων, διαγραφή του χρέους και εθνικοποίηση τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων κάτω από εργατικό έλεγχο. Κάτι που ήδη έχει ξεκινήσει να γίνεται πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική κοινωνία.
Σ’ αυτό το σημείο εστιάζεται και η μηδαμινή απήχηση της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα: ύπαρξη δυνατού εργατικού κινήματος κι Αριστεράς που βάζουν τα ζητήματα και τα αντιμετωπίζουν.

3) Να κυρηχθεί παράνομη η Χ.Α. και όχι εκλογική αντιμετώπιση.

Να υπενθυμίσουμε επίσης, ότι οι φασίστες δεν αποτελούν ένα όποιο ακροδεξιό κόμμα που να μπορεί να αντιμετωπιστεί δημοκρατικά και εκλογικά γιατί: 1)  η φύση του συστήματος επιτρέπει την “κυριαρχία” των μειοψηφικών δυνάμεων και 2)  η συμμετοχή φασιστών σε εκλογές νομιμοποιεί την εγκληματική δράση τους. Ούτως ή άλλως, στην Γερμανία του Μεσοπολέμου το χιτλερικό κόμμα που ανέλαβε την κυβέρνηση αργότερα κατέλυσε κάθε νόμιμη πολιτική δράση με πρώτους από όλους τους κομμουνιστές…. Εδώ στηρίζεται κι η επικαιρότητα του συνθήματος να κυρηχθεί παράνομη η Χ.Α. που πρέπει να αποτελεί κι αυτό ένα βασικό αίτημα και σύνθημα πάλης. Γιατί αν εμείς ξεχάσουμε το παρελθόν, η Ιστορία δυστυχώς δεν ξεχνά… Είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής για το πως αντιμετωπίζουμε όχι μόνο τον φασισμό αλλά γενικότερα την αστική δημοκρατία (που στο κρίσιμο σημείο της ταξικής πάλης χρησιμοποιεί την ωμή βία των φασιστών ή τους “φέρνει” στην εξουσία για να την σώσουν από την παρακμή, δείτε τον  Γεώργιο Β’  και  τον Μεταξά) και τον καπιταλισμό των κρίσεων.

Ως υστερόγραφο να μην ξεχνάμε και την στήριξη από την επίσημη ευρωπαική πολιτική σκηνή, όπως κάνει για παράδειγμα η Μέρκελ στην Γερμανία που βάλλει κατά του πολυπολιτισμού ως η Ιερά Εξέταση εναντίον μαγισσών ενώ το γερμανικό κι ευρωπαικό κεφάλαιο κάνει τους πολέμους του στις χώρες των μεταναστών ξεσπιτώντας οικογένειες κι ερημώνοντας πόλεις και χωριά, για τη χάρη του κέρδους… Δεν έχουν περάσει πολλές ημέρες που ο τύπος έγραφε για «παράβλεψη» της νεοναζιστικής από τη Μέρκελ

Γιατί είναι ωραίο το Βερολίνο ως πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης με όλες τις νέες τάσεις, με τον αναδυόμενο ανατρεπτικό του χαρακτήρα, του Αμερικάνους που μεταναστεύουν για να ξεφύγουν από την κρίση του καπιταλισμού στις ΗΠΑ, ωραίος τόπος για εναλλακτικές διακοπές κ.α αλλά μην ξεχνάμε ότι έχει και μια κυβέρνηση που στρέφεται εναντίον της πολυπολιτισμικότητας, των μεταναστών και τρέφει το μίσος  των φασιστών… Για να μην έχει η όμορφη πόλη το τέλος της Δημοκρατίας της Βαιμάρης που αν και αστικό κράτος ήταν κι  αρκετά προοδευτική με τον τρόπο της (με την ανάπτυξη του κινήματος του Μπαουχάους ή τη λογοτεχνία, ας πούμε) αλλά κατέληξε να σβήσει κάτω από την μπότα του Χίτλερ… Γι΄ αυτό ποτέ ξανά φασισμός, ούτε στα Χανιά, ούτε στο Βερολίνο!

Ακούει η επίσημη Αριστερά;

παραπομπές:
* Λέον Τρότσκι, Που βαδίζει η Γαλλία; (1934 – 1936) Πρωτοποριακή Βιβλιοθήκη, σελ. 11
* Νίκος Λούντος, Έξω οι φασίστες, Σοσιαλισμός από τα Κάτω, τεύχος 84

Ειρηναίος Μαράκης
Χανιά Κρήτης

Του Μιχάλη Πάγκαλου
Το μικρό βιβλίο Ανίερη Συγκυβέρνηση (εκ. Πόλις, 2011) του Σταύρου Ζουμπουλάκη είναι μια σύντομη αλλά περιεκτική διάλεξη που ο συγγραφέας έδωσε στο αμφιθέατρο του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών. Η ημερομηνία της διάλεξης είναι σημαδιακή, 16 Νοεμβρίου 2011, την ημέρα που η νέα κυβέρνηση υπό τον Λουκά Παπαδήμο έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης στη Βουλή, με 255 ψήφους υπέρ. Έτσι λοιπόν 37 χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση και παραμονή του εορτασμού της 38ης επετείου του Πολυτεχνείου, ορκίστηκε κυβέρνηση σοσιαλιστών και ακροδεξιών μέσα στη «γενική σιωπή και ανακούφιση»: «δεν μπορώ, λέει ο συγγραφέας, να φανταστώ πιο άδοξο τέλος της Μεταπολίτευσης! Ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς συγκυβερνά με τον παλαιό Γραμματέα της Νεολαίας της ΕΠΕΝ (το κόμμα του Παπαδόπουλου) και πρόεδρο επίσης του λεπενικού Ελληνικού Μετώπου!» (σ. 33).

Πώς όμως φτάσαμε ως εδώ; Κατά τον συγγραφέα, η ελληνική κρίση αναλύεται σε δύο πτυχές ή αιτίες: μια εξωτερική και μια εσωτερική. Η εξωτερική σχετίζεται με τα τεράστια προβλήματα που πηγάζουν από την «παγκόσμια συστημική κρίση του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού» και της «άγριας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης», υπό την αιγίδα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας, η οποία πιστεύει στην ορθολογικότητα των αυτορρυθμιζόμενων αγορών, δηλαδή τον «μεγαλύτερο μύθο που υπάρχει», (σ. 13). Τα προβλήματα αυτά γίνονται μάλιστα ακόμη πιο δυσεπίλυτα δεδομένης της παγκοσμιοποίησης που «έχει καταστήσει εξαιρετικά δύσκολη, σχεδόν αδύνατη, τη λήψη μέτρων προστασίας των εθνικών οικονομιών» (σ. 12). Η παγκοσμιοποίηση καταργεί εν τοις πράγμασι τις δικλείδες προστασίες του έθνους κράτους και παραδίδει τους οικονομικά ασθενέστερους βορρά στην αδηφαγία των αγορών.

Δικαίως, ο συγγραφέας θεωρεί τους 900.000 ανέργους «θρυαλλίδα» τοποθετημένη στα θεμέλια της κοινωνίας: «άνεργοι παντού, στις πόλεις και τα χωριά, άνεργοι που όλο αβγαταίνουν» (σ. 36). Αλλά και από τους εργαζόμενους, λίγοι είναι όσοι απολαμβάνουν εργασιακή ασφάλεια. Η υποαπασχόληση, η αστάθεια, η αβεβαιότητα, οι ελαστικές συμβάσεις εργασίας καταστρέφουν κάτι πολύ σημαντικό, δηλαδή την ίδια την έννοια της επαγγελματικής σταδιοδρομίας αλλά και του κοινωνικού ρόλου του εργαζόμενου:

η εργασία έχει γίνει απλώς αγώνας επιβίωσης […] Ο άνθρωπος όμως για τον οποίο η εργασία του είναι μόνο σκληρός αγώνας επιβίωσης γίνεται έρμαιο, έρμαιο της ανάγκης, μεταβάλλεται σε φρικτό ατομιστή, που αντιμετωπίζει τους άλλους ως εχθρούς». (σ. 15).

Αν όμως η κρίση της οικονομίας συνδέεται με τη συνολική συστημική  κρίση του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου και αυτό αποτελεί την εξωτερική αιτία, τότε ποια είναι η εσωτερική; Ο συγγραφέας το λέει απερίφραστα: το φαινόμενο ή ακόμα ο «ψυχισμός» της ανομίας, η ενδημική, δηλαδή, παθολογία μιας κοινωνίας που παράγει απαίδευτα, αγενή, ανεύθυνα και ανομικά άτομα είναι κατά τον Ζουμπουλάκη το μεγαλύτερο πρόβλημα. Η ανομία αυτή, βρίσκει γόνιμο έδαφος να φυτρώσει και να αναπτυχθεί στον νοσηρό ατομικισμό του Έλληνα που είναι διαρκώς θυμωμένος — πάει να πει: φταίνε πάντα οι άλλοι– και αυτοθυματοποιούμενος, ατομικά και συλλογικά (σ. 23).

Προκειμένου να εικονογραφήσει με ένα παράδειγμα την έκταση του φαινομένου της ανομίας, ο επί χρόνια υπηρετήσας ως φιλόλογος Ζουμπουλάκης επικαλείται τις εθιμοτυπικές πια κάθε χρόνο στη χώρα μας καταλήψεις των σχολείων. Στο σημείο αυτό εντοπίζει και τις βαριές ευθύνες της Αριστεράς που συχνά ανέχεται ή ακόμη και επικροτεί τις καταλήψεις. Με τις καταλήψεις οι μαθητές μαθαίνουν πράγματι κάτι σημαντικό, λέει ειρωνικά ο συγγραφέας, δηλαδή ότι όποια παρανομία κι αν διαπράξουν, θα βρουν συμπαραστάτες στα συνδικάτα [όπως, αίφνης, στην ανεύθυνη στάση της ηγεσίας της ΟΛΜΕ στα επεισόδια της παρέλασης της 28ης Οκτωβρίου], στα κόμματα, στα ΜΜΕ και εν πάση περιπτώσει δεν πρόκειται να τιμωρηθούν ποτέ. Το μάθημα αυτό θα το εφαρμόσουν ευθύς μόλις μπουν στο πανεπιστήμιο, όπου θα συνεχίσουν τον αγώνα με την ίδια «μορφή πάλης», την οποία μάλιστα θα διευρύνουν με εντοιχισμούς καθηγητών και πρυτάνεων (σ. 23).

Εν μέσω όλων αυτών των παθολογικών φαινομένων που μαρτυρούν την οικονομική, ηθική και πνευματική κρίση της κοινωνίας, φτάσαμε και στη συμμετοχή του ΛΑΟΣ στη διακυβέρνηση της χώρας, συμμετοχή που, κατά τον συγγραφέα, αποτελεί το κύριο γνώρισμα της νέας κυβέρνησης. Πολλοί την υποβαθμίζουν. Οι πολιτικοί και οι πανεπιστημιακοί του εκσυγχρονιστικού ιδίως μπλοκ, οι ίδιοι που δεν χάνουν την ευκαιρία να ξιφουλκήσουν εναντίον και του πιο ασήμαντου φαινομένου «ανορθολογισμού», όταν προέρχεται από άλλους χώρους (όπως, λόγου χάρη, από το χώρο της Εκκλησίας) δείχνουν εδώ να έχουν χάσει τη φωνή τους.

Το ΛΑΟΣ εκμεταλλεύτηκε τον κενό χώρο που του έδωσαν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις –και η Αριστερά– και εμφανίστηκε ως η δύναμη που εκπροσωπεί τη λογική και τη σύνεση! Η συμμετοχή της ακροδεξιάς στην κυβέρνηση δεν αποτελεί δευτερεύον αλλά είναι το μείζον ζήτημα επειδή συνιστά παραβίαση ενός «ιδρυτικού κανόνα» της δημοκρατίας μας, «παραβίαση που αργά η γρήγορα πληρώνεις» (σ. 35). Αν, όπως μας έμαθε ο Καστοριάδης, η δημοκρατία δεν είναι μόνο «απόψεις» αλλά επίσης και αξίες και ήθη και πρακτικές και στάσεις ζωής, τότε οι δικές τους «αξίες» είναι μισαλλόδοξες, εθνικιστικές, ξενόφοβες και αντισημιτικές.  Ο Ζουμπουλάκης το βλέπει και το καταδικάζει:

η δική μας κοινή λογική και σύνεση λέει άλλα, λέει ότι δεν συνεργαζόμαστε ΠΟΤΕ με ρατσιστές, αντισημίτες, φιλοχουντικούς, φιλοχιτλερικούς, με όσους μισούν τους μετανάστες, τους Τούρκους, τους ομοφυλόφιλους και, περισσότερο από όλους, τους Εβραίους, που θεωρούν το Άουσβιτς μύθο, που δέχονται τα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών ως γνήσια και αληθινά (σ. 29).

Εκμεταλλευόμενη τα οξύτατα προβλήματα που δημιουργεί η κρίση, όπως η ανεργία και το μεταναστευτικό, η ακροδεξιά απειλεί να επιβάλλει σήμερα την ατζέντα της, επιβάλλοντας μια «λεπενοποίηση» της πολιτικής ζωής. Το πρόβλημα στο οποίο οφείλουν να απαντήσουν οι αριστερές και κεντροαριστερές πολιτικές δυνάμεις, αν θέλουν να σταθούν υπεύθυνα απέναντι στο λαό, δεν είναι τίποτα λιγότερο από την επανίδρυση του διαλυμένου ελληνικού κράτους, με την οικοδόμηση ενός δημοκρατικού κράτους ευνομίας αλλά και δικαιοσύνης. Ο εύκολος και ανεύθυνος λαϊκισμός και η μηδενιστική απαξίωση των θεσμών πρέπει αμέσως να σταματήσει. Τα δημοκρατικά πολιτικά κόμματα οφείλουν να διαπαιδαγωγούν τους πολίτες στην ευθύνη και η ευθύνη γεννιέται εκεί που το άτομο υπερβαίνει τον εαυτό του, τις άμεσες επιθυμίες και τα περιχαρακωμένα ατομικά του συμφέροντα, για να ενταχθεί σε μια  παράδοση: στην κοινότητά της, στα βιβλία της, στα έντυπά της, στις αξίες της. Εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, και το μόνο μέλλον που μπορεί να έχει η Αριστερά: είτε η ένταξη στην Αριστερά θα εγγράφεται σε μια ηθική και πολιτική παράδοση αξιών (ή αρετών), δημοκρατίας, αδελφοσύνης, δικαιοσύνης και θα σημαίνει την ανάληψη μιας ευθύνης για τον κόσμο, είτε η επίκληση της  Αριστεράς θα είναι, όπως σήμερα, απλώς μια ρητορική συχνά ανομικών ατομικών διεκδικήσεων που υπονομεύει το ίδιο το βαθύτερο ιδανικό της αριστερής στάσης ζωής, δηλαδή την αφιέρωση στους άλλους, που φτάνει ως τη θυσία, και την ευθύνη για τον κόσμο. Αλλά, έτσι, ως ανυπόληπτη σκιά του εαυτού της και συγχρόνως ως μη διαθέτουσα ρεαλιστική πρόταση για την κοινωνία, η Αριστερά, αργά η γρήγορα, θα σβήσει από τον πολιτικό χάρτη.

* Άρθρο του Μιχάλη Πάγκαλου για τα Ενθέματα. O κ. Πάγκαλος είναι φιλόλογος και διδάσκει φιλοσοφία στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο.

Διαβάσαμε ένα άρθρο και μας έκανε τεράστια εντύπωση.Το τελευταίο καιρό πολλοί ανακαλύπτουν τη διαχρονική γραφή ποιημάτων και άρθρων,όμως όταν έπεσε το συγκεκριμένο στην αντίληψή μας δε το πιστεύαμε το πόσο “μέσα” έπεσε στις προβλέψεις του ένας άνθρωπος ΤΟ 1952…
Κατά πάγια πολιτική μας θα εξακριβώσουμε την αλήθεια του κειμένου και τις επόμενες μέρες θα σας παρουσιάσουμε και που μπορείτε να βρείτε και εσείς οι ίδιοι το αναφερθέν βιβλίο..Διαβάστε:

http://elladasimera.blogspot.com/2012/01/1952.html#ixzz1kTPJpTeS